Τέμπη: Η κραυγή ενός πατέρα και η σιωπή μιας Πολιτείας

Είμαστε όλοι Πάνος Ρούτσι- Όταν ένας πατέρας στέκεται απέναντι στο κράτος, νηστικός και διψασμένος, για να αποσπάσει το αυτονόητο, τότε αυτό δεν είναι κράτος δικαίου

 
Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις που χάθηκε στο έγκλημα των Τεμπών, ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας μπροστά από τη Βουλή. Δεν ζητά τίποτα παράλογο, ούτε προσωπικά ανταλλάγματα. Ζητά την εκταφή του παιδιού του, ζητά την αλήθεια. Ζητά να μη χαθούν άλλες ζωές. Και φτάνει στο έσχατο όριο ανθρώπινης αντοχής για να ακουστεί.

Όταν ένας πατέρας στέκεται απέναντι στο κράτος, νηστικός και διψασμένος, για να αποσπάσει το αυτονόητο, τότε αυτό δεν είναι κράτος δικαίου. Είναι μια τριτοκοσμική μπανανία που στήνει τείχη αδιαφορίας και σιωπής. Αρνούνται τις εκταφές, οι απαντήσεις χάνονται, τα «χημικά» γίνονται φήμες που τροφοδοτούν τη δυσπιστία. Και πάνω από όλα, η κοινωνία βλέπει την Πολιτεία να κρύβεται πίσω από γραφειοκρατίες, ενώ οι πολίτες θρηνούν και διεκδικούν.

Είμαστε όλοι Πάνος Ρούτσι. Όχι γιατί έχουμε ζήσει το ίδιο δράμα, αλλά γιατί αναγνωρίζουμε στο πρόσωπό του την αγωνία κάθε γονιού, κάθε ανθρώπου που θέλει δικαιοσύνη και αλήθεια. Σε μια χώρα που ο αγώνας για το αυτονόητο μοιάζει τιτάνιος, το δικό του βήμα είναι ένα ξυπνητήρι συνείδησης.

Μέσα στον καθημερινό αγώνα επιβίωσης που όλοι δίνουμε, οφείλουμε να σταθούμε δίπλα του. Με όποιο τρόπο μπορούμε: με σκέψη, με φωνή, με ηθική συμπαράσταση. Η δική του αντίσταση δεν αφορά μόνο το χαμό του παιδιού του. Αφορά όλους μας. Για να μη χαθούν άλλες ζωές, για να μη θαφτεί κι άλλο η αλήθεια, για να μη μείνει η χώρα μας για πάντα στη σκιά της ανευθυνότητας και της συγκάλυψης.

Η Ελλάδα ακούει;

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.