Ένα άγαλμα και για τη γελοιότητα

Στη χώρα όπου τα αγάλματα φυτρώνουν πιο γρήγορα κι από ιδέες, όπου οι κορδέλες κόβονται με μεγαλύτερο πάθος απ’ ό,τι κόβεται η γραφειοκρατία, ήρθε η ώρα να τιμηθεί –επιτέλους– και ο «μικρομεσαίος επιχειρηματίας». Όχι με φοροελαφρύνσεις, όχι με πρόσβαση σε χρηματοδότηση, όχι με ένα λειτουργικό κράτος ή μια ειλικρινή πολιτική για την καινοτομία. Όχι, αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Με άγαλμα, κύριοι. Με ορειχάλκινη συγκίνηση και μαρμάρινη αμηχανία.

Το άγαλμα του «μικρομεσαίου» ανεγέρθη στο Πεδίο του Άρεως από το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών, με αποκαλυπτήρια παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και δακρύβρεχτους χαιρετισμούς. Μια τελετή που έμοιαζε περισσότερο με μνημόσυνο παρά με γιορτή. Γιατί πράγματι, αν κάποιος χρειάζεται μνημείο σήμερα, είναι ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας — αυτός που στραγγαλίζεται καθημερινά από φόρους, εισφορές, γραφειοκρατία, έλλειψη ρευστότητας και πολιτική αδιαφορία.

 
Από την «Ασπίς» στην «Ασπίδα του Κιτς»

Ο ειρωνικός κύκλος κλείνει με τρόπο σχεδόν ποιητικό. Ο ίδιος ο επικεφαλής του ΕΕΑ, ο κύριος Χατζηθεοδοσίου, που πριν από χρόνια είχε αναλάβει να «εκπροσωπήσει» τους εξαπατημένους της ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ, μέσω ενός σωματείου που γεννήθηκε με συνδρομές και έζησε χωρίς αποτέλεσμα, εμφανίζεται σήμερα ως αρχιερέας της τιμής προς τον «μικρομεσαίο».
Από το φιάσκο της ασφαλιστικής απάτης του καπιταλιστή Ψωμιάδη, που εκμεταλλεύτηκε τα κενά ενός αδιάφορου κράτους, περάσαμε στο φιάσκο της αισθητικής και του νοήματος. Μια κοινωνία που δεν κατάφερε να προστατεύσει τους πολίτες της από τη λεηλασία, προσφέρει τώρα… μπρούντζινα αποθέματα συγκίνησης.

 
Η γελοιότητα απαιτεί το δικό της μνημείο

Η γελοιότητα, βεβαίως, δεν είναι ποτέ αθώα. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Είναι το άλλοθι μιας κοινωνίας που θέλει να δείχνει ότι τιμά, ενώ στην πραγματικότητα αδιαφορεί. Και αν υπάρχει κάτι που πράγματι αξίζει να στηθεί στην πλατεία, είναι το Άγαλμα της Γελοιότητας: μια αλληγορική μορφή με γραβάτα, κορδέλα εγκαινίων στο ένα χέρι και μακέτα “έργου” στο άλλο. Εκεί να συρρέουν κάθε χρόνο οι εκπρόσωποι των επιμελητηρίων, των οργανώσεων, των φορέων και των κομματικών επιτροπών για να καταθέτουν στεφάνια και να θρηνούν — όχι τον μικρομεσαίο, αλλά τη δική τους ανικανότητα να τον υπηρετήσουν.

 
Όταν οι άλλοι επενδύουν, εμείς εγκαινιάζουμε

Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος μιλά για καινοτομία, έρευνα, R&D, τεχνολογικούς διαταράκτες και το φετινό Νόμπελ Οικονομικών αναδεικνύει τη σημασία των πρωτοπόρων που αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, η Ελλάδα εξακολουθεί να στήνει βάθρα. Εδώ η δημιουργικότητα μετριέται σε κυβικά μαρμάρου και όχι σε ιδέες.

Κάθε άγαλμα, κάθε κορδέλα, κάθε «εορτασμός» είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο το πολιτικό και θεσμικό μας σύστημα αυτοτιμάται. Είναι το χαμόγελο του μέτριου που φωτογραφίζεται μπροστά στο τίποτα, γιατί δεν έχει να δείξει τίποτα.

 
Και στο βάθος… σιωπή

Ο μικρομεσαίος δεν χρειάζεται ανδριάντες. Χρειάζεται στήριξη, δικαιοσύνη, χρηματοδότηση, λιγότερο κράτος και περισσότερη εμπιστοσύνη. Αντί για το άγαλμά του, θα προτιμούσε απλώς να μπορεί να πληρώνει τον ΦΠΑ χωρίς να νιώθει εγκληματίας.

Μέχρι τότε, η χώρα των αγαλμάτων και των κορδελών θα συνεχίζει να αυτοθαυμάζεται στον καθρέφτη της γελοιότητας — κι εμείς θα της χρωστάμε ένα μνημείο γι’ αυτό.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.