Όταν ο διάλογος γίνεται παραγωγικό διακύβευμα

Πολιτικοοικονομικό σήμα από  την κοινή δήλωση – παρέμβαση τεσσάρων  θεσμικών φορέων της πραγματικής οικονομίας

 
Ποιον αφορά πραγματικά η προειδοποίηση για τις “χαμένες ευκαιρίες”

 
Σε μια συγκυρία κατά την οποία η ελληνική οικονομία επιχειρεί να σταθεροποιήσει και να αναβαθμίσει το παραγωγικό της αποτύπωμα, η Κοινή Δήλωση – Παρέμβαση τεσσάρων κορυφαίων θεσμικών φορέων της πραγματικής οικονομίας έρχεται να λειτουργήσει όχι απλώς ως τοποθέτηση, αλλά ως πολιτικοοικονομικό σήμα κινδύνου .
Το ΕΒΕΘ, το ΒΕΘ, ο ΣΒΕ και ο ΣΕΒΕ δεν παρεμβαίνουν συγκυριακά· παρεμβαίνουν θεσμικά, υπερασπιζόμενοι μια βασική αρχή: ότι ο διάλογος δεν είναι διαδικαστικό συμπλήρωμα της πολιτικής, αλλά προϋπόθεση λειτουργίας της παραγωγικής αλυσίδας.

 
Η φράση-κλειδί και το πραγματικό της ακροατήριο

Η διατύπωση ότι «η χώρα δεν αντέχει άλλες χαμένες ευκαιρίες, ούτε άλλες σκόπιμες καθυστερήσεις» δεν απευθύνεται γενικά και αόριστα. Έχει συγκεκριμένο αποδέκτη και ταυτόχρονα ευρύτερη εμβέλεια.

Πρωτίστως, αφορά τους εκπροσώπους του αγροτικού κόσμου που επέλεξαν να απέχουν από τον θεσμικό διάλογο με τον Πρωθυπουργό. Οι υπογράφοντες δεν αμφισβητούν τη νομιμότητα των αιτημάτων ούτε την πίεση που βιώνει ο πρωτογενής τομέας. Αμφισβητούν, όμως, τη στρατηγική της αποχής. Διότι, όπως υπογραμμίζεται, όταν ο πρώτος κρίκος της παραγωγικής αλυσίδας αποσύρεται, η ζημιά μετακυλίεται: στη βιομηχανία, στη μεταποίηση, στο εμπόριο, στις εξαγωγές και τελικά στην απασχόληση και την κοινωνική συνοχή .

 
Από την αγροτική διαμαρτυρία στο εθνικό κόστος

Η δήλωση μετατοπίζει συνειδητά το πλαίσιο της συζήτησης. Δεν αντιμετωπίζει την άρνηση διαλόγου ως πολιτικό επεισόδιο ή επικοινωνιακή τακτική, αλλά ως παράγοντα οικονομικού ρίσκου. Το κόστος, όπως σημειώνεται, δεν είναι πολιτικό· είναι οικονομικό και εθνικό.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της προτροπής: οι καθυστερήσεις σε ζητήματα παραγωγής, βιομηχανίας και εξαγωγών δεν είναι ουδέτερες στον χρόνο. Σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξημένου ανταγωνισμού, ενεργειακής αβεβαιότητας και πίεσης στις αλυσίδες αξίας, κάθε αναβολή ισοδυναμεί με απώλεια θέσης.

Η ευθύνη παύει να είναι μονομερής

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η επισήμανση ότι, όταν η Πολιτεία καλεί σε διάλογο στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο και η πρόσκληση απορρίπτεται, η ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στο κράτος. Η αποχή μεταφράζεται σε αποποίηση συμμετοχής στη λύση.
Με άλλα λόγια, η δήλωση θέτει ένα σαφές όριο: η πίεση χωρίς παρουσία, χωρίς τεκμηρίωση και χωρίς διάθεση συνεννόησης δεν παράγει αποτελέσματα. Παράγει στασιμότητα — και η στασιμότητα, σε μια οικονομία που προσπαθεί να ανακτήσει χαμένο έδαφος, είναι μορφή οπισθοδρόμησης.

 
Ένα μήνυμα και προς το πολιτικό σύστημα

Παρότι ο άμεσος αποδέκτης είναι ο αγροτικός κόσμος, η προτροπή έχει και δευτερογενή στόχευση: το πολιτικό σύστημα συνολικά. Οι φορείς της πραγματικής οικονομίας υπενθυμίζουν ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να παραμένει όμηρος αδιεξόδων, ούτε να αναβάλλεται επ’ αόριστον λόγω αμοιβαίων καχυποψιών.
Η αναφορά σε «ανοιχτές πόρτες» και «άδειες καρέκλες» λειτουργεί συμβολικά: ο διάλογος είναι διαθέσιμος, αλλά δεν μπορεί να υποκατασταθεί από απουσίες.

Η προειδοποίηση ότι η χώρα δεν αντέχει άλλες χαμένες ευκαιρίες δεν είναι ρητορική υπερβολή. Είναι μια ψύχραιμη αποτίμηση ρίσκου από φορείς που βρίσκονται στην καρδιά της παραγωγής και των εξαγωγών.
Απευθύνεται άμεσα σε όσους επιλέγουν την αποχή αντί της διαπραγμάτευσης, αλλά έμμεσα αφορά όλους: κυβέρνηση, κοινωνικούς εταίρους και πολιτικές δυνάμεις. Διότι, όπως υπενθυμίζεται με σαφήνεια, η βιομηχανία, η μεταποίηση, η απασχόληση και οι εξαγωγές δεν μπορούν να περιμένουν — και η οικονομία δεν έχει την πολυτέλεια άλλων σκόπιμων καθυστερήσεων .

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.