Πέρα από πρόσωπα και κυβερνήσεις: Οι Ελληνοαμερικανικές σχέσεις ως εθνικό κεκτημένο

Πάνος Τσακιρίδης

 
Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ δηλώνει ότι ήρθε για να «εργαστεί σκληρά» και να γράψει το «επόμενο μεγάλο κεφάλαιο». Η ευθύνη του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι να διασφαλίσει ότι αυτό το κεφάλαιο θα γραφτεί με μελάνι εθνικό και όχι κομματικό
 

Η άφιξη της Κίμπερλι Γκιλφόιλ και το πρώτο της μήνυμα προς τον ελληνικό λαό  αποτελούν αναμφίβολα την τρέχουσα ειδησεογραφική αφορμή. Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση των στρατηγικών πυλώνων που έθεσε –ενέργεια, ασφάλεια, επενδύσεις – επιβάλλει να δούμε τη «μεγάλη εικόνα». Η σχέση της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι συγκυριακή, ούτε αποτελεί ιδιοκτησία μιας συγκεκριμένης κυβέρνησης ή ενός κόμματος. Είναι μια διαχρονική εθνική επιλογή, βαθιά ριζωμένη στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

 
Η ιστορική πυξίδα του 1974

Αν η κα Γκιλφόιλ αναφέρεται σε αξίες που συνδέουν τα έθνη «από γενιά σε γενιά», η ελληνική πολιτική πραγματικότητα οφείλει να αναγνωρίσει τη γενεσιουργό αιτία αυτής της σταθερότητας. Η στρατηγική κατεύθυνση της χώρας προς τη Δύση, η οποία θεμελιώθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, αποτέλεσε την πυξίδα που ακολούθησαν, με παραλλαγές αλλά χωρίς παρεκκλίσεις στον πυρήνα τους, σχεδόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Αυτή η επιλογή δεν ήταν ποτέ αυτονόητη, αλλά αποδείχθηκε εθνικά αναγκαία. Η Ελλάδα, ως «αξιόπιστος σύμμαχος»  και πυλώνας σταθερότητας, κατάφερε να θωρακίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να ενισχύσει τη γεωπολιτική της θέση, ακριβώς επειδή η εξωτερική της πολιτική είχε συνέχεια, ανεξαρτήτως της κομματικής ταυτότητας του εκάστοτε ενοίκου του Μεγάρου Μαξίμου.

 
Το λάθος της «κομματικής ιδιοποίησης»

Σήμερα, καθώς η νέα πρέσβειρα μιλά για «επέκταση της ενεργειακής συνεργασίας» και «ενίσχυση της περιφερειακής ασφάλειας», ελλοχεύει ένας κίνδυνος: ο πειρασμός των πολιτικών δυνάμεων να χρησιμοποιήσουν την αναβάθμιση των σχέσεων ως «κομματικό λάφυρο» για ψηφοθηρικούς λόγους.

Η διπλωματική επιτυχία και η εμβάθυνση των δεσμών με την υπερδύναμη δεν πρέπει να εργαλειοποιούνται για εσωτερική κατανάλωση. Αντιθέτως, απαιτούν σοβαρότητα και εθνική συνεννόηση. Οι προκλήσεις που περιγράφει η κα Γκιλφόιλ –η καινοτομία, το εμπόριο, η άμυνα– είναι πεδία μακροχρόνιας στρατηγικής που υπερβαίνουν τον χρονικό ορίζοντα μιας κυβερνητικής θητείας. Η προσπάθεια οικειοποίησης των εθνικών επιτυχιών ή, αντίστροφα, η στείρα αντιμετώπιση της αμερικανικής παρουσίας με όρους παρωχημένου αντιαμερικανισμού, υπονομεύει την εθνική προσπάθεια.

 
Εθνική στρατηγική για εθνικά οφέλη

Το μήνυμα της νέας πρέσβειρας για μια πρεσβεία που λειτουργεί ως χώρος όπου «νέες ιδέες μπορούν να ανθίσουν» και όπου η πρόοδος είναι κάτι που «χτίζεις», πρέπει να μεταφραστεί από την ελληνική πλευρά σε συγκεκριμένη δράση:

• Στην Ενέργεια: Η συνεργασία που προτείνεται πρέπει να αξιοποιηθεί για να καταστεί η Ελλάδα αμετάκλητα ενεργειακός κόμβος, διασφαλίζοντας ενεργειακή επάρκεια και φθηνότερη ενέργεια για την ελληνική κοινωνία.
• Στην Ασφάλεια: Η αναφορά στην «περιφερειακή ασφάλεια» πρέπει να μετουσιωθεί σε περαιτέρω θωράκιση των συνόρων και των εθνικών δικαίων έναντι κάθε αναθεωρητισμού.
• Στην Οικονομία: Η «εμβάθυνση των εμπορικών και επενδυτικών δεσμών» οφείλει να γίνει μοχλός ανάπτυξης για την πραγματική οικονομία και όχι απλή στατιστική καταγραφή.

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ δηλώνει ότι ήρθε για να «εργαστεί σκληρά» και να γράψει το «επόμενο μεγάλο κεφάλαιο». Η ευθύνη του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι να διασφαλίσει ότι αυτό το κεφάλαιο θα γραφτεί με μελάνι εθνικό και όχι κομματικό. Η ιστορία, από το 1974 έως σήμερα, διδάσκει ότι η Ελλάδα κερδίζει όταν ενώνει δυνάμεις και υπηρετεί στόχους που υπερβαίνουν τις κάλπες, υπηρετώντας αποκλειστικά το εθνικό συμφέρον.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.