Από το «six seven» στο ελληνικό παράλογο

Όταν το κενό νόημα γίνεται πολιτική και πολιτισμική κανονικότητα

 
Το φαινόμενο του «six seven» –ένα meme χωρίς περιεχόμενο που κατακλύζει τα σχολεία και τα social media– θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως μια αθώα παιδική φάρσα. Όμως, όπως δείχνει η ανάλυση του Jonah Goldberg, τέτοια φαινόμενα λειτουργούν συχνά ως συμπτώματα βαθύτερων πολιτισμικών ρευμάτων. Στην ελληνική περίπτωση, το παράλογο αυτό δεν μας είναι καθόλου ξένο· αντίθετα, μοιάζει επικίνδυνα οικείο.

Στην Ελλάδα της διαρκούς κρίσης –οικονομικής, θεσμικής, αξιακής– η ανάγκη να «βρούμε νόημα» ακόμη και στο τυχαίο έχει γίνει σχεδόν εθνικό σπορ. Από αριθμολογίες, «σημάδια», συμβολισμούς και συνθήματα χωρίς σαφές περιεχόμενο, μέχρι πολιτικούς λόγους που υπόσχονται τα πάντα χωρίς να δεσμεύονται σε τίποτα, το κενό συχνά βαφτίζεται βάθος.

 
Η λατρεία της αίσθησης αντί της αλήθειας

Το κρίσιμο σημείο της ανάλυσης δεν είναι το ίδιο το meme, αλλά ο τρόπος που οι κοινωνίες –και η ελληνική ειδικότερα– το προσλαμβάνουν. Ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου το «έτσι νιώθω» έχει αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα από το «έτσι είναι». Στην πολιτική, αυτό μεταφράζεται σε αφηγήσεις χωρίς σχέδιο· στην κοινωνία, σε θυμό χωρίς κατεύθυνση· στη δημόσια συζήτηση, σε κραυγές που υποκαθιστούν τα επιχειρήματα.

Το «six seven» λειτουργεί ως μεταφορά: όταν λείπουν οι σταθερές –εθνική στρατηγική, θεσμική εμπιστοσύνη, κοινό λεξιλόγιο αλήθειας– τότε ακόμη και το απολύτως κενό μπορεί να αποκτήσει σημασία, αρκεί να επαναλαμβάνεται αρκετά.

 
Νεολαία, σύγχυση και κληρονομημένο χάος

Συχνά φορτώνουμε στη νέα γενιά είτε υπερβολική σοφία είτε πλήρη ανευθυνότητα. Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: οι νέοι στην Ελλάδα κληρονομούν μια χώρα χωρίς σαφή αφήγηση για το μέλλον. Μέσα σε αυτό το κενό, το παράλογο γίνεται παιχνίδι, τα memes γλώσσα και η ειρωνεία άμυνα.

Δεν είναι ότι «βλέπουν κάτι βαθύτερο». Είναι ότι δεν τους προσφέρεται τίποτα σταθερό για να πιστέψουν.

 
Το ελληνικό «six seven»

Στην Ελλάδα, το αντίστοιχο του «six seven» δεν είναι ένας αριθμός. Είναι:

• συνθήματα χωρίς πρόγραμμα,
• λέξεις-φετίχ χωρίς περιεχόμενο («ανάπτυξη», «αλλαγή», «δικαιοσύνη»),
• δημόσιες συζητήσεις όπου όλοι «παρατηρούν» αλλά κανείς δεν τεκμηριώνει.

Το πρόβλημα δεν είναι η ειρωνεία των νέων.
Το πρόβλημα είναι η σοβαροφάνεια των μεγάλων όταν ντύνουν το κενό με μεγαλόστομες λέξεις.

Το «six seven» δεν απειλεί την κοινωνία.
Απειλητικό είναι το περιβάλλον που το μετατρέπει σε σύμβολο.

Όταν μια χώρα έχει μάθει να ζει χωρίς στρατηγική, χωρίς σχέδιο και χωρίς εμπιστοσύνη στην έννοια της αλήθειας, τότε το παράλογο δεν είναι εξαίρεση — είναι φυσική εξέλιξη.

Και ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι οι νέοι παίζουν με το κενό νόημα.
Είναι ότι οι ενήλικες έχουν ξεχάσει πώς μοιάζει το πραγματικό.

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.