Η χώρα των αγαλμάτων τελείωσε. Ζήτω η χώρα των ανθρώπων.

Κάθε χώρα έχει τα σύμβολά της.
Άλλες έχουν εργαστήρια, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, οράματα.
Εμείς είχαμε αγάλματα.
Πολλά. Πάρα πολλά. Από μάρμαρο, από μπρούτζο, από γύψο — και από καθαρή αυταπάτη.

Ανάμεσα στις κορδέλες, τα φλας και τα τυπικά χαμόγελα, στήναμε το ένα μνημείο μετά το άλλο, λες και η Ιστορία μετριέται σε αποκαλυπτήρια.
Κάποια στιγμή δεν ξέραμε πια ποιον τιμούσαμε — τον ήρωα, τον απατεώνα, ή απλώς τον εαυτό μας που φωτογραφιζόταν δίπλα.
Μας έμεινε μια χώρα όπου η γελοιότητα ανακηρύχθηκε πολιτιστική αξία και το ψαλίδι των εγκαινίων έγινε εργαλείο εθνικής στρατηγικής.

Κι ύστερα, ήρθε η στιγμή που η πραγματικότητα τράβηξε την πρίζα.
Η καινοτομία, λέει, άλλαξε τον κόσμο· οι disruptors πήραν Νόμπελ,
ενώ εμείς συνεχίζαμε να στήνουμε ανδριάντες για τον «Μικρομεσαίο» — τον άνθρωπο που το κράτος πρώτα γονάτισε και μετά τίμησε με γυαλιστερό μπρούτζο.

Ο Χατζηθεοδοσίου, με τη γνωστή του επιμονή στο φαίνεσθαι, έστησε το σύμβολο της μικρομεσαίας μαρτυρίας:
τον «Προμηθέα των αποδείξεων».
Και φυσικά, η κορδέλα κόπηκε από υψηλά χέρια — γιατί η γελοιότητα στη χώρα μας έχει πάντοτε επίσημη εκπροσώπηση.

Όμως κάτι άλλαξε.
Για πρώτη φορά, το κοινό δεν χειροκρότησε.
Για πρώτη φορά, ο κόσμος γέλασε.
Και εκεί, στο γέλιο, γεννήθηκε η ελπίδα — γιατί το γέλιο είναι η πρώτη πράξη αντίστασης απέναντι στο ψεύδος.

Η χώρα των αγαλμάτων έφτασε στο τέλος της.
Όχι με επανάσταση, αλλά με επίγνωση.
Με μια σιωπηλή αποδοχή ότι δεν φτιάχνεις μέλλον με κορδέλες,
ούτε Ιστορία με επιχορηγήσεις και δημοσιεύσεις στο Facebook.

Τώρα, ίσως —ίσως— να έρθει η ώρα της χώρας των ανθρώπων.
Εκεί όπου το μάρμαρο θα ξαναγίνει χώμα, και το χώμα, ζωή.
Όπου το έργο δεν θα εγκαινιάζεται — θα λειτουργεί.
Και η γελοιότητα, επιτέλους, θα μείνει χωρίς κοινό.

Σημείωμα της Σύνταξης

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.