Η Ελλάδα στο ψηφιακό πεδίο σύγκρουσης
Όταν η κυβερνοασφάλεια γίνεται εθνική κυριαρχία
Δεν πρόκειται για μια απλή τεχνική αναφορά σε λίστα χωρών. Η ένταξη της Ελλάδας στο πλέγμα των κρατών που στοχοποιήθηκαν από μια παγκόσμια εκστρατεία κυβερνοκατασκοπείας δεν είναι υποσημείωση. Είναι πολιτικό γεγονός. Είναι στρατηγικό σήμα. Και κυρίως, είναι προειδοποίηση.
Η Ελλάδα δεν «βρέθηκε τυχαία» σε έναν κατάλογο ψηφιακών στόχων. Εντάχθηκε σε έναν χάρτη γεωπολιτικής αξίας. Σε έναν χάρτη όπου οι υποδομές, τα δεδομένα, η ενέργεια, οι θεσμοί και τα δίκτυα πληροφορίας αντιμετωπίζονται ως κρίσιμα στρατηγικά πεδία ισχύος.
Από το περιθώριο στο επίκεντρο
Για δεκαετίες, η χώρα αντιμετώπιζε την κυβερνοασφάλεια ως τεχνικό ζήτημα: IT πρόβλημα, διαχειριστική αρμοδιότητα, ψηφιακή υποστήριξη υπηρεσιών. Όχι ως δομικό στοιχείο εθνικής ασφάλειας.
Αυτό το μοντέλο έχει καταρρεύσει.
Σήμερα, τα κράτη δεν στοχοποιούνται μόνο για στρατιωτικούς λόγους. Στοχοποιούνται επειδή:
- βρίσκονται σε γεωπολιτικούς διαδρόμους,
- ελέγχουν ενεργειακές ροές,
- συμμετέχουν σε κρίσιμες συμμαχίες,
- διαθέτουν στρατηγικές υποδομές,
- αποτελούν κόμβους μεταφοράς, δεδομένων, εμπορίου και επιρροής.
Η Ελλάδα πληροί όλα τα παραπάνω.
Η ψηφιακή κυριαρχία ως νέα εθνική κυριαρχία
Η παραβίαση ψηφιακών υποδομών δεν είναι απλώς τεχνική παραβίαση. Είναι παραβίαση κυριαρχίας.
Όταν αποκτάται πρόσβαση σε:
- κρατικά δίκτυα,
- θεσμικές βάσεις δεδομένων,
- ενεργειακά συστήματα,
- διοικητικές υποδομές,
- στρατηγικά πληροφοριακά συστήματα,
τότε δεν μιλάμε για hacking. Μιλάμε για αθόρυβη γεωπολιτική διείσδυση.
Η κυριαρχία στον 21ο αιώνα δεν ορίζεται μόνο από σύνορα, στρατό και ΑΟΖ. Ορίζεται από:
ποιος βλέπει τα δεδομένα σου,
ποιος κατανοεί τις ροές σου,
ποιος έχει πρόσβαση στα συστήματά σου,
ποιος χαρτογραφεί τις αδυναμίες σου.
Το ελληνικό στρατηγικό έλλειμμα
Η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση:
ότι η κυβερνοασφάλεια είναι ζήτημα υπουργείων και υπηρεσιών.
Στην πραγματικότητα είναι ζήτημα:
- εθνικής στρατηγικής,
- αμυντικού δόγματος,
- γεωπολιτικής τοποθέτησης,
- κρατικής ανθεκτικότητας.
Δεν υπάρχει ενιαίο δόγμα ψηφιακής άμυνας.
Δεν υπάρχει εθνική στρατηγική κυβερνοαποτροπής.
Δεν υπάρχει πολιτικό αφήγημα ψηφιακής κυριαρχίας.
Υπάρχουν μόνο αποσπασματικές πολιτικές, τεχνοκρατικές δομές και διαχειριστικές λογικές.
Από την άμυνα στην αποτροπή
Η εποχή της παθητικής άμυνας έχει τελειώσει.
Η Ελλάδα οφείλει να μεταβεί:
- από την κυβερνοασφάλεια στην κυβερνοαποτροπή,
- από την προστασία στην ψηφιακή στρατηγική ισχύος,
- από την τεχνική διαχείριση στην πολιτική στρατηγική.
Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν θα στοχοποιηθεί.
Το ερώτημα είναι αν θα είναι εύκολος στόχος ή ανθεκτικός κόμβος.
Το πραγματικό διακύβευμα
Η ψηφιακή απειλή δεν έρχεται με σειρήνες.
Δεν έχει εικόνες.
Δεν προκαλεί κοινωνικό σοκ.
Δεν παράγει τηλεοπτική ένταση.
Αλλά διαβρώνει:
- τη θεσμική λειτουργία,
- την εμπιστοσύνη,
- την κρατική αυτονομία,
- τη στρατηγική ανεξαρτησία.
Και αυτό την καθιστά πιο επικίνδυνη από τις ορατές κρίσεις.
Η Ελλάδα δεν ζει πλέον στην εποχή της γεωπολιτικής των συνόρων.
Ζει στην εποχή της γεωπολιτικής των συστημάτων.
Όποιος ελέγχει τα δίκτυα, τα δεδομένα και τις υποδομές, δεν χρειάζεται στρατεύματα.
Έχει ήδη πρόσβαση ισχύος.
Και αν η χώρα δεν αντιληφθεί ότι η κυβερνοασφάλεια είναι εθνική πολιτική, όχι τεχνική υπηρεσία, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι οι επιθέσεις.
Θα είναι η στρατηγική ανυπαρξία.
Γιατί στον ψηφιακό κόσμο, δεν σε κατακτούν.
Σε προσπερνούν.
Σε διαβάζουν.
Σε χαρτογραφούν.
Σε προβλέπουν.
Και αυτό είναι η νέα μορφή εξάρτησης.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
