Νέος ευρωπαϊκός χάρτης ρόλων: η Ελλάδα έχει ευκαιρία – αλλά δεν έχει σχέδιο

Η Ευρώπη αλλάζει. Όχι θεωρητικά, αλλά δομικά. Ο νέος ευρωπαϊκός χάρτης οικονομικής ασφάλειας, εφοδιαστικών αλυσίδων και στρατηγικών εξαρτήσεων αναδιανέμει ρόλους, ισχύ και προτεραιότητες. Κάποιες χώρες το έχουν αντιληφθεί και κινούνται γρήγορα. Άλλες σχεδιάζουν. Και κάποιες, δυστυχώς, παρακολουθούν.

Η Ελλάδα ανήκει –προς το παρόν– στην τρίτη κατηγορία.

Κι όμως, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η συγκυρία δεν είναι εις βάρος της. Αντιθέτως. Ο νέος ευρωπαϊκός σχεδιασμός δεν αναζητά όλους τους ρόλους στο ίδιο μέρος. Δεν ζητά από όλους να εξορύσσουν, να παράγουν ή να καινοτομούν στο ίδιο επίπεδο. Ζητά κατανομή λειτουργιών: κόμβους, διαδρόμους, ενεργειακές πύλες, ασφαλείς ζώνες logistics, περιφερειακή σταθερότητα.

Σε αυτόν τον χάρτη, η Ελλάδα δεν είναι περιφέρεια. Είναι σταυροδρόμι.

 
Η ευκαιρία είναι πραγματική – και αφορά τους πολίτες

Η συζήτηση για τον νέο ρόλο της χώρας συχνά εγκλωβίζεται σε γεωπολιτικούς όρους. Λιμάνια, ενέργεια, άμυνα, πρώτες ύλες. Όλα σωστά. Αλλά λείπει το κρίσιμο ερώτημα: τι σημαίνουν όλα αυτά για τον πολίτη;

Σημαίνουν:

• καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας σε logistics, ενέργεια, βιομηχανική υποστήριξη,
• σταθερότερες τιμές ενέργειας και προϊόντων,
• επενδύσεις με διάρκεια και όχι ευκαιριακό χαρακτήρα,
• μεγαλύτερη ανθεκτικότητα της οικονομίας σε διεθνείς κρίσεις.

Η οικονομική ασφάλεια δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι εισόδημα, σταθερότητα και προοπτική. Και αυτή ακριβώς είναι η ευκαιρία: να μετατραπεί ο νέος ευρωπαϊκός ρόλος της Ελλάδας σε απτό κοινωνικό όφελος.

Αλλά αυτό δεν συμβαίνει αυτόματα.

 
Χωρίς εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό, ο ρόλος θα μας προσπεράσει

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Η Ευρώπη σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετίας. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες επαναχαράσσονται τώρα. Οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται τώρα. Οι «ασφαλείς» εταίροι επιλέγονται τώρα.

Και η Ελλάδα;
Δεν διαθέτει:

• συνεκτικό εθνικό σχέδιο για τον ρόλο της στην ευρωπαϊκή οικονομική ασφάλεια,
• θεσμικό συντονισμό μεταξύ ενέργειας, μεταφορών, βιομηχανίας και εξωτερικής πολιτικής,
• μηχανισμό που να μεταφράζει τις ευρωπαϊκές στρατηγικές σε εθνικές προτεραιότητες.

Αντί για στρατηγική, έχουμε αποσπασματικές κινήσεις. Αντί για σχέδιο, δηλώσεις. Αντί για χάρτη ρόλων, διαχείριση της επικαιρότητας.

 
Ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος – δουλεύει εναντίον των αδρανών

Η πιο επικίνδυνη αυταπάτη είναι ότι «υπάρχει χρόνος». Δεν υπάρχει.
Η εποχή δεν θα περιμένει την Ελλάδα να ωριμάσει θεσμικά. Οι άλλοι τρέχουν. Κλειδώνουν συνεργασίες, χρηματοδοτήσεις, ρόλους.

Όποιος δεν τοποθετηθεί εγκαίρως στον νέο χάρτη, τοποθετείται από τους άλλους. Και συνήθως, όχι στη θέση που θα επέλεγε.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Είναι με ποιους.

 
Με ποιους, όταν η χάραξη πολιτικής είναι αδρανής;

Εδώ βρίσκεται το πιο άβολο – αλλά αναγκαίο – ερώτημα.
Όταν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν λειτουργούν στρατηγικά, ποιος αναλαμβάνει;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι «κανείς».
Χρειάζεται:

• θεσμική αφύπνιση,
• πίεση από την κοινωνία, την επιχειρηματική κοινότητα, την ακαδημαϊκή γνώση,
• και κυρίως πολιτική τόλμη να ειπωθεί ότι η αδράνεια έχει κόστος.

Όχι πολιτικό. Κοινωνικό.

 
Η ευκαιρία δεν θα χαθεί – θα δοθεί αλλού

Η Ελλάδα έχει μπροστά της μια ιστορική συγκυρία αναβάθμισης ρόλου. Όχι επειδή «το αξίζει», αλλά επειδή ταιριάζει αντικειμενικά στον νέο ευρωπαϊκό σχεδιασμό.

Αν όμως δεν αποκτήσει εθνικό στρατηγικό σχέδιο,
αν δεν συνδέσει τον νέο ρόλο με το όφελος των πολιτών,
αν δεν κινηθεί γρήγορα και συντεταγμένα,

η ευκαιρία δεν θα χαθεί γενικά.
Θα χαθεί για εμάς.

Και αυτό, σε έναν κόσμο που δεν περιμένει, είναι η πιο ακριβή μορφή αποτυχίας.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.