Ο τραμπουκισμός του προϊσταμένου: Όταν η εξουσία γίνεται μικρότητα

Στην καρδιά κάθε καλής ομάδας υπάρχει ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται πραγματικά. Ένας προϊστάμενος που κατανοεί πως η ηγεσία δεν είναι ρόλος εξουσίας, αλλά ευθύνη απέναντι σε άλλους ανθρώπους. Δεν είναι εκείνος που φωνάζει πιο δυνατά, αλλά εκείνος που ακούει πιο προσεκτικά. Δεν επιβάλλεται με φόβο, αλλά εμπνέει εμπιστοσύνη.

Ωστόσο, σε πολλά γραφεία –δημόσια ή ιδιωτικά– ο προϊστάμενος δεν λειτουργεί ως καθοδηγητής, αλλά ως θύτης. Οι φωνές, οι βρισιές, ο ρατσισμός, η ομοφοβία και ο καθημερινός τραμπουκισμός δεν είναι «σκληρή διοίκηση» ούτε «παλαιάς κοπής αυστηρότητα». Είναι ψυχολογική κακοποίηση. Υποδηλώνουν όχι δύναμη, αλλά βαθιά προσωπική ανασφάλεια.

Ένας άνθρωπος που τραμπουκίζει την ομάδα του αποκαλύπτει, χωρίς να το καταλαβαίνει, την αδυναμία του να ηγηθεί. Δεν μπορεί να εμπνεύσει, άρα προσπαθεί να επιβληθεί. Δεν έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να χτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης, άρα επιλέγει να προκαλεί φόβο. Ο θυμός του είναι το καμουφλάζ της ανεπάρκειάς του.

Η ζημιά που προκαλεί δεν είναι μόνο συναισθηματική· είναι και οργανωτική. Ο τραμπουκισμός κόβει τα φτερά της αυτοπεποίθησης των νέων συνεργατών, στερεί από την ομάδα το πνεύμα ικανοποίησης και δημιουργικότητας, και δημιουργεί ένα εργασιακό περιβάλλον τοξικής σιωπής. Κανείς δεν προτείνει, κανείς δεν ρισκάρει, όλοι απλώς επιβιώνουν.

Αλλά το ερώτημα δεν σταματά στον προϊστάμενο. Τι γίνεται με τον ιδιοκτήτη ή τον ιδρυτή της εταιρείας που γνωρίζει τη συμπεριφορά του και επιλέγει να μην αντιδρά; Η σιωπή του δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Όταν κάποιος επικυρώνει τη βία με την ανοχή του, μετατρέπεται ο ίδιος σε ηθικό αυτουργό της παρακμής.

Η πραγματική ηγεσία δεν μετριέται με KPI ή με παραδοτέα, αλλά με την ποιότητα των ανθρώπων που αφήνει πίσω της. Ένας καλός προϊστάμενος χτίζει ομάδες που λειτουργούν με αξιοπρέπεια, εμπιστοσύνη και ελευθερία λόγου. Ένας κακός, χτίζει φόβο — κι αυτό είναι πάντα προοίμιο της κατάρρευσης.

Γιατί λοιπόν τραμπουκίζει κάποιος;
Γιατί δεν αντέχει τον εαυτό του. Και γιατί τον αφήνουν; Επειδή η σιωπή, σε πολλά γραφεία, παραμένει η πιο βολική μορφή συνενοχής.

Αλλά αργά ή γρήγορα, κάθε γραφείο καθρεφτίζει τον ηγέτη του. Και το πρόσωπο του τραμπούκου, όσο κι αν το κρύβει πίσω από τίτλους και θέσεις, αποκαλύπτει τελικά αυτό που πραγματικά είναι: ένας μικρός άνθρωπος που φοβάται τους συνεργάτες γύρω του.

Η κουλτούρα μιας ομάδας δεν χτίζεται με εγχειρίδια και κανόνες, αλλά με το παράδειγμα. Όταν το παράδειγμα είναι φόβος, ειρωνεία και προσβολή, τότε η σιωπή γίνεται κανόνας και η αξιοπρέπεια πολυτέλεια.

Ο τραμπουκισμός, όσο κι αν ντύνεται με τίτλους και καθήκοντα, αποκαλύπτει πάντα το ίδιο πρόσωπο: ενός μικρού ανθρώπου που φοβάται τους συνεργάτες γύρω του. Φοβάται τη σκέψη τους, την ελευθερία τους, την πιθανότητα να είναι καλύτεροι από αυτόν.

Και τελικά, δεν είναι η ομάδα που τον χρειάζεται — είναι εκείνος που χρειάζεται την ομάδα, για να νιώθει πως υπάρχει.

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.