Οι «πατριωτικές» ακροβασίες του Κ. Πιερρακάκη

Οι αριθμοί δεν τρώγονται, ούτε πληρώνουν το ρεύμα

 
Ο λαλίστατος υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, Κ. Πιερρακάκης, βρήκε ξανά ευκαιρία να μοιράσει συνθήματα. Αυτή τη φορά, το δίλημμα είναι «πατριωτικές φοροαπαλλαγές» απέναντι στους «πατριωτικούς φόρους» του Αλέξη Τσίπρα. Ένα δίλημμα φτιαγμένο για επικοινωνιακή κατανάλωση, που περισσότερο θυμίζει ρητορικό πυροτέχνημα παρά σοβαρή πολιτική πρόταση.

Διότι, ας μην κοροϊδευόμαστε: όταν οι φοροαπαλλαγές είναι «δήθεν απαλλαγές», πρόκειται για απάτη ολκής. Όταν οι φόροι χαρακτηρίζονται «φιλελεύθεροι» είναι καλοί, όταν επιβάλλονται από τους πολιτικούς αντιπάλους γίνονται «πατριωτικοί» και άρα κακοί. Αυτή η στρέβλωση της γλώσσας, που επιχειρεί να βαφτίσει το κρέας ψάρι, δεν συνιστά ούτε πολιτική επιχειρηματολογία ούτε σοβαρή αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας.

Ο ίδιος ο υπουργός επικαλείται τα 3,9 δισ. ευρώ από την πάταξη της φοροδιαφυγής την τελευταία διετία, παρουσιάζοντάς τα ως «μέρισμα που επιστρέφουμε στους πολίτες». Όμως εδώ αρχίζουν τα δύσκολα:

• Τα ποσά αυτά δεν είναι μόνιμα ούτε δομικά. Η φοροδιαφυγή δεν εξαφανίζεται σε μία διετία· πρόκειται για συγκυριακά έσοδα που καταγράφονται κυρίως χάρη σε καλύτερη στόχευση ελέγχων και στην αυξημένη χρήση ηλεκτρονικών πληρωμών.
• Αν δεν συνοδευτούν από θεσμικές αλλαγές (διασύνδεση ταμειακών, ηλεκτρονικά τιμολόγια παντού, στοχευμένοι έλεγχοι σε κλάδους υψηλής παραβατικότητας), το αποτέλεσμα θα είναι εφήμερο.
• Το κρίσιμο ερώτημα είναι: πού κατευθύνονται τα 3,9 δισ.; Αν όντως αποτελούν «μέρισμα» για την κοινωνία, τότε θα έπρεπε να τα βλέπουμε σε ουσιαστική μείωση φορολογικών βαρών ή σε ενίσχυση δημόσιων υπηρεσιών. Στην πράξη, όμως, απορροφώνται για να κλείσουν τρύπες του προϋπολογισμού.

 
Επιλεκτικές φοροαπαλλαγές: ποιοι κερδίζουν;

Δεν είναι μυστικό ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις και συγκεκριμένοι κλάδοι ωφελούνται δυσανάλογα από το πλαίσιο των ελαφρύνσεων:

• Μείωση φόρου νομικών προσώπων (από 28% στο 22%) και φορολόγηση μερισμάτων (από 10% στο 5%) – μέτρα που αποδίδουν πολλαπλάσια σε μεγάλες κερδοφόρες εταιρείες.
• Ναυτιλία, με το ειδικό καθεστώς απαλλαγών που έχει διαχρονικά θεσμοθετηθεί.
• Ενέργεια και ΑΠΕ, όπου μεγάλοι όμιλοι εξασφαλίζουν κίνητρα και μηχανισμούς αποζημίωσης.
• Τουρισμός, με ΦΠΑ-διευκολύνσεις που στηρίζουν κυρίως μεγάλες αλυσίδες.
• Αναπτυξιακός νόμος, που με υπερ-αποσβέσεις και επιδοτήσεις ευνοεί επενδυτικά σχέδια δεκάδων εκατομμυρίων, στα οποία οι ΜμΕ σπάνια έχουν πρόσβαση.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αποτελούν το 95% της ελληνικής οικονομίας, μένουν εκτεθειμένες σε υψηλή έμμεση φορολογία (ΦΠΑ, καύσιμα, ενέργεια) και δύσκολη πρόσβαση σε ρευστότητα.

 
Παραδείγματα από την καθημερινότητα

• Ένας μισθωτός με 1.000€ καθαρά τον μήνα πληρώνει ΦΠΑ 13% στο ψωμί, 24% στα περισσότερα είδη διατροφής, ΕΦΚ στα καύσιμα, υπέρογκους λογαριασμούς ενέργειας. Το «μέρισμα» των 3,9 δισ. δεν το νιώθει πουθενά.
• Ένας μικρομεσαίος επαγγελματίας καλείται να προκαταβάλει φόρο για την επόμενη χρονιά, να πληρώσει τέλος επιτηδεύματος, να καλύψει ΦΠΑ ακόμη και όταν δεν έχει εισπράξει τα τιμολόγια του. Οι φοροαπαλλαγές του αναπτυξιακού νόμου είναι γι’ αυτόν απρόσιτες.
• Μια μεγάλη ξενοδοχειακή αλυσίδα επωφελείται από μειώσεις ΦΠΑ σε πακέτα διακοπών, επενδυτικά κίνητρα και χρηματοδοτικά εργαλεία. Σωστά, γιατί δίνει δουλειά σε εκατοντάδες εργαζόμενους και ενισχύει τον τουρισμό· αλλά το ερώτημα είναι γιατί η ίδια μέριμνα δεν υπάρχει για τον μικρό ξενώνα ή το οικογενειακό εστιατόριο.

 
Ναι, αλλά…

Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις δίνουν δουλειά σε χιλιάδες πολίτες, συμβάλλουν στις εξαγωγές και εισφέρουν στο ΑΕΠ. Χωρίς αυτές, η οικονομία δεν μπορεί να σταθεί. Όμως η στήριξή τους πρέπει να συνδυάζεται με ισοδύναμα μέτρα για τους μικρούς και μεσαίους, που είναι η ραχοκοκαλιά της απασχόλησης και της τοπικής ανάπτυξης.

Αν το φορολογικό πλαίσιο καταλήγει να δημιουργεί δύο ταχύτητες –ευνοημένοι μεγάλοι και πιεσμένοι μικροί– τότε η «πατριωτική» ρητορική μετατρέπεται σε άλλοθι για πολιτική ανισορροπία.

Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες «πατριωτικές» ταμπέλες, αλλά συνεκτική φορολογική στρατηγική

Ο κ. Πιερρακάκης δείχνει να έχει χάσει την ισορροπία ανάμεσα στην πολιτική ουσία και την επικοινωνιακή τακτική. Τα πλαστά διλήμματα, οι ρητορικές ακρότητες και οι λεκτικές ακροβασίες δεν είναι δείγμα πολιτικής δύναμης αλλά ένδειξη άγχους – άγχους που γεννιέται από την απουσία στέρεων αποτελεσμάτων και παραγωγικής πολιτικής.

Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες «πατριωτικές» ταμπέλες, αλλά συνεκτική φορολογική στρατηγική: σταθερό πλαίσιο, δικαιοσύνη, ουσιαστική στήριξη τόσο για τις μεγάλες επιχειρήσεις που τραβούν την ανάπτυξη όσο και για τους μικρούς που κρατούν ζωντανό τον κοινωνικό ιστό. Και κυρίως, χρειάζεται σοβαρό πολιτικό λόγο – γιατί οι πολίτες δεν είναι υπήκοοι ούτε χαχόλοι.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.