Το φρένο δεν είναι τιμόνι
Ο Λέσερ και ο Καραφάνο διαφώνησαν για το πόσο περιορίζεται ο Τραμπ μετά τη νίκη των Δημοκρατικών. Για την Ελλάδα, το σημαντικότερο είναι αλλού: τα κέρδη της στην Ουάσιγκτον προκύπτουν από φρένα που δεν ελέγχει.
Το βασικό
Το γεγονός: Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν και τα δύο σώματα του Κογκρέσου. Στη συζήτηση της 6ης Νοεμβρίου, ο Ίαν Λέσερ και ο Τζέιμς Καραφάνο διαφώνησαν για το πόσο θα περιορίσει αυτό τον Τραμπ.
Η ανάγνωση της mywaypress.gr: Η διαφωνία αφορά το ποιος κρατά το τιμόνι, όχι την κατεύθυνση. Σε Κίνα, κυρώσεις προς τη Ρωσία και Τουρκία το Κογκρέσο έχει ήδη διακομματική βάση — και μόνο εκεί μπορεί να λειτουργήσει ως φρένο.
Για την Ελλάδα: Ο Κάθετος Διάδρομος, η ισορροπία Αθήνας–Άγκυρας και το F-35 κινούνται σε ζώνη συναίνεσης. Είναι ευνοϊκό, αλλά δανεικό: στηρίζεται σε αμερικανικά συμφέροντα και αμερικανικές διαδικασίες.
Όταν δύο ομιλητές με αντίθετη ιδεολογική προέλευση ερμηνεύουν το ίδιο εκλογικό αποτέλεσμα, η χρήσιμη ερώτηση δεν είναι ποιος έχει δίκιο, αλλά πού ακριβώς συγκρούονται και πού, παραδόξως, δεν συγκρούονται. Στο δεύτερο Delphi Intelligence Insights της Παρασκευής 6 Νοεμβρίου, με συντονιστή τον Τομ Έλις, Editor in Chief της αγγλόφωνης έκδοσης της «Καθημερινής», ο Ίαν Λέσερ, του German Marshall Fund, και ο Τζέιμς Καραφάνο, του Heritage Foundation, συζήτησαν τι σημαίνει για την αμερικανική εξωτερική πολιτική η νίκη των Δημοκρατικών. Οι τοποθετήσεις που ακολουθούν αποδίδονται όπως μεταφέρθηκαν δημόσια· δεν πρόκειται για πλήρες πρακτικό.
Οι αριθμοί, πριν από τις ερμηνείες
Οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν απλώς τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου· τις κέρδισαν με όρους που η άλλη πλευρά δεν είχε προϋπολογίσει. Η Γερουσία ξεκίνησε τη χρονιά με πλειοψηφία 53–47 υπέρ των Ρεπουμπλικανών. Σύμφωνα με τις αμερικανικές ανταποκρίσεις και το Associated Press, επτά έδρες άλλαξαν χέρια, με το ισοζύγιο να κινείται γύρω στο 54–44 και δύο αγώνες ακόμη ανοιχτούς. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου απαιτούνται 218 έδρες, οι πρώτες καταμετρήσεις έδιναν στους Δημοκρατικούς προβάδισμα 228–139, με πολλούς αγώνες εκκρεμείς, και εκτιμήσεις για τη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους από το 2008, όταν είχαν φτάσει τις 257 έδρες.
Τα μεγέθη παραμένουν ρευστά. Δεν είναι ρευστό το συμπέρασμα: η Ουάσιγκτον έχει πλέον διαιρεμένη εξουσία, με τον Λευκό Οίκο στα χέρια των Ρεπουμπλικανών και τα δύο νομοθετικά σώματα στα χέρια των Δημοκρατικών. Από εκεί ξεκινά η διαφωνία των δύο ομιλητών.
Η ρήτρα στη φράση του Καραφάνο
Ο Καραφάνο υποστήριξε ότι η δυνατότητα του Κογκρέσου να σταματήσει έναν Πρόεδρο «που δεν έχει αποδυναμωθεί σημαντικά» είναι «εξαιρετικά περιορισμένη». Το βάρος της πρότασης πέφτει στη ρήτρα. Η πολιτική ισχύς ενός Προέδρου δεν είναι σταθερά· μετριέται σε εκλογικά αποτελέσματα, και μια αρκετά βαθιά ήττα είναι ακριβώς ο μηχανισμός με τον οποίο ένας Πρόεδρος αποδυναμώνεται. Οι δύο ομιλητές δεν διαφωνούν, λοιπόν, τόσο για τη φύση της προεδρικής εξουσίας όσο για μια εμπειρική κρίση: αν η 3η Νοεμβρίου ήταν αρκετή. Ο Λέσερ έδειξε εργαλεία — τον έλεγχο των δαπανών και τις αρμοδιότητες του Κογκρέσου. Ο Καραφάνο έθεσε ουσιαστικά ένα κριτήριο. Και το κριτήριο δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί.
Φρένο και τιμόνι
Τα εργαλεία που περιέγραψε ο Λέσερ είναι εργαλεία άρνησης. Μίλησε για τον έλεγχο των δαπανών και για τις αρμοδιότητες του Κογκρέσου, με παραδείγματα τις παραχωρήσεις προς τη Ρωσία ως προς τις κυρώσεις και την παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Το Κογκρέσο μπορεί να εμποδίσει μια αλλαγή· δεν μπορεί να επιβάλει μια πολιτική. Για τις κυρώσεις το πλαίσιο υπάρχει ήδη στο ισχύον δίκαιο: ο νόμος CAATSA του 2017 προβλέπει διαδικασία κοινοβουλευτικής επισκόπησης για τη χαλάρωση κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Την πρωτοβουλία όμως την έχει ο Πρόεδρος: διαπραγματεύσεις, δασμούς, αποστολές, διορισμούς. Το Κογκρέσο αντιδρά· ο Πρόεδρος προτείνει.
Από εδώ προκύπτει μια παγίδα που αφορά και τους δύο ομιλητές. Ο Καραφάνο λέει ότι ο Τραμπ «δεν έχει απομακρυνθεί» από τις δύο δεσμεύσεις του για την Ουκρανία: μια ανεξάρτητη χώρα που θα μπορεί να υπερασπίζεται τον εαυτό της και τερματισμός του πολέμου. Ο Λέσερ δεν αναμένει απαραίτητα άμεσες αλλαγές στη βοήθεια. Αν τους επόμενους μήνες δεν αλλάξει τίποτε, ο πρώτος θα μπορούσε να πει ότι επιβεβαιώθηκε, επειδή ο Πρόεδρος δεν ήθελε να αλλάξει κάτι. Ο δεύτερος θα μπορούσε να πει ότι επιβεβαιώθηκε, επειδή το Κογκρέσο τον εμπόδισε. Το φρένο αποδεικνύεται μόνο όταν ο οδηγός επιχειρήσει κάτι που το φρένο εμποδίζει. Μέχρι τότε, οι δύο θεωρίες προβλέπουν το ίδιο.
Η αντίσταση του Κογκρέσου χρειάζεται και ρεπουμπλικανικές ψήφους
Υπάρχει και ένα αριθμητικό όριο. Για να επιβάλει νόμο παρά το βέτο του Προέδρου, το Κογκρέσο χρειάζεται πλειοψηφία δύο τρίτων και στα δύο σώματα· στη Γερουσία, 67 ψήφους. Με περίπου 54 έδρες, οι Δημοκρατικοί απέχουν δεκατρείς. Η αριθμητική δικαιώνει εν μέρει τον Καραφάνο: ό,τι το Κογκρέσο θέλει να πετύχει εναντίον του Λευκού Οίκου, χρειάζεται εκλεγμένους του κυβερνώντος κόμματος.
Εδώ βρίσκεται το κλειδί της ανάγνωσης. Τα πεδία που ανέφερε ο Λέσερ — η σκληρότερη στάση απέναντι στο Πεκίνο, οι παραχωρήσεις προς τη Μόσχα, η Τουρκία και το πρόγραμμα F-35 — είναι εκείνα όπου, κατά τον ίδιο, υπάρχει ήδη διακομματική στάση. Στην Κίνα μίλησε ρητά για διακομματική συναίνεση υπέρ σκληρότερης στάσης, και στην Τουρκία για διακομματικό σκεπτικισμό. Δεν είναι τυχαίο. Το Κογκρέσο μπορεί να λειτουργήσει ως φρένο μόνο εκεί όπου η αντιπολίτευση μπορεί να στρατολογήσει εκλεγμένους του κυβερνώντος κόμματος. Αλλού, η εξουσία του Προέδρου μένει σχεδόν ανέπαφη.
Ο Λέσερ προέβλεψε, επιπλέον, περισσότερες κοινοβουλευτικές έρευνες για καταγγελίες διαφθοράς και σύγκρουσης συμφερόντων και εντονότερο έλεγχο των κυβερνητικών στελεχών. Η ερευνητική εξουσία είναι η φθηνότερη και πιο ορατή μορφή ελέγχου, αλλά καταναλώνει τον ίδιο περιορισμένο χρόνο και το ίδιο πολιτικό κεφάλαιο με τη νομοθετική αντίσταση στην εξωτερική πολιτική. Είναι εύλογο — και πρόκειται για δική μας ανάγνωση — ότι ο έλεγχος θα είναι εντονότερος από την εξωτερική πολιτική που θα επιβάλλεται με νόμο.
Κίνα και σύμμαχοι: η αντίφαση που δεν συγκρούστηκε
Ο Καραφάνο αμφισβήτησε ότι ο Τραμπ ακολουθεί ηπιότερη πολιτική από το Κογκρέσο απέναντι στην Κίνα. Ο Πρόεδρος, είπε, έχει «πολύ σαφή στρατηγική»: να την ξεπεράσει στον ανταγωνισμό, μέσω των αμυντικών δαπανών, των κρίσιμων πρώτων υλών, της τεχνητής νοημοσύνης και του διαστήματος. Η απαρίθμηση έχει ενδιαφέρον, γιατί και τα τέσσερα είναι πεδία όπου η Ουάσιγκτον δεν κερδίζει μόνη της. Οι κρίσιμες πρώτες ύλες απαιτούν αλυσίδες εφοδιασμού με φίλια κράτη. Η τεχνητή νοημοσύνη απαιτεί ενέργεια, υποδομές και τεχνολογική συνεργασία. Οι αμυντικές δαπάνες και το διάστημα απαιτούν κοινούς προμηθευτές, βάσεις και προγράμματα.
Εδώ η φράση του Λέσερ αποκτά άλλο βάρος: «δεν συμπεριφέρεσαι άσχημα στους συμμάχους σου και δεν ξεκινάς εμπορικούς πολέμους με χώρες που χρειάζεσαι για λόγους ασφάλειας». Η κριτική του στους δασμούς δεν είναι μόνο διπλωματική· είναι κριτική συνέπειας απέναντι στον ίδιο ανταγωνισμό που περιγράφει ο Καραφάνο. Στην ανταπόκριση οι δύο θέσεις εμφανίζονται παράλληλες. Είναι όμως το ίδιο ζήτημα: ένας ανταγωνισμός που απαιτεί συμμάχους και μια εμπορική πολιτική που τους δοκιμάζει.
Η πρακτική συνέπεια για την Ευρώπη, όπως την έθεσε ο Λέσερ, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκτά περισσότερους συνομιλητές στην Ουάσιγκτον, καθώς η αρνητική στάση του Τραμπ απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν αντανακλά απαραίτητα τις απόψεις των νομοθετών. Συνομιλητής όμως δεν σημαίνει ψήφος, και η ψήφος, όπως είδαμε, υπάρχει μόνο εκεί όπου υπάρχει διακομματική βάση. Η ευρωπαϊκή διπλωματία καλείται να διαπραγματεύεται πλέον με δύο κέντρα εξουσίας, με διαφορετικούς κανόνες και διαφορετικό χρονοδιάγραμμα.
Μια εκλογή για τον λογαριασμό, όχι για την εξωτερική πολιτική
Στο ζήτημα του Ιράν, ο Καραφάνο διαφώνησε ότι ο πόλεμος αποτέλεσε τον βασικό λόγο της ήττας των Ρεπουμπλικανών· κατά την εκτίμησή του οι εκλογές κρίθηκαν πρωτίστως στην οικονομία. Ο Λέσερ επισήμανε ότι ΗΠΑ και Ευρώπη συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό ως προς την απειλή που συνιστά το ιρανικό καθεστώς, αλλά διαφωνούν για την αντιμετώπισή της, και πρότεινε σοβαρές διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα, με μια συμφωνία που θα μπορούσε να περιλαμβάνει αποδέσμευση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων.
Η ερμηνεία του Καραφάνο, αν είναι σωστή, έχει συνέπεια που δεν διατυπώθηκε: ένα εκλογικό σώμα που ψήφισε για το κόστος ζωής δεν έδωσε εντολή εξωτερικής πολιτικής. Η εξωτερική πολιτική του νέου Κογκρέσου δεν θα προκύψει από εντολή· θα προκύψει από ό,τι είχε ήδη πλειοψηφίες πριν από τις εκλογές. Αυτό εξηγεί γιατί η συζήτηση, πέρα από τη διαφωνία για την εξουσία του Προέδρου, κατέληξε σε προβλέψεις συνέχειας και όχι ρήξης.
Ο Καραφάνο παραδέχθηκε επίσης ότι ο Τραμπ έκανε λάθη στην επιλογή υποψηφίων, επιβάλλοντας πρόσωπα που ανταποκρίνονταν στις δικές του προτιμήσεις αλλά όχι απαραίτητα στις τοπικές συνθήκες. Η παραδοχή αφήνει ανοιχτό ένα τρίτο ενδεχόμενο, πέρα από την οικονομία και τον πόλεμο: την οργανωτική εξήγηση, δηλαδή ένα κόμμα όπου η επιλογή προσώπων συγκεντρώθηκε σε ένα κέντρο αποφάσεων.
Οι τρεις ελληνικές προτάσεις και οι εξαρτήσεις τους
Στα ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος δεν καταγράφηκε αντιπαράθεση. Ο Καραφάνο εκτίμησε ότι ο Κάθετος Διάδρομος θα προχωρήσει, συνδέοντάς τον με την αμερικανική επιδίωξη ενεργειακής ασφάλειας στην Ευρώπη, και είπε ότι ο Τραμπ θεωρεί και τις δύο χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, σημαντικούς συμμάχους και «δεν πρόκειται ποτέ να θυσιάσει τη μία για χάρη της άλλης». Ο Λέσερ σημείωσε τον διακομματικό σκεπτικισμό του Κογκρέσου για ενδεχόμενη επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35, που μπορεί να περιορίσει την ευελιξία του Λευκού Οίκου. Η απουσία αντιπαράθεσης είναι καλό νέο, με δύο επιφυλάξεις. Πρώτον, η συναίνεση μπορεί να σημαίνει σταθερότητα — ή χαμηλή προτεραιότητα· κανείς δεν μάχεται για ό,τι δεν κρίνεται. Δεύτερον, και οι τρεις προτάσεις ισχύουν επειδή εξυπηρετούν αμερικανικό συμφέρον ή αμερικανική διαδικασία, όχι ελληνική πρωτοβουλία.
Ο Κάθετος Διάδρομος «θα προχωρήσει» επειδή, όπως περιγράφηκε, συνδέεται με την αμερικανική επιδίωξη ενεργειακής ασφάλειας στην Ευρώπη. Ο λόγος ύπαρξής του βρίσκεται δηλαδή στην αμερικανική στρατηγική· η Ελλάδα είναι ο διάδρομος. Η αξία ενός διαδρόμου όμως δεν είναι η διέλευση, αλλά ο έλεγχος των όρων της: εγκαταστάσεις, αποθήκευση, τιμολόγηση. Το ερώτημα που ακολουθεί είναι ποιος κατέχει τι πάνω στη διαδρομή.
Η ισορροπία Αθήνας –Άγκυρας εκφράστηκε ως ισότητα: καμία από τις δύο δεν θα θυσιαστεί για την άλλη. Η διατύπωση επιβεβαιώνει ότι η Ουάσιγκτον δεν σκοπεύει να επιλέξει — κέρδος για την ασφάλεια, περιορισμός για όσους αναμένουν προτίμηση. Η Ελλάδα ωφελείται από την έλλειψη προτίμησης υπέρ της Τουρκίας, όχι από κάποια προτίμηση υπέρ της ίδιας.
Το F-35 είναι η πιο καθαρή περίπτωση φρένου. Ο διακομματικός σκεπτικισμός του Κογκρέσου για την Τουρκία περιορίζει τον Λευκό Οίκο, όπως περιγράψαμε παραπάνω· οι ρίζες του ζητήματος, ο αποκλεισμός της Τουρκίας το 2019 μετά την απόκτηση ρωσικών συστημάτων S-400, είναι γνωστές. Το φρένο όμως δεν ανήκει στην Αθήνα και η αιτία του δεν είναι ελληνική. Ένα φρένο διαρκεί όσο διαρκεί η αιτία του, και σε Κογκρέσο που ανανεώνεται κάθε δύο χρόνια η αιτία μπορεί να αλλάξει. Για την Ελλάδα πρόκειται για ασφάλεια που εξαρτάται από τη συμπεριφορά τρίτου κράτους.
Ο τραμπισμός, οι διάδοχοι και ο ορίζοντας του 2028
Για το μέλλον του κινήματος MAGA, ο Καραφάνο διατύπωσε μια πρόταση με δύο σκέλη: κανένας Ρεπουμπλικανός δεν μπορεί να κερδίσει το προεδρικό χρίσμα του κόμματος χωρίς τους ψηφοφόρους του κινήματος, αλλά «αυτοί οι ψηφοφόροι δεν αρκούν για να κερδίσεις εθνικές εκλογές». Ο Λέσερ αμφισβήτησε ακόμη και την ύπαρξη διακριτού ρεύματος: «Δεν ξέρω αν υπάρχει τραμπισμός. Νομίζω ότι υπάρχει ο Τραμπ». Οι δύο φράσεις μαζί περιγράφουν το δίλημμα του 2028: ένα απαραίτητο αλλά ανεπαρκές εκλογικό σώμα και μια ταυτότητα που ίσως δεν μεταβιβάζεται.
Για την Ελλάδα η διάκριση έχει πρακτικό περιεχόμενο. Αν η αμερικανική πολιτική είναι προσωπική, τα κανάλια που χτίζονται με το πρόσωπο λήγουν με τη θητεία του. Αν είναι θεσμική, επιβιώνουν. Η ελληνική στρατηγική δεν χρειάζεται να επιλέξει θεωρία· χρειάζεται να στηρίξει όσα θέλει να διατηρήσει σε θεσμούς — νόμους, επιτροπές, συμβάσεις, επενδύσεις — και όχι σε σχέσεις.
Η διάσταση που δεν πρέπει να μας διαφύγει
Η πιο σημαντική πρόταση της συζήτησης για την Ελλάδα δεν αφορά την Ελλάδα, την Τουρκία, τον Κάθετο Διάδρομο ή το F-35. Είναι η εκτίμηση του Καραφάνο ότι οι εκλογές κρίθηκαν πρωτίστως στην οικονομία.
Το λέμε απερίφραστα: το πολιτικό μάθημα της 3ης Νοεμβρίου δεν είναι γεωπολιτικό. Όταν ένα εκλογικό σώμα αισθάνεται ότι το κόστος ζωής το αφήνει πίσω, ψηφίζει εναντίον της εκάστοτε εξουσίας, ανεξάρτητα από την εξωτερική πολιτική, τη διεθνή θέση ή τους δείκτες της χώρας. Δεν είναι αμερικανικό φαινόμενο και δεν αφορά κάποιο κόμμα. Η Ελλάδα οδεύει προς εθνικές εκλογές μέχρι το 2027, με πληθωρισμό της τάξης του 5% τον Σεπτέμβριο και με το χάσμα ανάμεσα στους μακροοικονομικούς δείκτες και στον οικιακό προϋπολογισμό να παραμένει το κεντρικό ζήτημα. Κανένας Κάθετος Διάδρομος και καμία ευνοϊκή ισορροπία με την Άγκυρα δεν αντισταθμίζει έναν λογαριασμό σούπερ μάρκετ.
Και υπάρχει μια δεύτερη όψη. Τα εξωτερικά κέρδη της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον, όπως τα περιέγραψαν οι δύο ομιλητές, είναι δανεικά: προέρχονται από αμερικανικά συμφέροντα και από φρένα που δεν ελέγχει η Αθήνα. Η εσωτερική νομιμοποίηση δεν δανείζεται από κανέναν. Η εξωτερική πολιτική προστατεύει μια χώρα από τους άλλους. Δεν την προστατεύει από τους ψηφοφόρους της.
Η εκτίμηση της mywaypress.gr
Η συζήτηση ήταν χρήσιμη, επειδή έφερε στο ίδιο τραπέζι δύο διαφορετικές αναγνώσεις της Ουάσιγκτον ενώπιον ελληνικού ακροατηρίου. Η εκτίμηση της mywaypress.gr έχει τέσσερα σκέλη.
- Το φρένο έχει όρια. Το νέο Κογκρέσο θα λειτουργήσει ως φρένο μόνο εκεί όπου υπάρχει διακομματική βάση: Κίνα, κυρώσεις προς τη Ρωσία, Τουρκία. Αλλού ο Πρόεδρος διατηρεί την πρωτοβουλία.
- Η διαφωνία θα λυθεί από δοκιμασίες, όχι από δηλώσεις. Τρεις δοκιμασίες θα δείξουν ποιος είχε δίκιο: μια απόπειρα χαλάρωσης κυρώσεων, μια απόπειρα μείωσης δυνάμεων στην Ευρώπη, μια απόπειρα επιστροφής της Τουρκίας στο F-35. Όσο καμία δεν συμβαίνει, και οι δύο ομιλητές θα φαίνονται δικαιωμένοι.
- Τα ελληνικά κέρδη είναι πραγματικά, αλλά δανεικά. Η Αθήνα ωφελείται από αμερικανικά συμφέροντα και από φρένα που δεν ελέγχει. Η πρόκληση είναι να τα μετατρέψει σε θεσμική εμβέλεια.
- Οι επιφυλάξεις μας. Οι τοποθετήσεις προέρχονται από δύο δεξαμενές σκέψης, όχι από το Κογκρέσο ή τον Λευκό Οίκο· αποδίδονται όπως μεταφέρθηκαν δημόσια· και οι αριθμοί των εκλογών δεν έχουν οριστικοποιηθεί. Οι αναφορές στον νόμο CAATSA και στον αποκλεισμό της Τουρκίας από το F-35 αποτελούν πλαίσιο της mywaypress.gr, όχι μέρος της συζήτησης.
Η ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΗ ΙΔΕΑ
Ένα «Ημερολόγιο του Κογκρέσου για την Ελλάδα». Ένας κατάλογος με τις ημερομηνίες απόφασης στην Ουάσιγκτον που αγγίζουν ελληνικά συμφέροντα — ο ετήσιος νόμος αμυντικών δαπανών, οι επισκοπήσεις κυρώσεων, οι γνωστοποιήσεις πωλήσεων όπλων, οι σχετικές επιτροπές — με επιτροπή, ημερομηνία και ελληνικό διακύβευμα για καθεμία. Μετατρέπει το «τι σημαίνει» σε «πότε και ποιος αποφασίζει».
Συντακτική σημείωση & πολιτική AI: Κάθε δημοσιευμένο άρθρο της mywaypress.gr αποτελεί προϊόν ουσιαστικού συντακτικού ελέγχου και ανθρώπινης επιμέλειας, η οποία φέρει την αποκλειστική συντακτική ευθύνη του περιεχομένου (EU AI Act, Art. 50.4). Τηρούμε πλήρως τους κανόνες διαφάνειας και τις εκάστοτε οδηγίες των Εθνικών Αρχών Εποπτείας της Αγοράς.
Φωτογραφία / Εικονογράφηση: Δημιουργήθηκε με χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (AI Generated Image).
Ανάλυση και σύνθεση: mywaypress.gr
© 2026 mywaypress.gr — Από το τι συμβαίνει στο τι σημαίνει
