Το «κοινωνικό κόστος του άνθρακα» εξαφανίζεται: Καλά νέα για την κλιματική πολιτική των ΗΠΑ;

Από τον Νώε Κάουφμαν (energypolicy.columbia.edu)

 
Η συζήτηση γύρω από την κλιματική αλλαγή συχνά περιστρέφεται γύρω από περίπλοκες μετρήσεις και οικονομικά μοντέλα. Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους όρους τα τελευταία χρόνια ήταν το «κοινωνικό κόστος του άνθρακα» (SCC), μια επίσημη εκτίμηση των βλαβών που προκαλούν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Ενώ για χρόνια θεωρούνταν ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής κλιματικής πολιτικής, ο Πρόεδρος Τραμπ έβαλε τέλος στη χρήση του από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επικαλούμενος αβεβαιότητα και λογικά κενά. Παραδόξως, αυτή η κίνηση, παρά την αντι-κλιματική στάση του Τραμπ, μπορεί να αποδειχθεί θετική εξέλιξη για τη μελλοντική κλιματική πολιτική των ΗΠΑ, όπως υποστηρίζει ο οικονομολόγος Νώε Κάουφμαν, ο οποίος μάλιστα εργάστηκε πάνω στο SCC στην κυβέρνηση Μπάιντεν.

 
Γιατί το SCC είναι ένα «άβολο εργαλείο»

Ο Κάουφμαν, ερευνητής στο think tank ενέργειας του Πανεπιστημίου Κολούμπια, υποστηρίζει ότι το SCC είναι ένα «άβολο εργαλείο» για τη χάραξη κλιματικής πολιτικής. Ο βασικός λόγος είναι η υπερβολική του αοριστία, καθώς βασίζεται σε «εξαγωγή συμπερασμάτων από ιστορικές σχέσεις μεταξύ εκπομπών και ζημιών πολύ μακριά σε ένα πρωτοφανές μέλλον».

Φανταστείτε να προσπαθείτε να προβλέψετε τις ακριβείς οικονομικές συνέπειες μιας τεχνολογικής επανάστασης που θα συμβεί σε 100 χρόνια, βασιζόμενοι μόνο σε δεδομένα από το παρελθόν. Αυτή είναι η πρόκληση με το SCC. Οι κλιματικές ζημιές εξαρτώνται από άγνωστους παράγοντες, όπως η εξέλιξη των οικονομιών και των τεχνολογιών επί εκατοντάδες χρόνια, πώς η υπερθέρμανση θα αναδιαμορφώσει αυτές τις τροχιές και πώς θα αποτιμηθεί η μελλοντική ευημερία. Ενώ το SCC περιλαμβάνει μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως οι αλλαγές στο κόστος θέρμανσης και ψύξης, παραλείπει άλλα, δυσκολότερα εκτιμήσιμα, όπως οι κοινωνικές αναταραχές, οι συγκρούσεις ή οι οικονομικές διαταραχές που μπορεί να προκληθούν από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας ή την έλλειψη νερού.

Ακόμη και αν μπορούσαν να γίνουν αξιόπιστες προβλέψεις για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, παραμένουν άλυτα ερωτήματα, όπως το πώς να αποτιμηθούν τα κοινωνικά οφέλη της αποφυγής δυσανάλογων βλαβών σε ευάλωτες κοινότητες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την προετοιμασία ή την αντιμετώπιση. Η προσέγγιση της κυβέρνησης Μπάιντεν για την εκτίμηση του SCC, που βασίζεται στο πόσο είναι διατεθειμένο κάθε άτομο να πληρώσει για να αποφύγει τις κλιματικές ζημιές, υποτιμά όσους έχουν λιγότερους πόρους. Όπως εξηγεί ο φιλόσοφος Πολ Κέλεχερ, αυτό οδηγεί σε μια «άσχετη μέτρηση που δεν θα έπρεπε να καθοδηγεί την κλιματική πολιτική».

Επιπλέον, οι εκτιμήσεις του SCC δεν λαμβάνουν υπόψη τα αυξανόμενα στοιχεία ότι η κλιματική αλλαγή θα επηρεάσει τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, λόγω της έλλειψης συναίνεσης σχετικά με το μέγεθος και την επιμονή αυτών των επιπτώσεων. Αυτές οι περίπλοκες αβεβαιότητες, συχνά, παραβλέπονται στην προσπάθεια παραγωγής φαινομενικά σταθερών αριθμών για αναλύσεις κόστους-οφέλους.

 
Το SCC και η πολιτική πραγματικότητα

Η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε δώσει προτεραιότητα στην απόδοση χρηματικής αξίας στις μειώσεις εκπομπών για να δικαιολογήσει δαπανηρούς ομοσπονδιακούς κλιματικούς κανονισμούς. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικές εκτιμήσεις όλων των τρόπων με τους οποίους οι σημερινές εκπομπές θα επηρεάσουν τον κόσμο σε δεκαετίες και αιώνες από τώρα είναι αδύνατες.

Η απομάκρυνση από το SCC θα ήταν δύσκολη για την κυβέρνηση Μπάιντεν, καθώς η μέτρηση  είχε ενσωματωθεί στην ρυθμιστική πολιτική για πάνω από μια δεκαετία και υποστηριζόταν ευρέως από οικονομολόγους. Όμως, η κυβέρνηση Τραμπ, ενώ μπορεί να έχει δίκιο για τις αδυναμίες του SCC, χρησιμοποιεί την αδυναμία ποσοτικοποίησης των κλιματικών ζημιών ως λογικά ασθενές επιχείρημα για την κατάργηση των κλιματικών διασφαλίσεων. Το «μη ποσοτικοποιήσιμο» δεν σημαίνει «μικρό». Όπως οι κυβερνήσεις επιδιώκουν τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων χωρίς να μπορούν να εκτιμήσουν με ακρίβεια τις συνέπειες ενός πυρηνικού πολέμου, έτσι και η απουσία ακριβών εκτιμήσεων των κλιματικών ζημιών δεν δικαιολογεί την αδράνεια.

 
Ένας άλλος δρόμος προς τα εμπρός

Για μια μελλοντική κυβέρνηση που αποδέχεται την επιστήμη της κλιματικής αλλαγής, η αποφυγή της επανεγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής εκτίμησης SCC μπορεί να είναι επωφελής για τουλάχιστον τρεις λόγους.

Πρώτον, το SCC ήταν πάντα ένα εύθραυστο θεμέλιο για την πολιτική. Τα μοντέλα SCC μπορούν να παράγουν σχεδόν οποιονδήποτε αριθμό, απλά αντικαθιστώντας μια λογική υπόθεση με μια άλλη. Αυτό σημαίνει ότι πολιτικοί ή δικαστές μπορούν να δικαιολογήσουν σχεδόν οποιαδήποτε απόφαση, τροποποιώντας τις υποθέσεις αυτών των μοντέλων.

Δεύτερον, οι ψευδώς ακριβείς ισχυρισμοί σχετικά με τις κλιματικές απειλές υπονομεύουν την αξιοπιστία της αυστηρής επιστήμης που υποστηρίζει τις νόμιμες κλιματικές ανησυχίες. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση των κλιματικών πολιτικών, δεδομένου ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να παρατηρήσουν άμεσα τη σύνδεση μεταξύ των μειώσεων εκπομπών και των αποφυγών μελλοντικών ζημιών.

Τρίτον, οι φορείς χάραξης πολιτικής χρειάζονται τα καλύτερα στοιχεία σχετικά με την κλίμακα και το εύρος των κλιματικών απειλών, καθώς και το φάσμα άλλων πιθανών οφελειών από τις κλιματικές δράσεις, προκειμένου να διαχειριστούν τις πολύ πραγματικές ανταλλαγές που σχετίζονται με μετασχηματιστικές πορείες προς καθαρές μηδενικές εκπομπές. Η εστίαση στο SCC ως δείκτη για τη φιλοδοξία και την οικονομική αποδοτικότητα αποσπά την προσοχή από την επιδίωξη αναλύσεων που μπορούν να προσφέρουν πιο πολύτιμη και πρακτική καθοδήγηση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, για παράδειγμα, δικαιολογεί αυστηρούς κανονισμούς με βάση τις κλιματικές απειλές, χωρίς να τους αποδίδει χρηματικές αξίες. Το Ηνωμένο Βασίλειο, το 2009, εγκατέλειψε τις εκτιμήσεις που βασίζονται στο SCC και υιοθέτησε μια προσέγγιση αποτίμησης των οφελών από τις μειώσεις εκπομπών που ευθυγραμμίζει τις πολιτικές της χώρας με τους φιλόδοξους κλιματικούς της στόχους. Η μετάβαση αυτή, εξήγησαν οι αξιωματούχοι, οφειλόταν εν μέρει στην «σημαντική αβεβαιότητα που υπάρχει γύρω από τις εκτιμήσεις του SCC».

Σίγουρα, καμία εναλλακτική λύση δεν προσφέρει την ακρίβεια κόστους-οφέλους που φαίνεται να προσφέρει το SCC. Αλλά αυτή η σαφήνεια ήταν πάντα μια οφθαλμαπάτη. Οι κυβερνήσεις μπορούν να αναγνωρίσουν τα όρια των δυνατοτήτων τους, ενώ εξακολουθούν να δρουν αποφασιστικά για την αντιμετώπιση των κινδύνων που θέτει η κλιματική αλλαγή. Το σημαντικότερο είναι να εστιάσουμε σε ουσιαστικές πολιτικές και στρατηγικές που αντιμετωπίζουν την κλιματική απειλή, βασιζόμενοι σε αξιόπιστη επιστήμη και όχι σε αβέβαιες οικονομικές εκτιμήσεις.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.