Βιολάντα-Οι αόρατες γυναίκες της βιομηχανίας

Όταν η αξιοπρέπεια της βάρδιας συναντά τη σιωπή

Δεν είχαν όνομα στο αφήγημα της ανάπτυξης.
Δεν εμφανίζονταν στα εταιρικά βίντεο, ούτε στις παρουσιάσεις των επιτυχιών.
Ήταν οι γυναίκες της βάρδιας.

Μέχρι που απέκτησαν ονόματα.
Η Βασιλική, η Αγάπη, η Βούλα, η Ελένη και η Αναστασία.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, και οι πέντε έμειναν στο πόστο τους στην παραγωγή. Και, όπως λένε οι συγγενείς τους, είχαν επιλέξει τη βραδινή βάρδια ώστε να μπορούν να αφιερώνουν την υπόλοιπη ημέρα στα παιδιά τους. Δεν έκαναν «θυσία». Έκαναν οργάνωση ζωής. Αυτό που χιλιάδες γυναίκες στη βιομηχανία κάνουν καθημερινά, αθόρυβα.

 
Η γυναικεία εργασία που δεν φαίνεται

Η ελληνική βιομηχανία τροφίμων, συσκευασίας και μεταποίησης στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε γυναίκες. Σε βάρδιες. Σε θέσεις επαναλαμβανόμενες, χαμηλής ορατότητας αλλά υψηλής ευθύνης. Σε δουλειές που απαιτούν πειθαρχία, αντοχή και ακρίβεια.

Κι όμως, αυτή η εργασία αντιμετωπίζεται συχνά ως δεδομένη.
Σχεδόν φυσική.
Σαν να μην έχει σώμα. Σαν να μην κουράζεται. Σαν να μην κινδυνεύει.

Όταν μιλάμε για ανάπτυξη, σπάνια μιλάμε για αυτές. Όταν μιλάμε για καινοτομία, δεν τις συμπεριλαμβάνουμε. Και όταν μιλάμε για ασφάλεια, συνήθως το κάνουμε μόνο μετά την τραγωδία.

 
Αξιοπρέπεια, μητρότητα και βάρδιες

Η επιλογή της νυχτερινής βάρδιας δεν είναι «ευελιξία». Είναι αναγκαστικός συμβιβασμός.
Ένας τρόπος για να χωρέσει η εργασία μέσα σε μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει φροντίδα παιδιών, σπιτιού, ηλικιωμένων. Ένας τρόπος για να μη χαθεί το εισόδημα — και να μη χαθεί η παρουσία στο σπίτι.

Η Βασιλική, η Αγάπη, η Βούλα, η Ελένη και η Αναστασία δεν έλειπαν από τη ζωή των παιδιών τους. Έλειπαν από το δημόσιο βλέμμα. Όπως λείπουν χιλιάδες γυναίκες που εργάζονται τη νύχτα για να μπορεί η κοινωνία να λειτουργεί την ημέρα.

 
Το έμφυλο πρόσωπο της ασφάλειας

Η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι ουδέτερη. Έχει φύλο.
Οι γυναίκες στη βιομηχανία εργάζονται συχνότερα σε βάρδιες, σε λιγότερο ευέλικτες θέσεις, με μικρότερη διαπραγματευτική δύναμη και περιορισμένη φωνή.

Και όμως, ο σχεδιασμός των συστημάτων ασφάλειας συχνά δεν λαμβάνει υπόψη αυτή την πραγματικότητα. Σαν το σώμα που εργάζεται να είναι αφηρημένο. Άφυλο. Ανθεκτικό από προεπιλογή.

Η τραγωδία μάς υποχρεώνει να παραδεχτούμε ότι αυτό δεν ισχύει.

 
Να τις δούμε — όχι να τις θρηνήσουμε

Οι πέντε γυναίκες δεν χρειάζονται αγιογραφίες.
Χρειάζονται δικαίωση μέσα από αλλαγή.

Να τις δούμε πριν χαθούν.
Να τις ακούσουμε πριν σωπάσουν.
Να ενσωματώσουμε την εμπειρία τους στον σχεδιασμό της ασφάλειας, της εργασίας, της ανάπτυξης.

Γιατί η αληθινή πρόοδος δεν μετριέται μόνο σε εξαγωγές και κέρδη. Μετριέται στο αν οι γυναίκες που εργάζονται τη νύχτα για να μπορούν να είναι μητέρες την ημέρα, επιστρέφουν ασφαλείς στο σπίτι τους.

Και η Βασιλική, η Αγάπη, η Βούλα, η Ελένη και η Αναστασία δεν πρέπει να μείνουν απλώς ονόματα σε ένα τραγικό ρεπορτάζ.
Πρέπει να γίνουν σημείο καμπής.

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.