Έκανα το όνομά μου επάγγελμα

Ένα σημείωμα επι προσωπικού

«Έκανες το όνομά σου επάγγελμα», μου είπε κάποτε ο Νικόλας. Σε μια από εκείνες τις απλές, καθημερινές συζητήσεις που όμως — για κάποιο λόγο — μένουν. Δεν  έδωσα τότε πολλή σημασία. Το κράτησα απλώς σαν ήχο. Σήμερα, νιώθω την ανάγκη να το γράψω. Όχι για να διηγηθώ μια επιτυχία. Αλλά για να αποτυπώσω μια διαδρομή, μια στάση ζωής.

Όταν λέω «Έκανα το όνομά μου επάγγελμα» δεν εννοώ μια τυπική περιγραφή θέσης εργασίας ή έναν τίτλο στο βιογραφικό. Δεν είναι κάτι που γράφεται σε έγγραφα. Είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό: η στιγμή που η επαγγελματική σου ταυτότητα – αυτό που κάνεις, ο τρόπος που το κάνεις και οι αξίες που κουβαλάς – έχει γίνει αδιαχώριστη από το ίδιο σου το όνομα. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τι δουλειά κάνεις∙ το όνομά σου το λέει από μόνο του.

Όταν εργάζεσαι με συνέπεια, ήθος και πάθος — και όχι περιστασιακά, αλλά για χρόνια — αρχίζεις να γίνεσαι συνώνυμος με αυτό που κάνεις. Όχι επειδή το κυνηγάς, ούτε γιατί το φωνάζεις. Αλλά γιατί το χτίζεις αθόρυβα, μέρα με τη μέρα. Το όνομά σου αρχίζει να «σημαίνει» κάτι.

Δεν χρειάζεται να εξηγείς. Δεν χρειάζεται να αυτοσυστήνεσαι. Το όνομά σου προηγείται. Κουβαλάει πίσω του μια ταυτότητα, μια αξιοπιστία, μια πορεία. Ο κόσμος δεν βλέπει μόνο τι κάνεις, αλλά πώς το κάνεις. Και αυτό, με τον καιρό, σε καθιερώνει. Σου προσθέτει υπεραξία πέρα από τον ρόλο σου.

Αυτό δεν κατακτιέται από τη μια μέρα στην άλλη. Θέλει διάρκεια. Θέλει να σταθείς σωστά σε εύκολες και δύσκολες στιγμές. Να σταθείς απέναντι στους άλλους και στον εαυτό σου με ακεραιότητα. Να κάνεις τη δουλειά σου με σεβασμό, συνέπεια, και κυρίως — με ουσία.

Γιατί στο τέλος, η αγορά δεν ξεγελιέται. Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν. Δεν χρειάζονται ωραία λόγια, χρειάζονται πράξεις. Και αν αυτές οι πράξεις είναι σταθερές και καθαρές, τότε έρχεται η αναγνώριση. Όχι απαραίτητα η προβολή, αλλά η αποδοχή. Η εμπιστοσύνη. Η αξία.

Και τότε συμβαίνει το εξής όμορφο: το όνομά σου δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι εγγύηση. Είναι υπογραφή. Είναι ταυτότητα.

Για μένα, αυτό είναι ευλογία. Να κάνεις το όνομά σου επάγγελμα — και το επάγγελμα τέχνη. Έναν τρόπο ζωής, με αρχές, με ουσία, με σκοπό. Όχι γιατί πρέπει. Αλλά γιατί δεν ξέρεις να λειτουργείς αλλιώς.

Και αν τελικά μείνει κάτι από όλα αυτά, εύχομαι να είναι αυτό:
ότι έκανες τη δουλειά σου με καθαρό πρόσωπο και καθαρό όνομα.

Νικόλα, σε ευχαριστώ για εκείνη την κουβέντα — και για όλες τις υπόλοιπες (που θέλουν τόμο).

 
Π. Τσακιρίδης

 
mywaypress.gr –Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.