Η Ελλάδα «υπνοβατεί» προς το 2027: Το σοκ των αριθμών και η αβεβαιότητα της επόμενης μέρας

«Μη διακυβερνήσιμη χώρα»: Το θεσμικό και πολιτικό αδιέξοδο

 
Του Ειδικού Συνεργάτη

Πίσω από τη βιτρίνα της τρέχουσας πολιτικής σταθερότητας και της εισροής ευρωπαϊκών πόρων, διαμορφώνεται μια ανησυχητική πραγματικότητα για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Ένας συνδυασμός «ψυχρών» αριθμών από τον μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό και «θερμών» προειδοποιήσεων από κορυφαίους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, συνθέτει το παζλ μιας χώρας που, κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο, «υπνοβατεί» προς την επόμενη ημέρα.

Η ανάλυση των δεδομένων αποκαλύπτει ένα χρονικό ορόσημο: το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF) το 2026. Τι συμβαίνει όμως μετά;

Το γράφημα της «βουτιάς»: Η επενδυτική καθίζηση

Η πιο αποκαλυπτική – και ίσως τρομακτική – ένδειξη για το μέλλον δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση, αλλά από τον ίδιο τον εγκεκριμένο πολυετή δημοσιονομικό προγραμματισμό της χώρας. Όπως επεσήμανε ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος, οι προβλέψεις για τον Ακαθάριστο Σχηματισμό Παγίου Κεφαλαίου (δηλαδή τις επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένων των υποδομών και των ακινήτων) διαγράφουν μια δραματική τροχιά καθίζησης:

• 2026 (Λήξη Ταμείου Ανάκαμψης): Αύξηση επενδύσεων 10,2%.
• 2027: Απότομη προσγείωση στο 4,1%.
• 2028: Σχεδόν μηδενική αύξηση στο 0,9%.
• 2029: Στασιμότητα στο 0,8%.

Αυτοί οι αριθμοί πιστοποιούν ότι η τρέχουσα αναπτυξιακή δυναμική είναι σε μεγάλο βαθμό «τεχνητή», στηριζόμενη στα 36 δισ. ευρώ του «Ελλάδα 2.0» , τα οποία σήμερα προσθέτουν περίπου 1 έως 1,5 μονάδα στο ΑΕΠ ετησίως. Όταν αυτή η «αναπτυξιακή ένεση» αφαιρεθεί, η ελληνική οικονομία φαίνεται να μένει μετέωρη.

Η ετυμηγορία των ειδικών: Έλλειμμα εμπιστοσύνης

Την ανησυχία των αριθμών έρχεται να επιβεβαιώσει η ποιοτική ανάλυση του Ελληνικού Πάνελ Οικονομολόγων (ΚΕΦίΜ). Σε σχετική έρευνα για τη βιωσιμότητα της ανάπτυξης μετά το RRF, τα ευρήματα είναι αποκαλυπτικά της αβεβαιότητας:

• Το 44% των οικονομολόγων διαφωνεί ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης μετά τη λήξη των πόρων.
• Μόλις το 23% εμφανίζεται αισιόδοξο.
• Το 33% τηρεί στάση αναμονής.

Οι οικονομολόγοι εντοπίζουν το πρόβλημα στη δομή της οικονομίας. Παρά την ψηφιοποίηση, το παραγωγικό μοντέλο παραμένει εξαρτημένο από τη «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού, ενώ εμπόδια όπως το υψηλό κόστος ενέργειας, η γραφειοκρατία και οι καθυστερήσεις στη δικαιοσύνη παραμένουν αμετάβλητα.

«Μη διακυβερνήσιμη χώρα»: Το θεσμικό και πολιτικό αδιέξοδο

Πέρα από τους οικονομικούς δείκτες, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Τάσος Γιαννίτσης θέτουν το ζήτημα σε μια βαθύτερη, υπαρξιακή βάση για τη χώρα. Ο κ. Βενιζέλος χαρακτηρίζει τη χώρα «μη διακυβερνήσιμη», διευκρινίζοντας ότι δεν αναφέρεται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά στην αδυναμία της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος να διασφαλίσουν εσωτερική συναίνεση και να αποδεχθούν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

«Η χώρα υπνοβατεί», τονίζει χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπάρχει αίσθηση του παγκόσμιου ανταγωνισμού στον οποίο εισερχόμαστε. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δημοσιονομικό αλλά βαθιά διαρθρωτικό: ανταγωνιστικότητα, παραγωγικότητα και, κυρίως, δημογραφικό.

Το κενό οράματος

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης, μιλώντας για μια εποχή μεγάλων αβεβαιοτήτων, διαπιστώνει ένα επικίνδυνο κενό στρατηγικής: «Αυτή τη στιγμή δεν βλέπω να έχουμε κάποιο ιδιαίτερο όραμα το οποίο να μας καθοδηγεί και να μας ξεσηκώνει και να επενδύσουμε σε αυτό».

Ο κ. Γιαννίτσης προειδοποιεί ότι χωρίς ένα σαφές σχέδιο για το «πού θέλουμε να πάμε», οποιαδήποτε σύγκλιση πολιτικών δυνάμεων είναι καταδικασμένη να διαλυθεί ή να οδηγήσει σε αλληλο-υπονόμευση. Η πολιτική αλλαγή, όπως σημειώνει, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός για την κατάληψη κυβερνητικών θέσεων, αλλά πρέπει να προκύψει εξελικτικά μέσα από την απάντηση στα μεγάλα προβλήματα.

Η ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο

Συνθέτοντας τα δεδομένα, προκύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η περίοδος χάριτος των ευρωπαϊκών κονδυλίων τελειώνει, και οι προβλέψεις για επενδύσεις της τάξης του 0,8% το 2029 χτυπούν «καμπανάκι» στασιμότητας.

Η λύση, σύμφωνα με τους αναλυτές και τους πολιτικούς ταγούς, δεν βρίσκεται σε επιδοματικές πολιτικές, αλλά σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ένα συμβόλαιο που δεν θα εξαντλείται στην επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, αλλά θα περιλαμβάνει ευρύτερες συναινέσεις για την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια και την παραγωγική ανασυγκρότηση, μετατρέποντας τη χώρα από «μη διακυβερνήσιμη» σε ένα κράτος με συνέχεια, συνέπεια και όραμα.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.