Η μεγάλη ανατροπή της αξίας: Γιατί τα πτυχία απαξιώνονται, οι συνταξιούχοι ευημερούν και η ιδιωτική αγορά ψάχνει για ιδιώτες επενδυτές

Στη σύγχρονη εποχή, παρατηρούνται πρωτοφανείς αντιφάσεις στην παγκόσμια οικονομία, που αμφισβητούν τις παραδοσιακές αντιλήψεις μας για την αξία. Η αφθονία οδηγεί σε κρίση, ενώ η σπανιότητα προκαλεί ευημερία. Τα πτυχία πανεπιστημίων χάνουν την αξία τους, την ώρα που οι τεχνικές ειδικότητες αποκτούν όλο και μεγαλύτερη αναγνώριση. Οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας γίνονται αρνητικές, αλλά τα δίκτυα καταρρέουν από το πλεόνασμα. Αυτές οι ανατροπές δεν είναι τυχαίες, αλλά συμπτώματα μιας βαθύτερης κρίσης επαναξιολόγησης που αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο αποτιμούμε το μέλλον.

 
Η κρίση στην εκπαίδευση και την εργασία

Η αξία της ανώτατης εκπαίδευσης βρίσκεται σε υποχώρηση, καθώς οι παραδοσιακές της υποσχέσεις για σταθερότητα, απασχόληση και ανοδική κινητικότητα δεν μπορούν πλέον να διασφαλιστούν. Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση της Gallup, μόνο το 35% των Αμερικανών θεωρεί πλέον το κολέγιο “πολύ σημαντικό”, σε σύγκριση με το 75% το 2010.

Αυτή η απομυθοποίηση οφείλεται εν μέρει στην αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας, η οποία επηρεάζεται από την επισφαλή εργασία, την αυτοματοποίηση, την κόπωση μετά την πανδημία και την κλιματική αλλαγή. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, η εταιρεία PwC μείωσε κατά το ένα τρίτο τις προσλήψεις πτυχιούχων, ενώ ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Reed συμβουλεύει τους φοιτητές να εξετάσουν το ενδεχόμενο να στραφούν στη χειρωνακτική εργασία αντί για την απόκτηση πτυχίου. Τα πτυχία, που κάποτε αποτελούσαν εγγύηση για μια σταθερή μεσαία τάξη, δεν προσφέρουν πλέον ούτε βεβαιότητα ούτε επαρκείς μισθούς για να καλύψουν το κόστος τους.

 
Η αντιστροφή των γενεών και η γηροκρατία

Μια ακόμη παράδοξη ανατροπή παρατηρείται στο σύστημα συντάξεων της Γαλλίας, όπου οι συνταξιούχοι κερδίζουν πλέον περισσότερα από τους εργαζόμενους. Οι Βρετανοί φαίνεται να ακολουθούν το γαλλικό παράδειγμα, καθώς οι συνταξιούχοι τους λαμβάνουν αύξηση εισοδήματος που ξεπερνά την αύξηση του ΑΕΠ και τον πληθωρισμό.

Αυτή η εξέλιξη, που παραβιάζει το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ των γενεών, έχει ως αποτέλεσμα μια “καταναλωτική γηροκρατία” που τρέφεται από τους νέους. Τα συστήματα συντάξεων βασίζονται σε δημογραφικές πυραμίδες που πλέον έχουν ισοπεδωθεί, καθώς οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και οι νεότερες γενιές είναι λιγότερο πολυάριθμες, δημιουργώντας οικονομική πίεση και κοινωνική ρήξη.

 
Η στροφή της ιδιωτικής αγοράς στους απλούς επενδυτές

Η ιδιωτική αγορά (private equity), που κάποτε θεωρούνταν ο κολοφώνας της εξελιγμένης κατανομής κεφαλαίου, στρέφεται τώρα στους ιδιώτες επενδυτές, προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στα αποταμιευτικά τους κεφάλαια. Αυτή η κίνηση δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά μια αναγκαιότητα για τη βιομηχανία, που χρειάζεται ρευστότητα για να διατηρήσει το επιχειρηματικό της μοντέλο.

Με τη διάθεση για δημόσιες προσφορές (IPOs) να είναι περιορισμένη, τις εξαγορές και συγχωνεύσεις (M&A) επιλεκτικές, και τα κεφάλαια συνέχειας να στηρίζουν παρωχημένα περιουσιακά στοιχεία, οι διαχειριστές κεφαλαίων αναζητούν νέες πηγές χρηματοδότησης καθώς οι παραδοσιακές οδοί εξόδου παραμένουν κλειστές. Η εξάρτηση της “πιο έξυπνης” οικονομίας από την “πιο ανόητη” αποτελεί ένδειξη ότι τα παλιά μαθηματικά της κερδοφορίας δεν λειτουργούν πλέον, καθώς το φθηνό χρέος έχει εξαφανιστεί, αλλά οι υψηλές αποτιμήσεις παραμένουν.

 
Η τριπλή αιτία της ανατροπής

Αυτές οι αντιστροφές δεν είναι τυχαίες, αλλά αντικατοπτρίζουν τρεις θεμελιώδεις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αξία στην εποχή της εκθετικής ανάπτυξης:

• Χρονική απομάκρυνση: Χρησιμοποιούμε παρωχημένα μοντέλα για να αποτιμήσουμε το μέλλον. Τα πανεπιστήμια προσφέρουν πτυχία με την υπόθεση ότι οι αποδόσεις του 20ού αιώνα θα συνεχιστούν, αγνοώντας τη φύση των δεξιοτήτων που θα απαιτήσουν οι μελλοντικοί εργοδότες.
• Σκέψη της σπανιότητας: Παγιδευμένοι στη λογική της σπανιότητας, εστιάζουμε σε προσωρινά προβλήματα, όπως οι ελλείψεις εξοπλισμού. Επιδοτούμε τη σπανιότητα, όπως τα ορυκτά καύσιμα, ενώ τιμωρούμε την αφθονία, όπως την υπερπροσφορά ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
• Κατάρρευση της δέσμευσης αξίας: Οι μηχανισμοί που κάποτε κατένειμαν αποτελεσματικά τους πόρους και τις ανταμοιβές καταρρέουν. Η Nvidia αποσπά μεγαλύτερη αξία από χίλιες εταιρείες λογισμικού, ενώ οι ηλικιωμένοι λαμβάνουν περισσότερα από το κράτος σε σχέση με τους νέους. Η αφθονία της ενέργειας αμφισβητεί τη λογική της σπανιότητας στην οποία βασίζονται τα δίκτυά μας.

Αυτές οι τάσεις είναι βέβαιο ότι θα επιταχυνθούν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι θεσμοί μας θα προσαρμοστούν αρκετά γρήγορα πριν επέλθει η πλήρης κατάρρευση. Θα μπορέσουν τα πανεπιστήμια να ανακαλύψουν τον εαυτό τους ξανά πριν γίνουν μοναστήρια, και τα συστήματα συντάξεων να αναδιαρθρωθούν πριν καταρρεύσουν;

Η αξία δεν ορίζεται από το κόστος ή τις αποδόσεις του παρελθόντος, αλλά από την αξία του προβλήματος που επιλύει στο μέλλον. Τα παλιά πρότυπα δεν ταιριάζουν πλέον στη νέα πραγματικότητα. Είναι καιρός να σχεδιάσουμε νέους χάρτες.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.

Πηγή:  exponentialview.co