Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Πώς η ΕΕ παρακολουθεί τη σύγκρουση του αιώνα σαν θεατής
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει το Ιράν σαν διπλωματικό φάκελο.
Σαν θέμα κυρώσεων.
Σαν πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σαν ζήτημα διεθνούς νομιμότητας.
Όλα σωστά.
Όλα ανεπαρκή.
Γιατί το Ιράν δεν είναι πια ευρωπαϊκή υπόθεση.
Είναι παγκόσμιος στρατηγικός κόμβος σε μια σύγκρουση που η Ευρώπη αρνείται να ονομάσει:
τη σύγκρουση Δύσης–Κίνας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί με εργαλεία παρελθόντος σε έναν κόσμο που έχει ήδη αλλάξει:
- διπλωματικά κείμενα,
- ψηφίσματα,
- συμβολικές κυρώσεις,
- «ανησυχίες»,
- εκκλήσεις για αποκλιμάκωση.
Την ώρα που το Πεκίνο χτίζει δομές εξάρτησης, όχι σχέσεις.
Η Ευρώπη βλέπει το Ιράν ως αποσταθεροποιητικό παράγοντα.
Η Κίνα το βλέπει ως στρατηγικό κόμβο υποδομής ισχύος.
Και αυτή η διαφορά οπτικής είναι καθοριστική.
Η ελληνική περίπτωση: γεωγραφία χωρίς στρατηγική
Η Ελλάδα βρίσκεται σε κομβικό σημείο:
- ενεργειακοί διάδρομοι,
- ναυτιλία,
- υποδομές,
- Ανατολική Μεσόγειος,
- κόμβος Ευρώπης–Μέσης Ανατολής–Ασίας.
Κι όμως, αντιμετωπίζει τις γεωπολιτικές εξελίξεις σαν εξωτερική είδηση.
Χωρίς δόγμα.
Χωρίς στρατηγική αφήγηση.
Χωρίς γεωπολιτική τοποθέτηση.
Χωρίς εθνικό πλαίσιο ανάγνωσης της σύγκρουσης.
Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει χώρος διέλευσης ισχύος χωρίς λόγο στον σχεδιασμό της.
Όχι παίκτης.
Όχι κόμβος στρατηγικής.
Αλλά διάδρομος.
Η ευρωπαϊκή αυταπάτη της «ουδετερότητας»
Η Ευρώπη πιστεύει ότι μπορεί να παραμείνει «ισορροπιστής».
Ότι μπορεί να διατηρήσει σχέσεις με όλους.
Ότι μπορεί να παίζει τον ρόλο του μεσολαβητή.
Αυτό είναι στρατηγική αυταπάτη.
Στον κόσμο που διαμορφώνεται, δεν υπάρχουν ουδέτεροι.
Υπάρχουν μόνο:
- δομές ισχύος,
- ζώνες επιρροής,
- αρχιτεκτονικές εξάρτησης,
- μπλοκ συμφερόντων.
Όποιος δεν χτίζει ισχύ,
ενσωματώνεται σε ξένη ισχύ.
Το πραγματικό ευρωπαϊκό διακύβευμα
Η Ευρώπη δεν απειλείται από το Ιράν άμεσα.
Απειλείται από τη στρατηγική αρχιτεκτονική που χτίζεται μέσω του Ιράν.
Γιατί αυτή η αρχιτεκτονική:
- υπονομεύει τη δυτική συνοχή,
- διαβρώνει τις συμμαχίες,
- αποδυναμώνει τα καθεστώτα κυρώσεων,
- δημιουργεί παράλληλα οικονομικά συστήματα,
- χτίζει εναλλακτική παγκόσμια τάξη.
Και όλα αυτά δεν οδηγούν στη Μέση Ανατολή.
Οδηγούν στην Ταϊβάν.
Εκεί είναι το κέντρο βάρους.
Όχι στην Τεχεράνη.
Όχι στη Γάζα.
Όχι στην Ερυθρά Θάλασσα.
Αλλά στον Ειρηνικό.
…
Η Ευρώπη συνεχίζει να μιλά τη γλώσσα της διπλωματίας σε έναν κόσμο ισχύος.
Η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί γεωγραφικά χωρίς γεωπολιτική στρατηγική.
Και η Κίνα συνεχίζει να χτίζει αρχιτεκτονικές εξάρτησης.
Το Ιράν δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το μέσο.
Και όσο Ευρώπη και Ελλάδα το αντιμετωπίζουν ως μεμονωμένη κρίση, θα παραμένουν θεατές σε μια σύγκρουση που θα καθορίσει την παγκόσμια τάξη — χωρίς λόγο, χωρίς ρόλο, χωρίς ισχύ.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
