Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο σχέδιο. Χρειάζεται σκοπό.
Αν κάτι αποκαλύπτει καθαρά το 2026, είναι ότι η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη προτάσεων. Πάσχει από έλλειψη συμφωνίας στο βασικό: γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε.
Η πολιτική μιλά για σταθερότητα.
Η οικονομία για ανάπτυξη.
Η κοινωνία για αντοχή.
Όλα σωστά. Όλα, όμως, αποσπασματικά.
Χωρίς κοινό σκοπό, οι πολιτικές γίνονται τεχνικές ασκήσεις, η οικονομία παιχνίδι αριθμών και η κοινωνία άθροισμα ατομικών στρατηγικών επιβίωσης. Αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι συντήρηση.
Το 2026 δεν ζητά από τη χώρα να αλλάξει τα πάντα. Ζητά να επιλέξει ένα πράγμα: να μετατρέψει τον κόπο σε αξία και τη συμμετοχή σε δύναμη. Να πάψει να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως πρόβλημα και να τον δει ως συμπαίκτη.
Οι κοινωνίες που προχωρούν δεν είναι αυτές χωρίς αντιφάσεις. Είναι αυτές που συμφωνούν σε έναν άξονα και διαφωνούν δημιουργικά πάνω σε αυτόν. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται λιγότερες διαφωνίες. Χρειάζεται κοινό έδαφος.
Αν το 2026 μείνει ως χρονιά διαχείρισης, θα χαθεί.
Αν μείνει ως χρονιά επιλογής σκοπού, μπορεί να γίνει αφετηρία.
Και αυτό, τελικά, δεν είναι πολιτικό στοίχημα. Είναι υπαρξιακό.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
