Ενεργειακό κόστος – Η κυβέρνηση μέγας χορηγός της αποβιομηχάνισης

Ανάλυση – Human Writing Series / Πάνος Τσακιρίδης

 
 Ο τέλειος μηχανισμός επιδότησης της κερδοσκοπίας – Και ο αποδεκατισμός της ελληνικής βιομηχανίας

Η ενεργειακή αγορά στην Ελλάδα δεν είναι απλώς στρεβλή — είναι στημένη.
Ένα περίτεχνο σύστημα μεταφοράς πόρων από την παραγωγή προς τη χρηματοοικονομική σφαίρα, όπου οι τιμές δεν καθορίζονται από προσφορά και ζήτηση, αλλά από πολιτικές επιλογές και θεσμική αδράνεια.

Και σε αυτήν την αδράνεια, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ονοματεπώνυμο ευθύνης.

 
Από τις εξαγγελίες στις καθυστερήσεις

Ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε στον ΣΕΒ μείωση του ενεργειακού κόστους·είκοσι ημέρες μετά, καμία παρέμβαση, κανένα χρονοδιάγραμμα, καμία πράξη.
Η βιομηχανία συνεχίζει να πληρώνει τιμές που θυμίζουν εποχή κρίσης,
ενώ η κυβέρνηση επιλέγει να παρακολουθεί — όχι να παρεμβαίνει.

Το πολυδιαφημισμένο «ιταλικό μοντέλο» των Contracts for Difference (CfD), που θα προσέφερε σταθερές και ανταγωνιστικές τιμές ρεύματος, εγκαταλείφθηκε σιωπηρά.
Ο φόβος για το δημοσιονομικό κόστος υπερίσχυσε του φόβου για την αποβιομηχάνιση.
Και το τίμημα το πληρώνουν όσοι ακόμη παράγουν στη χώρα.

 
Οι αγορές που “ισορροπούν” το χάος

Στην αγορά εξισορρόπησης —όπου το σύστημα υποτίθεται πως εξομαλύνει τις αποκλίσεις—
οι τιμές εκτινάσσονται τεχνητά,
οι λιγνιτικές μονάδες λειτουργούν εκτός αγοράς με αποζημιώσεις pay-as-bid,
και ο καταναλωτής πληρώνει 7 €/MWh επιπλέον για αποφάσεις που υπηρετούν
τις πολιτικές ισορροπίες και όχι την ενεργειακή λογική.

Το 2025, το συνολικό κόστος εξισορρόπησης θα αγγίξει το 1 δισ. ευρώ,
ενώ η βιομηχανία παραμένει χωρίς ασπίδα:
καθυστερημένες αποζημιώσεις CO₂, ανεκτέλεστα μέτρα,
και μηχανισμοί που θυμίζουν περισσότερο οικονομικό σαμποτάζ παρά πολιτική στήριξη.

 
Από το TTF στις ελληνικές στρεβλώσεις

Η αποκάλυψη του Energy Flux (βλέπε mywaypress.gr) για την «Αόρατη Διαίρεση» της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου φωτίζει το ίδιο φαινόμενο στην ελληνική ενεργειακή σκηνή:
ένα σύστημα διπλών κανόνων, όπου άλλοι τιμολογούν και άλλοι πληρώνουν.
Όπως τα hedge funds παίζουν ταυτόχρονα σε δύο πλατφόρμες του TTF, έτσι και στην Ελλάδα
οι αγορές λειτουργούν με δύο πρόσωπα:
το ένα θεσμικό και δημόσιο, το άλλο κρυφό και κερδοσκοπικό.

Η κυβέρνηση, αντί να εξισορροπεί, επιτρέπει αυτή τη διπλή πραγματικότητα —
με αποτέλεσμα η βιομηχανία να συνθλίβεται ανάμεσα στο υψηλό ενεργειακό κόστος και τη διοικητική απάθεια.

 
Ο αποδεκατισμός της παραγωγής

Η Ελλάδα, σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή, επιλέγει τη στασιμότητα.
Η ενεργοβόρος βιομηχανία αποδυναμώνεται,
οι εξαγωγές περιορίζονται,
οι θέσεις εργασίας χάνονται.

Αντί για βιομηχανική πολιτική, υπάρχει πολιτική υποκρισίας.
Αντί για στρατηγική, εξαγγελίες.
Και πίσω από όλα αυτά, ένα ενεργειακό σύστημα που λειτουργεί σαν εργαλείο φορολόγησης της παραγωγής υπέρ των αγορών.

 
Το πολιτικό αποτύπωμα

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε την ευκαιρία να διορθώσει τις στρεβλώσεις,
να φέρει το ενεργειακό κόστος στα ευρωπαϊκά επίπεδα,
να δημιουργήσει σταθερό περιβάλλον για τη βιομηχανία.
Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να συντηρεί το καθεστώς των “προνομιακών παικτών”.

Η σημερινή κατάσταση δεν είναι ατύχημα· είναι πολιτικό αποτέλεσμα.
Ένα αποτέλεσμα που επιτρέπει σε ορισμένους να θησαυρίζουν,
ενώ η βιομηχανία φυτοζωεί και η οικονομία εξαρτάται όλο και περισσότερο
από υπηρεσίες και κατανάλωση.

Η Ελλάδα δεν έχασε απλώς το “ιταλικό μοντέλο”· έχασε τη βιομηχανική της ψυχή.
Κάθε μέρα που περνά χωρίς ουσιαστική παρέμβαση,
η απόσταση από την ευρωπαϊκή παραγωγική βάση μεγαλώνει.

Η ενεργειακή αγορά έχει γίνει ο τέλειος μηχανισμός επιδότησης της κερδοσκοπίας —και η κυβέρνηση που το ανέχεται, ο μέγας χορηγός της αποβιομηχάνισης.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.