Συμμαχίες που έχουν ρίζες, όχι πτέρυγες από τσίγκο

Πάνος Τσακιρίδης

 
Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ — το πραγματικό τρίγωνο σταθερότητας

Η σύμπλευση Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μια συγκυριακή επιλογή, αλλά το μόνο ρεαλιστικό αντίβαρο απέναντι στην ευρωπαϊκή υπνοβασία και τη βρετανική υποκρισία.
Ενώ το Λονδίνο πουλάει μαχητικά στον Ερντογάν και το Βερολίνο κλείνει τα μάτια, η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν να εδραιώσουν μια συμμαχία ασφάλειας και τεχνολογίας με το Ισραήλ — τη μόνη δύναμη που κατανοεί πραγματικά τη σημασία της αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κι αν η Ευρώπη συνεχίσει να βλέπει την Τουρκία ως «εταίρο» και όχι ως απειλή, τότε ας τεθεί ανοιχτά το ερώτημα:
Γιατί η βρετανική βάση στην Κύπρο να υπηρετεί τα συμφέροντα ενός Λονδίνου που χαϊδεύει την Άγκυρα — και όχι ενός Ισραήλ που υπερασπίζεται στην πράξη τη σταθερότητα στην περιοχή;

Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ — το πραγματικό τρίγωνο σταθερότητας

Η συμφωνία Βρετανίας–Τουρκίας για τα Eurofighter δεν είναι μεμονωμένο επεισόδιο· είναι η επιβεβαίωση ότι η Ευρώπη λειτουργεί πια με υπνοβασία απέναντι στην τουρκική αναθεωρητικότητα. Εγκλωβισμένη ανάμεσα σε εμπορικά συμφέροντα και ρητορικές περί «στρατηγικής αυτονομίας», η Ένωση αδυνατεί να αντιληφθεί ότι ο Ερντογάν δεν επανέρχεται στη Δύση — την εκμεταλλεύεται.

Σε αυτό το πλαίσιο, η σύμπλευση Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι απλώς αμυντική επιλογή. Είναι μια πολιτική εξισορρόπησης απέναντι στην ευρωπαϊκή αδράνεια και την αγγλική υποκρισία.
Το Ισραήλ —όσο κι αν ενοχλεί κάποιους ευρωπαικούς  κύκλους— παραμένει η μόνη δύναμη στη Μεσόγειο που αντιμετωπίζει την ασφάλεια με όρους επιβίωσης και όχι διπλωματικού καθωσπρεπισμού. Γι’ αυτό και αποτελεί φυσικό στρατηγικό εταίρο για Αθήνα και Λευκωσία: τεχνολογικά, επιχειρησιακά και κυρίως, αξιακά.

Η τριμερής αυτή σχέση, εφόσον εμβαθύνει σε επίπεδο ενέργειας, άμυνας και κυβερνοασφάλειας, μπορεί να διαμορφώσει ένα νέο πλέγμα σταθερότητας στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ — εκεί όπου η Ευρώπη δείχνει να μην έχει ξεκάθαρη θέση.

Και μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, τίθεται πλέον ένα ερώτημα στρατηγικής κυριαρχίας:
Ποια συμφέροντα υπηρετούν σήμερα οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο; Αυτά της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ ή μιας Βρετανίας που επανειλημμένα νομιμοποιεί τον τουρκικό αναθεωρητισμό στο όνομα του εμπορίου και της «διαμεσολάβησης»;
Η συζήτηση για το μέλλον των βάσεων —και η πιθανότητα μιας διαφορετικής, ισραηλινής παρουσίας— δεν είναι ταμπού. Είναι ζήτημα περιφερειακής ασφάλειας και πολιτικής ειλικρίνειας.

Γιατί όσο το Λονδίνο «πουλάει φτερά» στον Ερντογάν, η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να επενδύουν σε συμμαχίες που έχουν ρίζες, όχι πτέρυγες από τσίγκο.

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.