Ποιος κυβερνά, ποιος ελέγχει και ποιος πιστοποιεί τελικά αυτή τη χώρα της Πλάκας;
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία μιας κοινωνίας που τα γεγονότα δεν λειτουργούν απλώς ως μεμονωμένες ειδήσεις του αστυνομικού ρεπορτάζ, αλλά ως βίαιες, αποκαλυπτικές τομογραφίες της δομικής της παθογένειας. Όταν η σύμπτωση παύει να είναι τυχαία και μετατρέπεται σε επαναλαμβανόμενο μοτίβο, τότε το πρόβλημα δεν είναι η «κακιά η ώρα», αλλά η συστημική κατάρρευση και η θεσμική ανευθυνότητα.
Τον περασμένο Ιανουάριο, έξι εργαζόμενες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους σε εργοστάσιο παραγωγής μπισκότων. Σήμερα, θρηνούμε ακόμα έξι θύματα –ανάμεσά τους και τέσσερις Αμερικανούς επισκέπτες– από την τραγική κατάρρευση του κτιρίου στην οδό Λυσικράτους στην Πλάκα. Παράλληλα, στην Κυψέλη, οι ρωγμές στις πολυκατοικίες από τα έργα του Μετρό χάσκουν ως διαρκής υπενθύμιση επικινδυνότητας, ενώ η εθνική πληγή των Τεμπών παραμένει ανοιχτή.
Όλα αυτά συνδέονται από ένα κοινό, αόρατο αλλά καταστροφικό νήμα: την πλήρη αποσύνθεση των ελεγκτικών μηχανισμών και το αλαλούμ των αρμοδιοτήτων.
Το γαϊτανάκι της ανευθυνότητας: Πού πηγαίνουν οι καταγγελίες;
Η τραγωδία της Πλάκας φέρνει στην επιφάνεια την απόλυτη θεσμική παράλυση. Οι κάτοικοι κατήγγειλαν έντονη οσμή αερίου τις προηγούμενες εβδομάδες. Η εκπρόσωπος της Ελληνικής Αστυνομίας επιβεβαίωσε δημόσια ότι οι Αρχές είχαν λάβει αναφορές πολιτών. Την ίδια στιγμή, ο εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής δήλωνε ότι καμία καταγγελία δεν είχε φτάσει στην υπηρεσία τους!
Πού καταλήγουν λοιπόν οι προειδοποιήσεις των πολιτών σε αυτή τη χώρα; Στην Αστυνομία; Στον Δήμο; Στα καθ’ ύλην αρμόδια Υπουργεία; Ή μήπως χάνονται στη γραφειοκρατική «μαύρη τρύπα» μέχρι να συμβεί το μοιραίο;
Ακόμα πιο αλγεινή εντύπωση προκαλεί η αναφορά κατοίκων ότι οι σχετικές έρευνες «πάγωσαν» λόγω της τουριστικής περιόδου. Αν ισχύει, πρόκειται για μια εφιαλτική παραδοχή: ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής μπαίνει σε αναστολή για να μην διαταραχθεί το τουριστικό προϊόν.
Το θεσμικό κενό των Airbnb και η τεχνική ασυδοσία
Η τραγωδία θέτει ένα νέο, αμείλικτο ερώτημα: Ποιος ελέγχει τα ακίνητα βραχυχρόνιας μίσθωσης (Airbnb);
Ποιο Υπουργείο αδειοδοτεί, θέτει προδιαγραφές και ελέγχει αν ένα διατηρητέο κτίριο με αυξημένη δομική τρωτότητα πληρεί τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφαλείας, στατικότητας, πυρασφάλειας και εγκαταστάσεων αερίου πριν μετατραπεί σε τουριστικό κατάλυμα; Το γεγονός ότι στον 1ο όροφο διέμεναν τέσσερις ανύποπτοι τουρίστες που βρήκαν τραγικό θάνατο, χωρίς καν να γνωρίζουν τους κινδύνους της εγκατάστασης, αποδεικνύει ότι η αγορά αυτή λειτουργεί συχνά σε καθεστώς ρυθμιστικού ανελέγκτου.
Ταυτόχρονα, η φωνή των ειδικών και των μηχανικών είναι καταπέλτης:
Εργασίες χωρίς άδεια: Η ανοχή του κράτους επιτρέπει σε μη αδειούχα συνεργεία να εκτελούν εξειδικευμένες εργασίες αερίου.
Συμπίεση κόστους: Οι εταιρείες διανομής και παροχής, στο βωμό του χαμηλού κόστους κατασκευής, ανέχονται ή και ενθαρρύνουν πρακτικές του τύπου «κάντε την κατασκευή και μετά αναθέστε τη μελέτη».
Υπογραφές «πανταχού παρόντων»: Η συνήθεια να υπογράφονται μελέτες από απόσταση, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο στο πεδίο.
Ποιος ασκεί έλεγχο στα βασικά αυτής της χώρας;
Το ερώτημα δεν είναι πλέον θεωρητικό. Είναι ερώτημα επιβίωσης:
Στις υποδομές αερίου & δικτύων: Ποιος πιστοποιεί τους τεχνίτες, τις μελέτες και την ασφάλεια των υπογείων αγωγών;
Στη στεγαστική ασφάλεια & Airbnb: Ποιος φορέας εγγυάται ότι ένα τουριστικό κατάλυμα ή μια κατοικία δεν είναι μια ωρολογιακή βόμβα;
Στα γηρασμένα κτίρια: Ποιος ελέγχει τη στατική επάρκεια των διατηρητέων πριν καταρρεύσουν από μια δόνηση ή μια έκρηξη;
Στους εργασιακούς χώρους: Ποιος προστατεύει τους εργαζόμενους στα εργοστάσια;
Στον αέρα που αναπνέουμε: Ποιος ελέγχει τις τσιμεντοβιομηχανίες και τη βαριά βιομηχανία που παραμένουν εγκλωβισμένες μέσα στον αστικό ιστό, εκπέμποντας ρύπους σχεδόν δίπλα σε κατοικίες;
Από την επικοινωνιακή διαχείριση στην ουσιαστική ευθύνη
Στην Ελλάδα έχει επικρατήσει ένα επικίνδυνο μοντέλο: η μετάβαση από την πρόληψη στην εκ των υστέρων επικοινωνιακή διαχείριση. Η κινητοποίηση των αρχών (ΕΜΑΚ, γεώφωνα, μηχανήματα) είναι υποδειγματική αφού καταρρεύσει το κτίριο. Όμως, το ζητούμενο μιας ευνομούμενης πολιτείας δεν είναι πόσο γρήγορα απεγκλωβίζεις σωρούς, αλλά πώς αποτρέπεις την καταστροφή.
Η απόσειση ευθυνών ανάμεσα σε Πυροσβεστική, Αστυνομία, Δήμους και Υπουργεία πρέπει να σταματήσει.
Αν θέλουμε να απαντήσουμε σοβαρά στο ερώτημα «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο», η απάντηση πρέπει να δοθεί με πράξεις:
Ενιαίο σύστημα διαχείρισης καταγγελιών: Καμία αναφορά πολίτη για επικίνδυνη διαρροή ή βλάβη να μην «χάνεται» μεταξύ υπηρεσιών.
Αυστηροποίηση πλαισίου στα Airbnb: Υποχρεωτική πιστοποίηση ασφαλείας, στατικότητας και εγκαταστάσεων πριν από κάθε αδειοδότηση.
Αυστηρός έλεγχος τεχνικών επαγγελμάτων: Καμία ανοχή σε ανειδίκευτες παρεμβάσεις σε δίκτυα αερίου και βαριές υποδομές.
Πραγματική λογοδοσία: Απόδοση ευθυνών όχι μόνο στον τελευταίο τεχνικό, αλλά και στους αρμόδιους φορείς που αδιαφόρησαν.
Όσο η πρόληψη θεωρείται κόστος, όσο οι αρμοδιότητες διαχέονται στο χάος και όσο τα κέρδη μπαίνουν πάνω από την ασφάλεια, η απάντηση θα παραμένει η ίδια: κυβερνά η ανευθυνότητα και δεν ελέγχει κανείς.
Συντακτική σημείωση & πολιτική AI: Κάθε δημοσιευμένο άρθρο στο mywaypress.gr αποτελεί προϊόν ουσιαστικού συντακτικού ελέγχου και ανθρώπινης επιμέλειας, η οποία φέρει την αποκλειστική συντακτική ευθύνη του περιεχομένου (EU AI Act, Art. 50.4). Τηρούμε πλήρως τους κανόνες διαφάνειας και τις εκάστοτε οδηγίες των Εθνικών Αρχών Εποπτείας της Αγοράς.
Φωτογραφία / Εικονογράφηση: Δημιουργήθηκε με χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (AI Generated Image).
Ανάλυση και σύνθεση: mywaypress.gr
© 2026 mywaypress.gr — Από το τι συμβαίνει στο τι σημαίνει
