Ζόμπι χθες, φούσκα σήμερα

31 Αυγούστου, 2026 11:49 πμ

Το κρυφό νήμα ενός οικονομολόγου που συνδέει την Ιαπωνία της δεκαετίας του ’90 με το χρέος της Τεχνητής Νοημοσύνης

 
Η ουσία

• Ο ίδιος αναλυτής, δύο κρίσεις, μία αρχή. Ο Ricardo Caballero, ένας από τους πιο επιδραστικούς μακροοικονομολόγους της γενιάς του, έχει χτίσει σχεδόν τριάντα χρόνια δουλειάς πάνω σε μια απλή, επίμονη ιδέα: όταν κάποιος —τράπεζα, κράτος ή αγορά— στηρίζει τεχνητά κάτι που θα έπρεπε να πέσει, το κόστος δεν εξαφανίζεται· μετατίθεται, διογκώνεται και αλλάζει μορφή.
• Το 2008, το «κάτι» ήταν οι ιαπωνικές ζόμπι επιχειρήσεις. Μια εμβληματική μελέτη του Caballero με τους Takeo Hoshi και Anil Kashyap (American Economic Review, 2008) έδειξε πώς οι ιαπωνικές τράπεζες κράτησαν στη ζωή, μέσω κρυφών επιδοτήσεων επιτοκίου, το ένα τρίτο περίπου των εισηγμένων επιχειρήσεων της χώρας — πνίγοντας την είσοδο υγιέστερων ανταγωνιστών για μια ολόκληρη γενιά.
• Το 2026, το «κάτι» άλλαξε πρόσημο. Σε μια πρόσφατη συνομιλία με τον Paul Krugman (25 Αυγούστου 2026), ο ίδιος Caballero περιγράφει το αντίστροφο πρόβλημα: όχι έλλειψη αλλά υπερπροσφορά «ασφαλών» κεφαλαίων, μια «φούσκα» τεχνητής νοημοσύνης που έχει ανεβάσει τα μακροπρόθεσμα επιτόκια των ΗΠΑ σε πραγματικούς όρους από περίπου μηδέν σε 2%-2,5% — και έναν κίνδυνο που ο ίδιος αποκαλεί «χρηματοοικονομική ολλανδική νόσο».
• Γιατί έχει σημασία τώρα. Αν η βασική διανοητική αρχή του Caballero είναι σωστή — ότι η τεχνητή στήριξη οδηγεί πάντα σε συμφόρηση και καθυστερημένη, βίαιη διόρθωση — τότε το ερώτημα δεν είναι αν η σημερινή έξαρση γύρω από την AI θα παραγάγει τη δική της εκδοχή «ζόμπι» δυναμικής, αλλά πού και πότε αυτή θα εμφανιστεί.

 
Μέρος Α΄ — Το εργαστήριο της Ιαπωνίας: πώς μετριέται μια στρέβλωση

Η μελέτη «Zombie Lending and Depressed Restructuring in Japan» δεν είναι απλώς μια ιστορική καταγραφή· είναι ένα εγχειρίδιο μεθοδολογίας για το πώς αποδεικνύεται, με αριθμούς και όχι με εντυπώσεις, ότι η επιείκεια των τραπεζών προς αφερέγγυες επιχειρήσεις έχει πραγματικό κόστος για την υπόλοιπη οικονομία. Οι τρεις οικονομολόγοι κατασκεύασαν ένα υποθετικό «κατώτατο όριο επιτοκίου» για κάθε επιχείρηση κάθε χρόνο και το συνέκριναν με τους πραγματικούς τόκους που αυτή πλήρωνε. Όποτε το πραγματικό επιτόκιο έπεφτε κάτω από αυτό το όριο, η επιχείρηση χαρακτηριζόταν «ζόμπι» — δηλαδή, δέκτης κρυφής επιδότησης από την τράπεζά της.

Τα ευρήματα είναι εντυπωσιακά στην κλίμακά τους. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, περίπου το 30% των εισηγμένων ιαπωνικών επιχειρήσεων —15% του συνολικού ενεργητικού— λειτουργούσε ουσιαστικά με μηχανική υποστήριξη. Το φαινόμενο δεν ήταν ομοιόμορφο: στην κατασκευή, το ποσοστό ζόμπι επιχειρήσεων εκτινάχθηκε από 4,5% (1981-1993) σε 20,3% (1996-2002)· στη μεταποίηση, που εκτίθεται σε διεθνή ανταγωνισμό, η αύξηση ήταν πολύ πιο περιορισμένη, από 3,1% σε 9,6%. Η διαφορά αυτή είναι από μόνη της μια ένδειξη ότι το πρόβλημα δεν ήταν απλώς μακροοικονομικό σοκ, αλλά θεσμική επιλογή να προστατευθούν συγκεκριμένοι κλάδοι από την «καταστροφή» που θα επέτρεπε σε νέους παίκτες να μπουν.

Το πιο σημαντικό εύρημα, όμως, δεν αφορά τις ίδιες τις ζόμπι επιχειρήσεις αλλά τις υγιείς. Οι συγγραφείς δείχνουν ότι όσο περισσότερες ζόμπι επιχειρήσεις υπήρχαν σε έναν κλάδο, τόσο περισσότερο υπέφεραν οι υγιείς ανταγωνιστές τους — λιγότερες επενδύσεις, λιγότερες προσλήψεις, μεγαλύτερο χάσμα παραγωγικότητας. Στον κλάδο του χονδρεμπορίου, η σωρευτική απώλεια επενδύσεων για μια τυπική υγιή επιχείρηση έφτασε το 43% του κεφαλαίου της μέσα σε μια δεκαετία — πάνω από τρεισήμισι χρόνια επενδύσεων που απλώς δεν έγιναν. Στα ακίνητα, η ανάπτυξη της απασχόλησης θα ήταν κατά 9,5 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη χωρίς τη συμφόρηση των ζόμπι.

«Η φυσιολογική διαδικασία δημιουργικής καταστροφής, μέσω της οποίας οι ζόμπι θα έχαναν εργατικό δυναμικό και μερίδιο αγοράς, ανεστάλη» — και αυτή η αναστολή, όχι το αρχικό σοκ των τιμών ακινήτων, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η ιαπωνική στασιμότητα κράτησε μια ολόκληρη γενιά.

 
Η μεθοδολογική εντιμότητα ως επιχείρημα

Αξίζει να σημειωθεί, ως κριτική αποτίμηση της ίδιας της μελέτης, ότι οι συγγραφείς δεν αρκέστηκαν σε έναν ορισμό του «ζόμπι». Δοκίμασαν 18 εναλλακτικούς δείκτες — «σκληρούς» και «ασαφείς» (fuzzy), με διαφορετικά όρια, διαφορετικά παράθυρα ετών, διαφορετικά κριτήρια αποκλεισμού επιχειρήσεων με αξιόπιστη πρόσβαση σε ομόλογα — και έδειξαν ότι το βασικό συμπέρασμα άντεχε σε όλες τις εκδοχές. Αυτή η επιμονή στην ευρωστία (robustness) είναι που εξηγεί γιατί η εργασία έχει γίνει σημείο αναφοράς για πάνω από 130 μεταγενέστερες μελέτες, από την Κίνα των «ζόμπι» εταιρειών έως την ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση του 2011-2012.

 
Μέρος Β΄ — 2026: ο ίδιος αναλυτής, αντίστροφο πρόβλημα

Στη συνομιλία του με τον Krugman, ο Caballero ανασυνθέτει μια αντιπαράθεση είκοσι ετών. Η μία πλευρά —κυρίως ο Krugman και ο Larry Summers, με το επιχείρημα της «διαρθρωτικής στασιμότητας» (secular stagnation)— υποστήριζε ότι τα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια της δεκαετίας 2010 αντανακλούσαν μια πραγματική έλλειψη επενδυτικών ευκαιριών: λιγότεροι άνθρωποι, λιγότερη τεχνολογική δυναμική, άρα λιγότερη ζήτηση για κεφάλαιο. Η άλλη πλευρά, του ίδιου του Caballero, υποστήριζε κάτι πιο λεπτό: ότι η απόδοση του κεφαλαίου δεν είχε πέσει σχεδόν καθόλου — αυτό που είχε πέσει δραματικά ήταν το ασφάλιστρο ασφαλείας, δηλαδή η διαφορά ανάμεσα σε ό,τι θεωρείτο εντελώς ασφαλές (κρατικά ομόλογα ΗΠΑ) και σε ό,τι είχε έστω και ελάχιστο ρίσκο.

Η διάκριση δεν είναι σχολαστική. Αν η αιτία είναι έλλειψη επενδυτικών ευκαιριών, η θεραπεία είναι δημογραφική ή τεχνολογική πολιτική μακράς πνοής. Αν η αιτία είναι υπερβολική ζήτηση για ασφάλεια — λόγω γήρανσης πληθυσμού, λόγω τραύματος μετά την κρίση του 2008, λόγω έλλειψης αξιόπιστων εναλλακτικών του αμερικανικού χρέους — τότε η θεραπεία είναι διαφορετική: αύξηση της προσφοράς αξιόπιστων «ασφαλών» τίτλων, είτε κρατικών είτε ιδιωτικών. Ο Caballero υποστηρίζει ότι ακριβώς αυτή η δεύτερη λογική εξηγεί και τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008: η Wall Street, αντί να δημιουργήσει πραγματικά ασφαλή περιουσιακά στοιχεία, κατασκεύασε συνθετικά υποκατάστατα —τα διαβόητα ενυπόθηκα ομόλογα— που ήταν ασφαλή απέναντι σε μεμονωμένους κινδύνους αλλά καταστροφικά εκτεθειμένα σε συστημικό κίνδυνο.

Είκοσι χρόνια αργότερα, το ίδιο ερώτημα αντιστρέφεται πλήρως. Η πανδημία γέμισε τις αγορές με κρατικό χρέος, οι επιχειρήσεις εκδίδουν φέτος περίπου 2 τρισεκατομμύρια δολάρια ομολόγων, και πάνω απ’ όλα, η επενδυτική έξαρση γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη δημιουργεί έναν πρωτοφανή πλούτο πριν ακόμη υλοποιηθεί η αντίστοιχη παραγωγικότητα. Το αποτέλεσμα, κατά Caballero: το ασφάλιστρο κινδύνου μετοχών συρρικνώθηκε σχεδόν στο μηδέν, το κόστος έκδοσης αμερικανικού χρέους αυξήθηκε κατά περίπου 110 μονάδες βάσης — οι μισές λόγω υψηλότερου ασφαλίστρου, οι άλλες μισές λόγω του κόστους ανακύκλωσης ενός τεράστιου υφιστάμενου χρέους σε νέα, ακριβότερα επιτόκια — και το 30ετές πραγματικό επιτόκιο πέρασε από περίπου μηδενικό ή αρνητικό σε 2%-2,5%.

 
«Χρηματοοικονομική ολλανδική νόσος»

Ο όρος που χρησιμοποιεί ο Caballero δεν είναι τυχαίος. Η κλασική ολλανδική νόσος περιγράφει πώς η ανακάλυψη φυσικού αερίου στην Ολλανδία ενίσχυσε το νόμισμα τόσο πολύ, ώστε αποδυνάμωσε τη μεταποιητική βιομηχανία της χώρας — καλά νέα σε έναν τομέα, καταστροφικά νέα σε έναν άλλο. Στη σημερινή εκδοχή, ο πρωτοφανής πλούτος που παράγει η επενδυτική έξαρση γύρω από την AI αυξάνει τη συνολική ζήτηση πριν καν υλοποιηθούν τα κέρδη παραγωγικότητας — και αυτό, από μόνο του, απαιτεί υψηλότερα επιτόκια ισορροπίας. Όποιος τομέας της οικονομίας είναι ευαίσθητος σε αυτά τα επιτόκια —κατοικία, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημοσιονομικά ασθενέστερα κράτη— πληρώνει το τίμημα μιας ευημερίας που δεν βιώνει ο ίδιος.

 
Μέρος Γ΄ — Η σύνθεση: το ίδιο μοτίβο σε δύο αντίθετες μορφές

Εδώ βρίσκεται η ουσιαστική, μη προφανής σύνδεση ανάμεσα στα δύο κείμενα, και είναι κάτι που κανένα από τα δύο δεν λέει ρητά. Το 2008, το πρόβλημα ήταν η τεχνητή διατήρηση στη ζωή αντικειμένων που έπρεπε να πεθάνουν (ζόμπι επιχειρήσεις). Το 2026, το πρόβλημα είναι η τεχνητή διόγκωση της αξίας αντικειμένων που ίσως δεν αξίζουν ακόμη όσο νομίζουμε (αποτιμήσεις AI). Και στις δύο περιπτώσεις, ο μηχανισμός βλάβης είναι ο ίδιος: η συμφόρηση. Στην Ιαπωνία, οι ζόμπι επιχειρήσεις συνωστίζονταν στις αγορές προϊόντων και εργασίας, αποθαρρύνοντας την είσοδο υγιέστερων ανταγωνιστών. Σήμερα, το τεράστιο κύμα εκδόσεων εταιρικού χρέους για τη χρηματοδότηση υποδομών AI —κέντρα δεδομένων, τσιπ, ενέργεια— συνωστίζεται στις κεφαλαιαγορές, ανεβάζοντας το κόστος δανεισμού για κάθε άλλη παραγωγική δραστηριότητα που δεν φέρει την ετικέτα «AI».

Ο ίδιος ο Caballero, μαζί με τον Mohamad Hammour, είχε επινοήσει παλαιότερα τους όρους  “sclerosis”  ή ακαμψία (η διατήρηση μονάδων παραγωγής που δεν θα επιβίωναν χωρίς στήριξη) και «στριμωξίδι» ή scrambling (η διατήρηση λιγότερο παραγωγικών επιχειρήσεων εις βάρος πιο παραγωγικών που δεν μπορούν να μπουν λόγω συμφόρησης). Το ερώτημα που αναδύεται φυσικά από τη σύγκριση των δύο κειμένων είναι αν η σημερινή χρηματοδοτική έξαρση γύρω από την AI δημιουργεί τη δική της εκδοχή «στριμωξίδι» — κεφάλαιο που κατευθύνεται μαζικά προς μια κατηγορία περιουσιακών στοιχείων επειδή είναι δημοφιλής, όχι επειδή έχει αποδεδειγμένα την υψηλότερη οριακή απόδοση, αποκλείοντας άλλες, ενδεχομένως πιο παραγωγικές, χρήσεις κεφαλαίου.

Ο ίδιος ο Caballero είναι προσεκτικός να μην τραβήξει την αναλογία μέχρι το τέλος. Δεν προβλέπει κρίση χρέους ούτε αμφισβητεί τη θεμελιώδη ασφάλεια των αμερικανικών ομολόγων· υποστηρίζει ρητά ότι «δεν υπάρχει αρκετή γαλλική ακίνητη περιουσία» (βλέπε σημείωση) για να μετακινηθεί κανείς αν θέλει να απεμπλακεί από τις ΗΠΑ. Η ανησυχία του είναι πιο στοχευμένη: όχι ότι το αμερικανικό χρέος θα πάψει να θεωρείται ασφαλές, αλλά ότι η ίδια η εύθραυστη αρχιτεκτονική των υψηλών αποτιμήσεων —απαραίτητη, κατά τη γνώμη του, για να χρηματοδοτηθεί μια πραγματικά μεταμορφωτική τεχνολογία— μπορεί να καταρρεύσει απότομα αν διαψευστούν οι προσδοκίες κερδοφορίας.

 
Κριτική αποτίμηση: πόσο στέκεται η αναλογία

• Η αναλογία είναι γόνιμη, όχι ταυτόσημη. Στην Ιαπωνία, η στρέβλωση προερχόταν από κανονιστική ανοχή και τραπεζική αδυναμία — οι τράπεζες φοβόντουσαν να αναγνωρίσουν ζημίες γιατί θα έπεφταν κάτω από τα ελάχιστα κεφαλαιακά όρια της Βασιλείας. Σήμερα, η στρέβλωση δεν πηγάζει από φόβο αλλά από ενθουσιασμό — πλεόνασμα πλούτου, όχι έλλειψη κεφαλαίου. Ο μηχανισμός συμφόρησης είναι συγγενικός· η αιτία του είναι αντίστροφη.
• Η ίδια η αφήγηση «είχαμε δίκιο» χρειάζεται σκεπτικισμό. Η συνομιλία Krugman-Caballero έχει, εύλογα, τη γοητεία δύο έμπειρων αναλυτών που ανασκοπούν μια εικοσαετή αντιπαράθεση με το πλεονέκτημα της ύστερης γνώσης. Αξίζει να θυμόμαστε ότι ο ίδιος ο Caballero παραδέχεται πως η δημογραφική διάσταση της «διαρθρωτικής στασιμότητας» —λιγότεροι νέοι εργαζόμενοι, περισσότεροι μεγαλύτεροι αποταμιευτές που αναζητούν ασφάλεια— παραμένει μέρος της εξήγησης, όχι εναλλακτική που απορρίφθηκε. Οι δύο θεωρίες συνυπάρχουν περισσότερο απ’ όσο υπονοεί ο αφηγηματικός τόνος «ποιος είχε δίκιο».
• Η πηγή έχει διαφορετικό βάρος από τη μελέτη. Η εργασία του 2008 είναι δημοσιευμένη σε κορυφαίο, κριτικά αξιολογημένο περιοδικό (American Economic Review) και έχει δοκιμαστεί από 130+ μεταγενέστερες μελέτες. Η συνέντευξη του 2026 είναι μια ζωντανή, ανεπεξέργαστη συνομιλία σε newsletter — πολύτιμη ως έγκυρη, ενημερωμένη γνώμη δύο κορυφαίων οικονομολόγων, αλλά όχι ισοδύναμη σε τεκμηρίωση. Ο ίδιος ο Caballero κλείνει με μια ειλικρινή επιφύλαξη: «Θα δούμε αν αυτό είναι αφέλεια ή σοφία» — μια παραδοχή αβεβαιότητας που αξίζει να διατηρηθεί όταν μεταφέρουμε τα συμπεράσματά του σε βεβαιότητα.

 
Το ευρύτερο, στρατηγικό ερώτημα

Πέρα από την αμερικανική αγορά ομολόγων, η μετατόπιση που περιγράφει ο Caballero έχει έμμεσες αλλά πραγματικές συνέπειες για μικρότερες, ανοιχτές οικονομίες που δεν καθορίζουν τον παγκόσμιο όρο κόστους κεφαλαίου αλλά απλώς τον εισάγουν. Αν το παγκόσμιο «ασφάλιστρο ασφαλείας» πράγματι συμπιέζεται —όχι επειδή κάτι έγινε λιγότερο ασφαλές, αλλά επειδή η προσφορά αξιόπιστων τίτλων αυξήθηκε ενώ ταυτόχρονα η ζήτηση για ρίσκο (μέσω της AI-ευφορίας) εκτινάχθηκε— τότε το ανώτερο επιτόκιο αναφοράς που εισάγουν όλες οι περιφερειακές οικονομίες, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών κρατών με υψηλό χρέος, δεν είναι πλέον απλώς συνάρτηση της δικής τους δημοσιονομικής επίδοσης. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, εισαγόμενο κόστος μιας μάχης που διεξάγεται αλλού, ανάμεσα σε επενδυτές που στοιχηματίζουν στην τεχνητή νοημοσύνη και σε μια παγκόσμια προσφορά χρέους που δεν έχει ξαναδεί τέτοιο μέγεθος.

Το δίδαγμα της ιαπωνικής μελέτης —ότι η καθυστέρηση της αναγνώρισης μιας στρέβλωσης δεν την εξαφανίζει, απλώς μεταθέτει και πολλαπλασιάζει το κόστος της— παραμένει το πιο διαχρονικό στοιχείο και των δύο κειμένων. Η ερώτηση δεν είναι αν θα υπάρξει διόρθωση στις αποτιμήσεις γύρω από την AI, αλλά αν αυτή θα γίνει έγκαιρα και τακτικά, ή αν —όπως στην Ιαπωνία— θα την αναβάλλουμε τόσο πολύ ώστε το κόστος της αναβολής να ξεπεράσει τελικά το κόστος της ίδιας της διόρθωσης.

 
Η μεγάλη εικόνα

Αυτό που δεν συζητείται ρητά στη συνομιλία Krugman–Caballero, αλλά αναδύεται σαν λεπτομέρεια, είναι ίσως το πιο σημαντικό σημείο: η αλλαγή στην ταυτότητα του «οριακού αγοραστή» αμερικανικού χρέους. Ο ίδιος ο Caballero αναφέρει, σχεδόν παρεμπιπτόντως, ότι ενώ παλαιότερα ο οριακός κάτοχος ήταν κεντρικές τράπεζες όπως η Τράπεζα της Ιαπωνίας —θεσμοί χωρίς ανάγκη ρευστότητας ή μόχλευσης, που απλώς κρατούσαν τα ομόλογα— σήμερα ο οριακός κάτοχος είναι όλο και περισσότερο μοχλευμένοι ιδιωτικοί  παίκτες, ευαίσθητοι στον ισολογισμό τους.

Αυτό δεν είναι ζήτημα φερεγγυότητας του αμερικανικού κράτους — είναι ζήτημα υδραυλικής της αγοράς. Η κρίση του Μαρτίου 2020, που ο ίδιος περιγράφει ως «τρομακτική για δύο μέρες», δεν προήλθε από αμφιβολία για το αν οι ΗΠΑ θα πληρώσουν το χρέος τους, αλλά από το ξετύλιγμα ενός τεχνικού trade (του λεγόμενου Treasury basis trade) που ανάγκασε μοχλευμένους επενδυτές να πουλήσουν μαζικά, χωρίς καμία θεμελιώδη αιτία.

Με άλλα λόγια: ο κίνδυνος που υποτιμάται στη δημόσια συζήτηση δεν είναι το «ποιος θα σταματήσει να εμπιστεύεται τα αμερικανικά ομόλογα» — είναι το «τι συμβαίνει σε μια στιγμή πίεσης όταν ο οριακός κάτοχος του πιο «ασφαλούς» περιουσιακού στοιχείου του πλανήτη δεν είναι πια θεσμός χωρίς ανάγκη ρευστότητας, αλλά κερδοσκόπος με μόχλευση». Αυτή είναι μια ευπάθεια υδραυλικής, όχι φερεγγυότητας — και είναι ακριβώς το είδος του ρίσκου που, όπως δείχνει και η ιαπωνική μελέτη για τις ζόμπι επιχειρήσεις, παραμένει αόρατο μέχρι τη στιγμή που παύει να είναι.

 
Σημείωση: Η “γαλλική ακίνητη περιουσία” εδώ είναι μια ειρωνική, καθημερινή εικόνα — η κλασική φαντασίωση του πλούσιου επενδυτή που “αγοράζει βίλα στη Γαλλία” ως καταφύγιο. Ο Caballero το χρησιμοποιεί ως χιουμοριστική υπερβολή για να πει: δεν υπάρχει αρκετό εναλλακτικό “ασφαλές” περιουσιακό στοιχείο στον κόσμο —ούτε καν αν όλοι αγόραζαν γαλλικά ακίνητα— για να απορροφήσει το μέγεθος κεφαλαίου που είναι σήμερα παρκαρισμένο σε αμερικανικό χρέος. Δεν αναφέρεται σε κάποια συγκεκριμένη γαλλική αγορά ακινήτων ή πολιτική· είναι ρητορικό σχήμα, όχι επιχείρημα.

 
Πηγές

Caballero, R. J., Hoshi, T., & Kashyap, A. K. (2008). “Zombie Lending and Depressed Restructuring in Japan.” American Economic Review, 98(5), 1943–1977.

Krugman, P. (2026, 29 Αυγούστου). “Talking Interest Rates with Ricardo Caballero.” Paul Krugman Substack — συνομιλία ηχογραφημένη στις 25/8/2026 (video: paulkrugman.substack.com )

 
Συντακτική σημείωση & πολιτική AI: Κάθε δημοσιευμένο άρθρο στο  mywaypress.gr αποτελεί προϊόν ουσιαστικού συντακτικού ελέγχου και ανθρώπινης επιμέλειας, η οποία φέρει την αποκλειστική συντακτική ευθύνη του περιεχομένου (EU AI Act, Art. 50.4). Τηρούμε πλήρως τους κανόνες διαφάνειας και τις εκάστοτε οδηγίες των Εθνικών Αρχών Εποπτείας της Αγοράς.

Ανάλυση και σύνθεση: mywaypress.gr

© 2026 mywaypress.gr — Από το τι συμβαίνει στο τι σημαίνει