Η Βιομηχανία ως Εθνική Στρατηγική: Τι λέει ο ΣΕΒ και τι αποκρύπτει η σιωπή μας
Οικονομικό Φόρουμ Δελφών, Απρίλιος 2026 — Ανάλυση των τοποθετήσεων του ΣΕΒ αποκαλύπτει ένα επείγον ζήτημα που η ελληνική δημόσια συζήτηση συστηματικά αποφεύγει.
Υπάρχουν στιγμές σε ένα Φόρουμ που τα νούμερα δεν είναι απλώς στατιστικά. Είναι διαγνωστικά. Η παρέμβαση του ΣΕΒ στους Δελφούς, στις 24 Απριλίου 2026, ήταν μία από αυτές τις στιγμές. Η Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής Ράνια Αικατερινάρη και το μέλος Δ.Σ. Πάνος Λώλος δεν παρουσίασαν απλώς θέσεις ενός κλαδικού φορέα. Έθεσαν — με μεθοδικό τρόπο — τους όρους μιας συζήτησης που η χώρα δεν έχει ακόμα τολμήσει να κάνει στην πλήρη έκτασή της.
Το μέγεθος που δεν χωράει στον δημόσιο λόγο
Ξεκινάμε από τα δεδομένα, γιατί εδώ η ρητορική τελειώνει. Οι εξαγωγές αγαθών της Ελλάδας έφτασαν το 2025 τα 48,7 δισ. ευρώ — αύξηση 90% σε μια δεκαετία. Από αυτά, η βιομηχανία εκπροσωπεί το 90%, δηλαδή 44,3 δισ. ευρώ. Για σύγκριση, ο Τουρισμός — το εθνικό μας είδωλο, ο αδιαμφισβήτητος άξονας της αναπτυξιακής αφήγησης — απέφερε 23,6 δισ. ευρώ ταξιδιωτικές εισπράξεις.
Αυτό το δεδομένο μόνο θα έπρεπε να ανατρέψει τον τρόπο που σκεφτόμαστε την ελληνική οικονομία. Δεν το έκανε. Κι αυτό είναι το πρώτο πολιτικό πρόβλημα που αναδεικνύει έμμεσα η παρέμβαση του ΣΕΒ: η ελληνική βιομηχανία παράγει πραγματική αξία σε ευρώπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα, αλλά παραμένει αόρατη στη δημόσια φαντασία.
Προστίθεται και η δυναμική της: η βιομηχανία αναπτύχθηκε 37% σε πραγματικούς όρους την τελευταία δεκαετία, όταν το ΑΕΠ αυξήθηκε 17%. Η παραγωγικότητα εργασίας στη βιομηχανία υπερβαίνει κατά 60% τον εθνικό μέσο όρο. Και οι επενδύσεις του κλάδου τα τελευταία πέντε χρόνια ξεπερνούν τα 45 δισ. ευρώ — χρήματα που δεσμεύτηκαν με επιχειρηματικό ρίσκο, σε ορίζοντα ετών.
Η ενέργεια: το κρίσιμο αδύνατο σημείο
Αν υπάρχει ένα σημείο όπου η τοποθέτηση Αικατερινάρη είναι ξεκάθαρα καταγγελτική, αυτό είναι το κόστος ενέργειας. «Ανταγωνιστική βιομηχανία χωρίς ανταγωνιστικό κόστος ενέργειας δεν υπάρχει», είπε, με έμφαση που δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας.
Η επισήμανση δεν είναι νέα, αλλά το πλαίσιο της είναι. Το ζήτημα πλέον δεν αφορά μόνο την ανταγωνιστικότητα τιμών. Αφορά την επενδυτική προβλεψιμότητα: οι βιομηχανικές επενδύσεις έχουν κύκλο ζωής δεκαετιών. Κανένας επενδυτής δεν δεσμεύει κεφάλαια σε ορίζοντα 20 ετών όταν το ενεργειακό του κόστος εξαρτάται από μηχανισμούς αγοράς που θα αναθεωρηθούν έξι φορές στο μεταξύ. Εδώ η Αικατερινάρη ζητά κάτι βαθύτερο από επιδοτήσεις: ζητά αρχιτεκτονική — ρυθμιστική, θεσμική, δικτυακή — που να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες της βαριάς βιομηχανίας από τον σχεδιασμό και όχι εκ των υστέρων.
Ο Πάνος Λώλος εστίασε στο ίδιο σημείο από διαφορετική γωνία: το ευρωπαϊκό μοντέλο αγοράς ενέργειας (Target Model) είναι «παρωχημένο», επισήμανε, και η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει άμεσα μέτρα στήριξης για ενεργοβόρες βιομηχανίες, ακολουθώντας παραδείγματα που ήδη λειτουργούν αλλού — ακόμα και σε χώρες μικρότερης εμβέλειας, όπως η Βουλγαρία.
Η Ευρώπη στρέφεται στη βιομηχανία — η Ελλάδα δεν έχει κάτσει στο τραπέζι
Η ευρωπαϊκή διάσταση της συζήτησης είναι ίσως η πιο υποτιμημένη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά από χρόνια εμμονής στον τριτογενή τομέα και την «πράσινη μετάβαση» ως αυτοσκοπό, επιστρέφει στη βιομηχανική πολιτική. Το Clean Industrial Deal και το Industry Accelerator Act δεν είναι απλώς κανονισμοί — είναι σήμα επανατοποθέτησης της Ευρώπης σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον όπου η βιομηχανική αυτάρκεια θεωρείται πλέον ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Και η Ελλάδα; Κατατάσσεται 4η από το τέλος στη μεταποίηση ως ποσοστό ΑΕΠ μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Και — το πιο ανησυχητικό σημείο που ανέδειξε ο Λώλος — «απουσιάζει από τις ευρωπαϊκές ομάδες εργασίας». Αυτό δεν είναι διοικητική παράλειψη. Είναι στρατηγική αφάνεια σε μια στιγμή που τα ευρωπαϊκά κεφάλαια, οι κανόνες και οι συμμαχίες διαμορφώνονται εκ νέου.
Η Γαλλία πήρε σαφή θέση υπέρ του «βιομηχανικού επιταχυντή». Η Ελλάδα δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν θέλει να παίξει αυτό το παιχνίδι.
Εθνικοί Πρωταθλητές με Αφανή Επιρροή
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραδοχές της παρέμβασης: η Ελλάδα διαθέτει «εθνικούς πρωταθλητές» με τεράστιο διεθνές αποτύπωμα σε τσιμέντο, αλουμίνιο, χαλκό και χαλυβουργία. Εταιρείες που λειτουργούν σε παγκόσμιες αγορές, επενδύουν μακροπρόθεσμα, απορροφούν τεχνολογία αιχμής.
Η αντίφαση είναι εξόφθαλμη: εταιρείες ελληνικής ιδιοκτησίας ή με ελληνική παρουσία ανταγωνίζονται επιτυχώς διεθνώς, ενώ η ελληνική πολιτεία δεν έχει διαμορφώσει συνεκτικό πλαίσιο που να αξιοποιεί αυτή την παρουσία ως μοχλό εθνικής επιρροής — ούτε εντός Ευρώπης, ούτε σε τρίτες αγορές.
Ολόκληρη η αφήγηση του ΣΕΒ στους Δελφούς προϋποθέτει μία σιωπηρή παραδοχή: ότι το ελληνικό κράτος έχει τη βούληση και την ικανότητα να γίνει στρατηγικός εταίρος της βιομηχανίας. Αυτή είναι η ιδέα που πιθανότατα υποτιμάται στον δημόσιο διάλογο.
Δεν πρόκειται για φορολογικά κίνητρα ή χωροταξικές ρυθμίσεις. Πρόκειται για κάτι δομικότερο: η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν έχει ακόμα εσωτερικεύσει ότι η βιομηχανία είναι «core business» της χώρας και όχι «ένας ακόμα κλάδος». Όσο αυτό δεν αλλάξει — στη νοοτροπία των υπουργείων, στις προτεραιότητες των δημόσιων επενδύσεων, στο ποιος κάθεται στα ευρωπαϊκά τραπέζια — όλα τα υπόλοιπα μένουν επιθυμίες.
Ο ΣΕΒ ζητά πολιτικές. Αυτό που χρειάζεται επίσης είναι κράτος που να ξέρει γιατί τις θέλει.
Το Οικονομικό Φόρουμ Δελφών πραγματοποιείτε στις 23-26 Απριλίου 2026. Τα παραπάνω βασίζονται στις επίσημες τοποθετήσεις του ΣΕΒ στο πάνελ «Bridging the Gap: Investing in the Future of Greek Heavy Industry within Europe».
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
