Όταν ένας πρωθυπουργός εκδικείται έναν πατέρα: η τυφλότητα που σπρώχνει τη χώρα στα άκρα

Όταν η πολιτική γίνεται προσωπικό μέσο τιμωρίας, χάνεται κάτι θεμελιώδες: η εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος. Όταν ένας πρωθυπουργός —οποιοσδήποτε πρωθυπουργός— μετατρέπει τη δημόσια εξουσία σε όργανο εκδίκησης, το πολιτικό σύστημα δεν τραυματίζεται απλώς· νοσεί. Η τυφλότητα που συνοδεύει αυτή την εκδίκηση δεν είναι ιδεολογική ή πολιτική σύγκρουση: είναι άρνηση να δει τον άλλον ως άνθρωπο. Και όταν το κράτος δεν αναγνωρίζει την ανθρώπινη διάσταση, το κενό που αφήνει γεμίζει από ακραίες αντιδράσεις.

Δεν μιλάμε μόνο για ένα πρόσωπο που υφίσταται αδικία. Μιλάμε για το μήνυμα που στέλνει η εξουσία σε όλους: ότι η διαφορετική φωνή, η φωνή που πονάει ή ενοχλεί, μπορεί να στοχοποιηθεί. Αυτό το μήνυμα αλλοιώνει τις βασικές ισορροπίες μιας δημοκρατίας —τον σεβασμό στην αντίρρηση, τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειας, τον περιορισμό της αυθαιρεσίας.

Κάποιος πρέπει να του τραβήξει το αυτί; Ναι. Και στις δημοκρατίες αυτός ο «κάποιος» δεν είναι οι αυλικοί της εξουσίας· είναι οι πολίτες.

Η καθημερινότητα του πολίτη —η ανάσα, το χνώτο, ο ιδρώτας του— δεν είναι κάτι που μπορεί να «αποστειρωθεί» με πολιτικές μεγαλοστομίες. Η κοινωνία δεν είναι εργαστήριο για κλινικές λύσεις σε θέματα κοινής λογικής. Οι δημόσιοι χώροι δεν απολυμαίνονται από την πολιτική ρητορική: αποκαθίστανται με σεβασμό, διάλογο και μέτρα που καταλαβαίνουν την ανθρώπινη πραγματικότητα. Όταν η πολιτική επιλέγει κλινικούς μηχανισμούς —πειθαρχία χωρίς λογοδοσία, καθαρές λύσεις χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο— τότε αποδεικνύει ότι βλέπει τους ανθρώπους ως προβλήματα προς επίλυση και όχι ως πολίτες με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.

Υπάρχει εδώ και κάτι πιο επικίνδυνο: η μετατροπή της δημόσιας ζωής σε θεατρική αντιπαράθεση όπου ο πιο δυνατός «τιμωρεί» και οι υπόλοιποι κοιτούν. Αυτό παράγει φόβο και συσπειρώσεις γύρω από το άκρο. Όταν οι θεσμοί εξαγοράζουν ή εκχωρούν την κριτική τους ικανότητα σε ένα πρόσωπο —όποιο κι αν είναι—, η κοινωνία γίνεται εύθραυστη. Και εύθραυστο σημαίνει: έτοιμο να σπάσει σε ακραίες συμπεριφορές.

Τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες; Πρώτον, να διατηρήσουν την ψυχραιμία αλλά όχι τη σιωπή. Η ψυχραιμία επιτρέπει την επιχειρηματολογία· η σιωπή δίνει χώρο στην αυθαιρεσία. Δεύτερον, να απαιτήσουν διαφάνεια και λογοδοσία: η πολιτική δεν είναι ταπεινωτικό παιχνίδι αλλά δημόσια υπηρεσία. Τρίτον, να αναβαθμίσουν το πολιτικό τους ήθος: να ψηφίζουν με γνώση, να οργανώνονται, να ελέγχουν την εξουσία με θεσμικούς τρόπους —χιλιοειπωμένα, αλλά συχνά εγκαταλελειμμένα.

Η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας ενός πατέρα είναι υπεράσπιση της αξιοπρέπειας όλων μας. Όταν οι πολίτες αρθρώνουν φωνή συλλογική —όχι ως κραυγή εκδίκησης αλλά ως απαιτητική παρουσία— αποκαθιστούν το μέτρο. Η δημοκρατία δεν είναι άθροισμα ηγετών· είναι συνεχής πράξη πολιτών που δεν επιτρέπουν στην τυφλή εκδίκηση να γίνει κανόνας.

Κλείνοντας: αν η πολιτική γίνει προσωπική εκδίκηση, η κοινωνία έχει χρέος να την υπενθυμίσει στην τάξη. Το «αυτί» που πρέπει να τραβηχτεί είναι συλλογικό —και το μόνο που μπορεί να το κάνει είναι οι ίδιοι οι πολίτες, με αξιοπρέπεια, με φωνή και με αποφασιστικότητα να υπερασπιστούν το κοινό καλό.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.