Το Νταβός τελείωσε τις αυταπάτες: Η Δύση χωρίς προσχήματα και η Ελλάδα χωρίς άλλοθι

Το φετινό Νταβός δεν άφησε χώρο για παρερμηνείες. Η Δύση, όπως τη γνωρίσαμε, δεν καταρρέει με πάταγο — αποσυντίθεται χωρίς προσχήματα. Και αυτό που μέχρι χθες παρουσιαζόταν ως «κρίση ηγεσίας», σήμερα αποκαλύπτεται ως δομική αποτυχία ενός συστήματος που στηρίχθηκε περισσότερο στη συνήθεια παρά στη συναίνεση.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν πήγαν στο Νταβός για να καθησυχάσουν τις αγορές. Πήγαν για να παραδεχθούν, έστω καθυστερημένα, ότι η αμερικανική ηγεμονία δεν είναι πια ούτε προβλέψιμη ούτε εγγυητική. Όταν ένας πρόεδρος των ΗΠΑ απειλεί συμμάχους με δασμούς και «παζαρεύει» εδάφη εντός του ΝΑΤΟ, δεν μιλάμε για ιδιορρυθμία· μιλάμε για κατάρρευση κανόνων.

Η Γροιλανδία δεν είναι η αιτία. Είναι το σύμπτωμα.

Για δεκαετίες, η Ευρώπη επέλεξε τον ρόλο του άνετου επιβάτη. Ανέθεσε την ασφάλειά της στις ΗΠΑ, τη γεωπολιτική της σκέψη στη γραφειοκρατία και την ψευδαίσθηση ισχύος στην οικονομική της επιτυχία. Το αποτέλεσμα; Μια ήπειρος πλούσια, αλλά στρατηγικά αμήχανη. Το Νταβός απλώς το είπε φωναχτά.

Η παραδοχή του Μαρκ Κάρνεϊ ήταν ίσως η πιο ειλικρινής: η διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες ήταν μια «χρήσιμη μυθοπλασία». Όσο οι ΗΠΑ παρείχαν σταθερότητα, οι αντιφάσεις αγνοούνταν. Όταν σταμάτησαν, το παραμύθι τελείωσε. Η ισχύς αποσυνδέθηκε από την ευθύνη και η παγκοσμιοποίηση από την εμπιστοσύνη.

Και η Ελλάδα; Δεν έχει την πολυτέλεια ούτε της αφέλειας ούτε της καθυστέρησης.

Για την Αθήνα, όσα ειπώθηκαν στο Νταβός θα έπρεπε να διαβαστούν σαν προειδοποίηση χωρίς υποσημειώσεις. Όποιος πιστεύει ακόμη ότι «οι σύμμαχοι δεν θα μας αφήσουν» δεν διαβάζει τον κόσμο όπως είναι, αλλά όπως θα ήθελε να είναι. Το ΝΑΤΟ δεν είναι δικαστήριο. Είναι συσχετισμός ισχύος. Και η ιστορία του Αιγαίου το έχει αποδείξει επανειλημμένα.

Η Ανατολική Μεσόγειος δεν συγχωρεί αυταπάτες. Σε έναν χώρο όπου η ισχύς επανέρχεται ωμά, η ουδετερότητα τιμωρείται και η αδυναμία προσκαλεί την αμφισβήτηση. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μεγαλοστομίες περί «στρατηγικών εταίρων». Χρειάζεται αποτροπή, συμμαχίες με ουσία και κράτος που να καταλαβαίνει ότι η γεωπολιτική δεν είναι επικοινωνία.

Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία είναι απαραίτητη — αλλά όχι ως ευχή. Αν η Ευρώπη δεν αποκτήσει στρατιωτική ικανότητα και πολιτική βούληση επιβολής κόστους, θα παραμείνει θεατής. Και όποιος είναι θεατής, αργά ή γρήγορα γίνεται αντικείμενο.

Το Νταβός δεν μας είπε κάτι καινούργιο. Μας αφαίρεσε τα άλλοθι. Η εποχή της «ήπιας προσαρμογής» τελείωσε. Η Ελλάδα είτε θα προσαρμοστεί σε έναν κόσμο σκληρής ισχύος με σχέδιο και αυτοπεποίθηση είτε θα συνεχίσει να ελπίζει ότι οι κανόνες θα επιστρέψουν από μόνοι τους.

Δεν θα επιστρέψουν.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.