Η ανταποδοτικότητα της ισχύος δεν είναι τιμωρία — είναι η ευκαιρία μιας εθνικής ενηλικίωσης

του Πάνου Τσακιρίδη

 
Η ανταποδοτικότητα της ισχύος και το ελληνικό ζήτημα

Η εποχή των “δωρεάν συμμαχιών” τελειώνει.

Η Αμερική εγκαταλείπει το όραμα της φιλελεύθερης ηγεμονίας και εισέρχεται στη φάση της στρατηγικής ανταποδοτικότητας: μια νέα διεθνής τάξη όπου κάθε σύμμαχος οφείλει να προσφέρει μετρήσιμη αξία — αμυντική, τεχνολογική, οικονομική.

Το δόγμα αυτό, που αναπτύσσει ο Oren Cass στο Foreign Affairs, αλλάζει όχι μόνο το πώς η Ουάσιγκτον βλέπει τον κόσμο, αλλά και το πώς ο κόσμος οφείλει να βλέπει τον εαυτό του απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για την Ελλάδα, η πρόκληση είναι υπαρξιακή.

Δεν αρκεί πια να “ανήκουμε στη Δύση”. Πρέπει να συμμετέχουμε στη Δύση με όρους — με σχέδιο, επένδυση και εθνική στρατηγική που να αποδεικνύει ότι δεν είμαστε “παραλήπτες ασφάλειας”, αλλά παραγωγοί ισχύος.

 
Η ανάγκη ενός εθνικού σχεδίου ρεαλισμού

Η χώρα χρειάζεται ηγεσία που να μπορεί να συγκροτήσει ένα ενιαίο εθνικό σχέδιο εξωτερικής και βιομηχανικής πολιτικής.

Όχι ένα επικοινωνιακό αφήγημα «ισχύος χωρίς υποδομή», αλλά μια πολιτική ενσυνείδησης των ορίων και των δυνατοτήτων μας: επανεκκίνηση της αμυντικής βιομηχανίας, βιομηχανική στρατηγική με εξαγωγικό προσανατολισμό, ενίσχυση του ναυπηγικού και ενεργειακού τομέα.

Ο πολιτικός που θα μπορούσε να ηγηθεί μιας τέτοιας μετάβασης δεν χρειάζεται να είναι “χαρισματικός” — χρειάζεται να είναι ψύχραιμος, τεχνοκρατικός, με αίσθηση εθνικού μέτρου.

Κάποιος που να μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διπλωματία των συμβόλων και στη διπλωματία των αριθμών.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται σωτήρα· χρειάζεται έναν ενεργό διαμορφωτή εθνικών συμφερόντων — ηγεσία που να κατανοεί πως η δύναμη δεν χαρίζεται, αλλά χτίζεται.

 
Η Κύπρος και το όριο του ρεαλισμού

Το ερώτημα αν η Κύπρος μπορεί να ενταχθεί υπό την “ομπρέλα ανταποδοτικότητας” της Ελλάδας δεν είναι απλώς συναισθηματικό — είναι δοκιμασία στρατηγικού ρεαλισμού.

Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής παραμένει η θεμελιώδης προϋπόθεση οποιασδήποτε βιώσιμης λύσης. Όμως η ιστορία δείχνει ότι η κατοχή δεν αίρεται μόνο με ψηφίσματα, αλλά με ανατροπή ισορροπιών.

Αν η Ελλάδα καταφέρει να οικοδομήσει μια αξιόπιστη αμυντική και τεχνολογική υποδομή μέσα στο πλαίσιο της ανταποδοτικότητας —να γίνει δηλαδή εταίρος και όχι πελάτης των ΗΠΑ και της Ε.Ε.— τότε η Κύπρος μπορεί πράγματι να ενταχθεί σε μια νέα ασπίδα αποτροπής.

Όχι ως “προέκταση” του ελληνικού ζητήματος, αλλά ως πυλώνας της ίδιας στρατηγικής σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Είναι υπερφίαλο; Ίσως, αν μείνει στη ρητορική.

Είναι ρεαλιστικό; Απολύτως — αν συνοδευτεί από συνεχή επένδυση σε ισχύ και αξιοπιστία.

Η ανταποδοτικότητα δεν υπόσχεται θαύματα· απαιτεί συνέπεια.

 
Η Ελλάδα σε μια νέα παρτίδα

Η αμερικανική στροφή υπενθυμίζει πως στον 21ο αιώνα οι συμμαχίες δεν είναι “αξίες”, αλλά συμβόλαια.

Κάθε χώρα οφείλει να αποδείξει την αξία της με έργο, όχι με ιστορικές αναφορές ή συναισθηματικά επιχειρήματα.

Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει το τέλος του μοντέλου “γεωπολιτικής θέσης χωρίς στρατηγική παραγωγής”.

Η ανταποδοτικότητα της ισχύος δεν είναι τιμωρία — είναι η ευκαιρία μιας εθνικής ενηλικίωσης.

Όσοι το κατανοήσουν, θα γράψουν το επόμενο κεφάλαιο του ελληνικού ρεαλισμού.
Οι υπόλοιποι, απλώς θα το διαβάζουν.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.