Διάβημα στον Τούρκο Πρέσβη: Γιατί η σιωπή δεν είναι διπλωματία — είναι παράδοση

Μετά την αποκάλυψη τρομοκρατικού δικτύου της Χαμάς που διείσδυσε στην Ελλάδα μέσω τουρκοκρατούμενης Κύπρου, το ερώτημα δεν είναι αν η Αθήνα έχει λόγους να μιλήσει. Το ερώτημα είναι αν έχει πολιτική βούληση να το κάνει.

 
Η σύλληψη Παλαιστίνιου μέλους της Χαμάς στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, που σχεδίαζε επιθέσεις σε ισραηλινούς στόχους στην Ελλάδα, δεν είναι απλώς αστυνομική υπόθεση. Είναι πολιτικό ερώτημα: τι κάνει μια κυβέρνηση όταν η απειλή δεν ήρθε από το πουθενά αλλά από ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό και πολιτικό σκηνικό που φέρει το αποτύπωμα της Άγκυρας;

Η απάντηση που έχει επιλεγεί μέχρι στιγμής — η σιωπή — παρουσιάζεται ως διπλωματική σύνεση. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι άλλο.

“Απέναντι σε έναν προκλητικό γείτονα που δημιουργεί τετελεσμένα, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι ανοιχτή πρόσκληση για το επόμενο βήμα.” — mywaypress.gr

 
Τα γεγονότα που δεν αφήνουν περιθώριο σιωπής

Η δικογραφία της υπόθεσης περιέχει ένα στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί: ο ένας εκ των συλληφθέντων στην Κύπρο είχε εισέλθει παράνομα από τα κατεχόμενα εδάφη — τη ζώνη που ελέγχεται ερμητικά από τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής και λειτουργεί εκτός κάθε κοινοτικής εποπτείας. Ο ίδιος άνδρας αποκάλυψε επαφές με τον 37χρονο κατηγορούμενο στην Ελλάδα.

Η αλυσίδα είναι σαφής: τουρκοκρατούμενη ζώνη → Κύπρος → Ελλάδα → σχεδιασμός επίθεσης. Η Τουρκία δεν βρίσκεται στην περιφέρεια αυτής της ιστορίας. Βρίσκεται στο κέντρο της — είτε ως ενεργός παράγοντας, είτε ως αμελής θεματοφύλακας γεωγραφίας που χρησιμοποιείται ως διάδρομος τρομοκρατικής διείσδυσης.

 
Τι σημαίνει διάβημα — και τι δεν σημαίνει

Ένα επίσημο διάβημα στον Τούρκο Πρέσβη δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου. Δεν προϋποθέτει απόδειξη συνωμοσίας σε κυβερνητικό επίπεδο. Αυτό που απαιτεί είναι μόνο ένα: η επίσημη, καταγεγραμμένη διατύπωση ανησυχίας για τη χρήση εδαφών υπό τουρκικό έλεγχο ως σημείου διέλευσης τρομοκρατών που στόχευαν την Ελλάδα.

Αυτό είναι νόμιμο, αναμενόμενο και διπλωματικά ορθό. Κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του το πράττει όταν η εδαφική κυριαρχία ή η ασφάλεια των πολιτών του απειλείται μέσω τρίτης χώρας. Η Τουρκία θα μπορούσε να απαντήσει αρνητικά, να διαμαρτυρηθεί, να αρνηθεί κάθε ευθύνη. Αυτό είναι το δικαίωμά της. Αλλά η Ελλάδα έχει επίσης δικαίωμα — και υποχρέωση — να καταγράψει επίσημα τη θέση της.

“Η διπλωματική σιωπή έχει κόστος που δεν εμφανίζεται στο άμεσο παρόν. Εμφανίζεται στο επόμενο τετελεσμένο.” — mywaypress.gr

 
Η ιστορική παγίδα της «διακριτικής διπλωματίας»

Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά για κάθε φορά που επέλεξε τη σιωπή έναντι της τουρκικής προκλητικότητας. Τα Ίμια, η συνεχής αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου, η αδιαφορία για τα τουρκικά ΝAVTEX — σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η ελληνική «αυτοσυγκράτηση» ερμηνεύτηκε από την Άγκυρα ως έλλειμμα αποφασιστικότητας και ανακύκλωση αδράνειας.

Η δυναμική αυτή δεν είναι σύμπτωση. Είναι στρατηγική. Ο Ερντογάν, όπως κάθε ηγέτης που κινείται σε αναθεωρητική τροχιά, δοκιμάζει συνεχώς τα αντανακλαστικά του αντιπάλου. Όπου βρίσκει παθητικότητα, εντείνει την πίεση. Όπου βρίσκει αντίδραση, αναθεωρεί τους υπολογισμούς. Η σιωπή, επομένως, δεν είναι αποχή από το παιχνίδι. Είναι συμμετοχή σε αυτό — με το χειρότερο δυνατό χαρτί.

 
Ο Τραμπ, το ΝΑΤΟ και η ανοχή που ενθαρρύνει

Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος: η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της την Τουρκία. Χρειάζεται τους συμμάχους. Και οι σύμμαχοι — ιδίως οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ — δείχνουν να προτιμούν τη σιωπηρή συνεργασία με τον Ερντογάν αντί της πίεσης επί ουσιαστικών θεμάτων. Ο Τραμπ, ο οποίος υπόσχεται ειρήνη στη Μέση Ανατολή, αρνείται να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η Τουρκία φιλοξενεί ηγετικά στελέχη της Χαμάς — της ίδιας οργάνωσης που επιχείρησε να χτυπήσει ισραηλινούς στόχους σε ελληνικό έδαφος.

Αλλά αυτή ακριβώς η παρατήρηση ενισχύει, δεν αποδυναμώνει, το επιχείρημα για επίσημο διάβημα. Όταν οι σύμμαχοι δεν ασκούν πίεση, η μικρότερη χώρα πρέπει να δημιουργεί επίσημο αρχείο. Το αρχείο αυτό δεν είναι μόνο πολιτικό — είναι νομικό και διπλωματικό κεφάλαιο που μπορεί να αξιοποιηθεί στα ευρωπαϊκά φόρα, στο ΝΑΤΟ, στον ΟΗΕ.

“Δεν θα ήταν λύκοι αν δεν ήμασταν πρόβατα. Η επιλογή της στάσης δεν είναι μόνο ηθική — είναι στρατηγική.” — mywaypress.gr

 
Το πλαίσιο που αλλάζει: Ισραήλ, ΗΠΑ, Ανατολική Μεσόγειος

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται απομονωμένη. Η στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ και η αναβαθμισμένη αμυντική συνεργασία με τις ΗΠΑ δημιουργούν ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο το διάβημα αποκτά επιπλέον νόημα: η Ελλάδα δεν μιλά μόνο για λογαριασμό της, αλλά ως χώρα που δέχτηκε τρομοκρατική απειλή εναντίον ισραηλινών συμφερόντων σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Αυτό το τρίγωνο — Αθήνα, Τελ Αβίβ, Ουάσιγκτον — παρέχει στην Ελλάδα ένα ελάχιστο κάλυμμα για να μιλήσει χωρίς να φαίνεται ότι αναζητά μόνο τη διμερή αντιπαράθεση με την Άγκυρα. Η γλώσσα του διαβήματος μπορεί να είναι σαφής χωρίς να είναι επιθετική: «Ζητάμε εξηγήσεις για τη χρήση εδαφών υπό τον έλεγχό σας ως διαδρόμου τρομοκρατικής δραστηριότητας που στρεφόταν κατά της χώρας μας.

 
Η επιλογή είναι πολιτική, όχι διπλωματική

Η Ελλάδα έχει κάθε νομικό, ηθικό και διπλωματικό εργαλείο για να καλέσει τον Τούρκο Πρέσβη και να καταθέσει επίσημο διάβημα. Αν δεν το κάνει, δεν θα είναι γιατί δεν υπάρχει λόγος. Θα είναι γιατί επιλέγει την αναλώσιμη ηρεμία της στιγμής αντί για τη μακροπρόθεσμη ανάκτηση αξιοπιστίας.

Η Τουρκία δεν γίνεται πιο μετριοπαθής όταν η Ελλάδα σιωπά. Γίνεται πιο τολμηρή. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια που κανείς δεν αρέσκεται να λέει — αλλά που η ιστορία επιβεβαιώνει κάθε φορά που δοκιμάζεται.

 
Το mywaypress.gr δεν έχει επιβεβαιώσει ανεξάρτητα όλα τα στοιχεία της υπόθεσης. Η ανάλυση βασίζεται σε δημόσια διαθέσιμες πληροφορίες και αστυνομικές ανακοινώσεις.

 
  Επιμέλεια: Παναγιώτης Τσακιρίδης

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.