Το Ιράν δεν είναι πρόβλημα. Είναι εργαλείο. Και το εργαλείο ανήκει στην Κίνα
Η Δύση συνεχίζει να συζητά το Ιράν σαν να βρίσκεται ακόμα στη δεκαετία του ’90: πυρηνικό πρόγραμμα, φανατισμός, τρομοκρατία, «αποσταθεροποίηση της περιοχής». Ένα κουρασμένο λεξιλόγιο, χρήσιμο για τηλεοπτικά πάνελ, άχρηστο για στρατηγική ανάλυση.
Γιατί το Ιράν δεν είναι πια αυτόνομος δρων.
Είναι δομικό εξάρτημα της κινεζικής γεωπολιτικής μηχανής.
Η Κίνα δεν «συνεργάζεται» με το Ιράν. Το έχει ενσωματώσει. Το έχει μετατρέψει σε:
- ενεργειακή δεξαμενή,
- γεωπολιτικό μοχλό πίεσης,
- μηχανισμό φθοράς της αμερικανικής ισχύος,
- περιφερειακό εργαλείο αντιπερισπασμού,
- πειραματικό πεδίο ψηφιακού αυταρχισμού.
Το Ιράν δεν λειτουργεί ως κράτος με στρατηγική. Λειτουργεί ως πλατφόρμα.
Η μεγάλη αυταπάτη της Δύσης
Η Δύση συνεχίζει να φαντάζεται ότι «διαχειρίζεται» το Ιράν: με κυρώσεις, διαπραγματεύσεις, συμφωνίες, επιτηρήσεις, ελέγχους.
Στην πραγματικότητα, δεν διαχειρίζεται τίποτα. Απλώς διαχειρίζεται τα συμπτώματα ενός συστήματος που έχει ήδη αλλάξει χέρια.
Το Πεκίνο:
- αγοράζει το πετρέλαιο,
- χρηματοδοτεί την οικονομία,
- χτίζει τις υποδομές,
- ελέγχει την τεχνολογία,
- στηρίζει την καταστολή,
- προστατεύει τη διπλωματική απομόνωση,
- απορροφά το κόστος χωρίς να πληρώνει τίποτα στρατιωτικά.
Η Δύση πληρώνει.
Η Κίνα επενδύει.
Το Ιράν επιβιώνει.
Αυτό δεν είναι συμμαχία. Είναι εξάρτηση.
Το Ιράν ως μηχανισμός στρατηγικής φθοράς
Οι ιρανικές proxies δεν είναι «περιφερειακές απειλές». Είναι εργαλεία συστημικής φθοράς.
Δεν σχεδιάστηκαν για να νικήσουν τις ΗΠΑ. Σχεδιάστηκαν για να τις εξαντλούν.
Κάθε κρίση:
- απορροφά πόρους,
- δεσμεύει στρατιωτικά μέσα,
- καταναλώνει αποθέματα,
- φθείρει πολιτική βούληση,
- παράγει αστάθεια,
- αποσπά προσοχή.
Και κάθε κρίση αφήνει την Κίνα αλώβητη.
Το Πεκίνο δεν πολεμά.
Το Πεκίνο ωφελείται.
Η Μέση Ανατολή δεν είναι θέατρο. Είναι διάδρομος.
Το κρίσιμο λάθος της δυτικής ανάλυσης είναι ότι βλέπει τη Μέση Ανατολή ως αυτόνομο γεωπολιτικό χώρο.
Δεν είναι.
Είναι διάδρομος ισχύος προς τον Ινδο-Ειρηνικό.
Το Ιράν δεν είναι ο στόχος.
Είναι ο κόμβος.
Η πραγματική σύγκρουση δεν είναι Τεχεράνη–Ουάσιγκτον.
Είναι Πεκίνο–Ουάσιγκτον.
Και το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η Μέση Ανατολή.
Είναι η Ταϊβάν.
Το Ιράν ως προθάλαμος της σύγκρουσης στον Ειρηνικό
Η κινεζική στρατηγική είναι απλή:
- εξασφάλισε ενέργεια εκτός αμερικανικού ελέγχου,
- δημιούργησε περιφερειακή αστάθεια που απορροφά αμερικανικούς πόρους,
- αποδυνάμωσε δυτικές συμμαχίες,
- χτίσε οικονομικές εξαρτήσεις,
- προετοίμασε το έδαφος για τη μεγάλη σύγκρουση αλλού.
Όσο οι ΗΠΑ διαχειρίζονται το Ιράν, δεν προετοιμάζονται για τον Ειρηνικό.
Όσο η Μέση Ανατολή παραμένει μόνιμο μέτωπο, ο Ινδο-Ειρηνικός παραμένει ευκαιρία για την Κίνα.
Το Ιράν είναι το φρένο της αμερικανικής στρατηγικής μετατόπισης.
Το άβολο συμπέρασμα
Το Ιράν δεν μπορεί να «εξημερωθεί».
Δεν μπορεί να «ενσωματωθεί».
Δεν μπορεί να «ρυθμιστεί».
Γιατί δεν λειτουργεί πια ως ανεξάρτητος παίκτης.
Λειτουργεί ως στρατηγικό εξάρτημα μιας άλλης δύναμης.
Όσο παραμένει λειτουργικό:
- η Κίνα έχει ενεργειακή ασφάλεια,
- η Κίνα έχει γεωπολιτικό μοχλό,
- η Κίνα έχει στρατηγικό αντιπερισπασμό,
- η Κίνα έχει περιφερειακό εργαλείο φθοράς της Δύσης.
Η κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος δεν είναι «ανθρωπιστική υπόθεση».
Δεν είναι «δημοκρατική μετάβαση».
Δεν είναι «δικαιώματα».
Είναι στρατηγική αποδόμηση κινεζικής αρχιτεκτονικής ισχύος.
Η πιο σκληρή αλήθεια
Το Ιράν δεν είναι το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι ότι η Δύση συνεχίζει να το βλέπει έτσι.
Όσο το βλέπει ως πρόβλημα:
→ θα το «διαχειρίζεται».
→ θα το «ελέγχει».
→ θα το «περιορίζει».
→ θα το «διαπραγματεύεται».
Και θα χάνει χρόνο.
Όσο το δει ως εργαλείο της Κίνας:
→ αλλάζει το πλαίσιο.
→ αλλάζει η στρατηγική.
→ αλλάζει το διακύβευμα.
→ αλλάζει ο ορίζοντας.
Γιατί τότε γίνεται καθαρό ότι:
ο δρόμος προς τον Ειρηνικό δεν περνά από την Ταϊβάν. περνά από την Τεχεράνη.
Και αυτό είναι το πραγματικά επικίνδυνο συμπέρασμα.
Όχι γιατί είναι επιθετικό.
Αλλά γιατί είναι στρατηγικά λογικό.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
