Ένας πρωθυπουργός δεν περιμένει ποτέ
Όταν η ηγεσία «περιμένει» , παγώνει η χώρα
Από Παναγιώτη Τσακιρίδη
Υπάρχουν στιγμές που μια κρίση δεν κρίνει μόνο πολιτικές αντοχές, αλλά ποιότητα ηγεσίας.
Τα αγροτικά μπλόκα δεν είναι πλέον απλώς μια σύγκρουση συμφερόντων. Είναι ένα τεστ: ποιος μπορεί να κάνει την υπέρβαση πριν το αδιέξοδο γίνει κανονικότητα.
Αν υπήρχε σήμερα ένας ψηφιακός Πρωθυπουργός, απαλλαγμένος από τακτικισμούς, συμβούλους αυλής και φόβο πολιτικού κόστους, θα ξεκινούσε λέγοντας: «Ένας πρωθυπουργός δεν περιμένει ποτέ.»
–Το “όχι” των αγροτών δεν είναι άρνηση διαλόγου – είναι άρνηση προσχημάτων
Η σημερινή απόφαση του πανελλαδικού συντονιστικού των μπλόκων στη Νίκαια να απορρίψει τη συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι πράξη αδιαλλαξίας. Είναι δήλωση δυσπιστίας.
Όταν αγρότες λένε:
- «Δεν χρειαζόμαστε τσάι και συμπάθεια»
- «Θέλουμε αποφάσεις πριν από το ραντεβού»
δεν απορρίπτουν τον διάλογο.
Απορρίπτουν τον διάλογο χωρίς περιεχόμενο.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
–«Τη Δευτέρα θα περιμένω» – η φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα νομίζει
Η δήλωση του πρωθυπουργού στην ΚΟ της ΝΔ ότι «τη Δευτέρα θα περιμένω στο γραφείο μου όποια αντιπροσωπεία οριστεί» είναι πολιτικά αποκαλυπτική.
Γιατί:
Ένας πρωθυπουργός δεν περιμένει ποτέ.
- Η αναμονή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι παθητική τακτική.
- Η αγορά χρόνου σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού είναι ακριβή πολυτέλεια.
- Η επιλογή ημέρας και πλαισίου, όταν γνωρίζεις τη δυσκολία συντονισμού ενός πολυμορφικού αγροτικού κινήματος, συνιστά πολιτική μηδενικού αθροίσματος.
Δεν είναι ηγεσία. Είναι διαχείριση φθοράς.
Και αυτό, ειδικά μετά τον κατακλυσμό του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη συσσωρευμένη καχυποψία στον αγροτικό κόσμο, λειτουργεί ως επιταχυντής παρακμής, όχι ως λύση.
–Η κυβέρνηση παίζει εκ του ασφαλούς – και αυτό είναι το λάθος της
Σε ένα κατακερματισμένο αγροτικό μπλοκ γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι:
- δεν υπάρχει ενιαίος εκπρόσωπος,
- δεν υπάρχει εύκολος συμβιβασμός,
- υπάρχει συσσωρευμένη οργή.
Όταν λοιπόν «περιμένεις», στην πραγματικότητα ποντάρεις στην ανοργάνωτη πίεση και όχι στη λύση.
Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι κουτοπονηριά συμβούλων που δεν τολμούν να λερώσουν τα ακριβά παπούτσια τους στη λάσπη των δρόμων.
Δεν παίζεις σκάκι με τη φωτιά.
Ούτε τις κουμπάρες με την κοινωνική οργή.
Ηγείσαι.
–Και όμως: τα μπλόκα δεν είναι λύση – είναι αδιέξοδο
Ας ειπωθεί καθαρά, χωρίς ωραιοποιήσεις: οι παραγωγικοί και εξαγωγικοί φορείς έχουν δίκιο όταν προειδοποιούν ότι το κλείσιμο δρόμων, λιμανιών και συνόρων είναι αυτοκαταστροφικό.
Σε μια οικονομία:
- που παλεύει για αξιοπιστία,
- που ζει από εξαγωγές,
- που έχει ευπαθή προϊόντα και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα,
τα μπλόκα λειτουργούν ως μπούμερανγκ.
Και τελικά χτυπούν πρώτα εκείνους που τα στήνουν.
Αν οι αγρότες θέλουν βιωσιμότητα, δεν μπορούν να επενδύουν διαρκώς σε ένα εργαλείο που διαβρώνει τη δημόσια στήριξη.
–Ποιος λοιπόν πρέπει να κάνει την υπέρβαση;
Η απάντηση είναι άβολη αλλά καθαρή: Πρώτα η κυβέρνηση. Χωρίς αστερίσκους.
Όχι με προσκλήσεις γενικού τύπου. Αλλά με πράξεις πριν από τον διάλογο:
- συγκεκριμένες δεσμεύσεις για αγροτικό πετρέλαιο και ρεύμα,
- καθαρή πολιτική στάση για αγροτοδικεία και ποινικοποίηση κινητοποιήσεων,
- μετρήσιμα εργαλεία αναπλήρωσης εισοδήματος,
- διαφάνεια και λογοδοσία, όχι ευχολόγια.
Λειτουργική κυβέρνηση είναι αυτή που:
- θέτει στόχους,
- προλαμβάνει κρίσεις,
- δεν «περιμένει», αλλά κινείται.
Μετά οι αγρότες. Για να μη χαθεί το δίκιο τους
Η πίεση χωρίς στρατηγική οδηγεί σε φθορά.
Η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι ανεξάντλητη.
Και κανένας κλάδος δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα μόνο με μπλόκα.
–Το τελικό διακύβευμα
Αν αυτός ο κύκλος κλείσει με:
- αναμονή από την κυβέρνηση,
- κλιμάκωση χωρίς διέξοδο από τους αγρότες,
τότε δεν θα έχει ηττηθεί μια πλευρά.
Θα έχει ηττηθεί η ίδια η έννοια της διακυβέρνησης.
Και τότε ο ψηφιακός Πρωθυπουργός θα έκλεινε το διάγγελμά του με μία φράση: «Όταν η ηγεσία περιμένει, η χώρα σταματά.
Και όταν σταματά, το κόστος το πληρώνουν όλοι.»
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
