διαΝΕΟσις: Τα 140 προαπαιτούμενα του Μνημονίου με απλά λόγια
Ένα προς ένα τα σημεία, μια απλή, κατανοητή καταγραφή του περιεχομένου τους
Το Μνημόνιο Συνεννόησης (Memorandum of Understanding) που πλαισίωσε τη συμφωνία δανειοδότησης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι, τα τελευταία οκτώ χρόνια, ένα κυρίαρχο στοιχείο της δημόσιας συζήτησης, πολυσυζητημένο, εκτενώς αναλυμένο αλλά ακόμα εν πολλοίς δυσνόητο για τον μέσο πολίτη. Ξέρουμε σε γενικές γραμμές περί τίνος πρόκειται, αλλά δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι είδους μέτρα περιέχει ένα μνημόνιο ή τι ακριβώς πρέπει να κάνει μια ελληνική κυβέρνηση για να ολοκληρώσει μια αξιολόγηση.
H νέα δημοσιογραφική έρευνα της διαΝΕΟσις φιλοδοξεί να καλύψει αυτό το κενό, παρουσιάζοντας στον δημόσιο διάλογο μια απλή, κατανοητή επεξήγηση του τι είναι το καθένα από τα 140 προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης του Ιουνίου του 2017. Η συγκεκριμένη αξιολόγηση θεωρείται σημαντική, καθώς είναι η τελευταία που έχει ολοκληρωθεί και είναι εκείνη με την πιο λεπτομερή και συγκεκριμένη λίστα προαπαιτούμενων έως τώρα. Στο εκτενές κείμενο που μπορείτε να βρείτε εδώ καταγράφονται ένα προς ένα τα σημεία, το κάθε ένα με τη συνοπτική εξήγηση του τι σημαίνει.
Όπως σημειώνει ο Ηλίας Νικολαΐδης Senior Editor, διαΝΕΟσις: Διατρέχοντας τη λίστα, γίνονται φανερά δυο πράγματα: Πρώτον, η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων εξακολουθεί να αποτελεί προτεραιότητα του μνημονίου. Κάθε εξοικονόμηση πόρων από τα λεγόμενα «παραμετρικά μέτρα» πηγαίνει πρώτα προς την εξασφάλιση των προβλεπόμενων πρωτογενών πλεονασμάτων έως το 2021 και μετά προς οτιδήποτε άλλο (επενδύσεις, κοινωνική πρόνοια, κ.λπ.) Είναι, επίσης, ενδιαφέρον το πλήθος των σημείων που προβλέπουν μέτρα που είτε θεωρούνται «αυτονόητα» για ένα σύγχρονο ανεπτυγμένο κράτος είτε εφαρμόζονται εδώ και χρόνια σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πολύ δύσκολο το να αντιταχθεί κάποιος σε μέτρα όπως η δημιουργία ενός πλήρως λειτουργικού ηλεκτρονικού μητρώου για τις δημόσιες συμβάσεις. Ή στην ύπαρξη «οδικού χάρτη» και συστημάτων ανάλυσης κινδύνου για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Είναι εξίσου δύσκολο να μην αναρωτηθεί κάποιος γιατί έπρεπε να ενταχθούν όλα αυτά σε ένα έκτακτο «πακέτο πολιτικών» για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας. Βεβαίως, η αξιολόγηση αυτή, όπως και οι προηγούμενες, περιέχει και άλλα, λιγότερο «αυτονόητα» μέτρα. Πολλά από αυτά έρχονται από παρελθόντα Μνημόνια ή «πατούν» επάνω σε παλαιότερες συμφωνίες.
