Μετά το 2026: τι δεν θα συγχωρήσει η πραγματική οικονομία
Υπάρχουν χρονιές που κρίνουν το παρόν και άλλες που κρίνουν το μέλλον εκ των υστέρων. Το 2026 ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή θα συμβεί κάτι δραματικό, αλλά επειδή θα έχει συμβεί κάτι πιο καθοριστικό: θα έχουν παγιωθεί επιλογές.
Η πραγματική οικονομία δεν λειτουργεί με συνθήματα ούτε με προσδοκίες. Λειτουργεί με αντοχές, ρευστότητα, εμπιστοσύνη και χρόνο. Και αν κάτι έχει αποδείξει η ελληνική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών, είναι ότι η πραγματική οικονομία μπορεί να αντέξει πολλά. Δεν συγχωρεί όμως τα ίδια λάθη για πάντα.
1.Δεν θα συγχωρήσει άλλη «ανάπτυξη χωρίς κυκλοφορία»
Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν πρόοδο, αλλά αν η ρευστότητα δεν φτάνει στον πυρήνα της αγοράς, η ανάπτυξη γίνεται στατιστική άσκηση. Μικρομεσαίες επιχειρήσεις που καθυστερούν φόρους για να πληρώσουν μισθούς, επαγγελματίες που περιμένουν επιστροφές και πληρωμές, επενδύσεις που μετατίθενται.
Μετά το 2026, η πραγματική οικονομία δεν θα συγχωρήσει πλεονάσματα που δεν μετατρέπονται σε κίνηση. Γιατί χωρίς κυκλοφορία, η σταθερότητα γίνεται εύθραυστη και η ανάπτυξη επιφανειακή.
- Δεν θα συγχωρήσει κράτος που ζητά αλλά καθυστερεί
Το Δημόσιο δεν είναι απλός ρυθμιστής. Είναι ο μεγαλύτερος παίκτης στο σύστημα. Όταν εισπράττει έγκαιρα αλλά πληρώνει αργά, μεταφέρει πίεση αντί να τη μειώνει. Και αυτή η πίεση συσσωρεύεται αθόρυβα.
Μετά το 2026, η πραγματική οικονομία δεν θα συγχωρήσει κράτος που λειτουργεί ως οφειλέτης τελευταίας προτεραιότητας. Γιατί τότε η εμπιστοσύνη δεν φθείρεται ιδεολογικά, αλλά λογιστικά.
- Δεν θα συγχωρήσει επενδύσεις που μένουν στα χαρτιά
Τα προγράμματα, τα ταμεία και τα εργαλεία υπάρχουν. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν πόροι, αλλά αν αυτοί μετατρέπονται σε πραγματική παραγωγική δυναμική. Κάθε καθυστέρηση δημοσίων επενδύσεων, κάθε έργο που «τρέχει» λογιστικά αλλά όχι στην αγορά, αφαιρεί χρόνο από μια οικονομία που ήδη πιέζεται δημογραφικά και ανταγωνιστικά.
Μετά το 2026, η πραγματική οικονομία δεν θα συγχωρήσει άλλη χαμένη χρονιά επενδυτικής αδράνειας. Γιατί ο χρόνος δεν αναπληρώνεται.
- Δεν θα συγχωρήσει την εξάντληση του ανθρώπινου παράγοντα
Καμία οικονομία δεν αντέχει όταν οι άνθρωποί της λειτουργούν μόνιμα σε καθεστώς άμυνας. Όταν η εργασία δεν προσφέρει προοπτική, όταν η προσπάθεια δεν συνδέεται με εξέλιξη, όταν οι νέοι βλέπουν το μέλλον αλλού.
Μετά το 2026, η πραγματική οικονομία δεν θα συγχωρήσει άλλη αιμορραγία ανθρώπινου κεφαλαίου. Όχι γιατί είναι άδικο, αλλά γιατί είναι μη αναστρέψιμο.
- Δεν θα συγχωρήσει τη σύγχυση μεταξύ σταθερότητας και ακινησίας
Η σταθερότητα είναι προϋπόθεση, όχι προορισμός. Όταν γίνεται αυτοσκοπός, μετατρέπεται σε άλλοθι για μη αποφάσεις. Η πραγματική οικονομία, όμως, χρειάζεται κατεύθυνση, όχι απλώς ισορροπία.
Μετά το 2026, η πραγματική οικονομία δεν θα συγχωρήσει άλλη αναβολή κρίσιμων επιλογών στο όνομα της «ηρεμίας». Γιατί η ακινησία κοστίζει περισσότερο από το ρίσκο.
Το σιωπηλό μήνυμα της αγοράς
Η αγορά δεν διαμαρτύρεται με δηλώσεις. Διαμαρτύρεται με συμπεριφορές: καθυστερήσεις, αναβολές, αποεπένδυση, αποχώρηση. Το μήνυμα είναι ήδη εδώ, αλλά ακόμη χαμηλόφωνα.
Το 2026 είναι ίσως η τελευταία χρονιά που αυτό το μήνυμα μπορεί να μεταφραστεί σε πολιτική και οικονομική κατεύθυνση χωρίς βίαιες προσαρμογές.
Το όριο της ανοχής
Η πραγματική οικονομία δεν είναι ιδεολογική. Δεν επιβραβεύει προθέσεις. Επιβραβεύει συνέπεια. Αν το 2026 λειτουργήσει ως χρονιά επιλογής σκοπού, τότε τα επόμενα χρόνια μπορούν να χτιστούν πάνω σε αντοχή και εμπιστοσύνη.
Αν όχι, τότε μετά το 2026 δεν θα υπάρξει ξαφνική κρίση. Θα υπάρξει κάτι πιο επικίνδυνο: μια ήρεμη, σταθερή φθορά που δεν θα συγχωρείται πια.
Και αυτή είναι η πιο δύσκολη μορφή αποτυχίας, γιατί έρχεται χωρίς θόρυβο – αλλά μένει για πολύ.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
