Τραμπ, Γάζα και η ελληνική γραμμή άμυνας

Όταν η ειρήνη στη Μέση Ανατολή γίνεται τεστ ισχύος για την Ανατολική Μεσόγειο

 
Η πρωτοβουλία του Ντόναλντ Τραμπ για τη δημιουργία του Board of Peace και η απόπειρα επιβολής μιας νέας αρχιτεκτονικής ειρήνης στη Γάζα δεν αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Αφορά άμεσα και την Ελλάδα. Όχι ως μακρινό παρατηρητή, αλλά ως κράτος πρώτης γραμμής σε μια Ανατολική Μεσόγειο όπου η ασφάλεια, η ενέργεια και η γεωπολιτική ισορροπία συνδέονται πλέον αδιάρρηκτα.

Η Γάζα είναι το πεδίο. Όμως το πραγματικό διακύβευμα βρίσκεται αλλού: στο ποιος ορίζει τους όρους της σταθερότητας στην περιοχή.

 
Η ειρήνη ως αναδιάταξη ισχύος

Ο Τραμπ δεν προσεγγίζει την ειρήνη ως ανθρωπιστική άσκηση, αλλά ως εργαλείο ανακατανομής ισχύος. Το Board of Peace δεν σχεδιάστηκε για να ενισχύσει τον ΟΗΕ ή να εναρμονιστεί με τις ευρωπαϊκές ευαισθησίες. Σχεδιάστηκε για να λειτουργήσει παράλληλα – ή και ανταγωνιστικά – προς το μεταπολεμικό σύστημα θεσμών.

Αν πετύχει στη Γάζα, θα αποδείξει ότι οι «δύσκολες λύσεις» δεν προκύπτουν από πολυμερείς διασκέψεις, αλλά από σκληρές πολιτικές αποφάσεις, επιλεκτικές συμμαχίες και καθαρή ιεράρχηση συμφερόντων.

Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ένα πράγμα: το διεθνές περιβάλλον γίνεται πιο ωμό, λιγότερο κανονιστικό και περισσότερο συναλλακτικό.

 
Ανατολική Μεσόγειος: σταθερότητα ή εξισορρόπηση ίσων αποστάσεων;

Η σταθεροποίηση της Γάζας, εφόσον επιτευχθεί, θα έχει άμεσες επιπτώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα ενισχύσει τον ρόλο του Ισραήλ, θα αναβαθμίσει την Αίγυπτο και θα ανοίξει τον δρόμο για ενεργειακά και υποδομικά σχέδια που περνούν πλησίον – ή μέσω – ελληνικών συμφερόντων.

Ωστόσο, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά: η συμμετοχή της Τουρκίας στο Board of Peace επιτρέπει στην Άγκυρα να επανασυσκευάσει τον αναθεωρητισμό της ως “ειρηνευτική συμβολή”.

Χωρίς σαφείς όρους και δεσμεύσεις, η Τουρκία κινδυνεύει να εμφανιστεί ως αναγκαίος περιφερειακός παίκτης, ενώ:

• διατηρεί κατοχή στην Κύπρο
• αμφισβητεί ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο
• παρεμβαίνει στρατιωτικά στη Λιβύη
• και έχει διαχρονικές σχέσεις με τη Χαμάς

Αν αυτό το «ξέπλυμα ρόλου» γίνει αποδεκτό στο όνομα της ειρήνης, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια νέα μορφή πίεσης: όχι στρατιωτική, αλλά διπλωματικά νομιμοποιημένη.

 
Το ΝΑΤΟ απομακρύνεται από το κέντρο

Η αμερικανική επιλογή να κινηθεί εκτός ΝΑΤΟ για κρίσιμα ζητήματα ειρήνης στέλνει ένα σαφές μήνυμα: η Συμμαχία δεν είναι πια το μοναδικό πλαίσιο ασφάλειας. Για χώρες όπως η Ελλάδα, που επένδυσαν στη συμμαχική συνοχή ως εγγύηση αποτροπής, αυτό αλλάζει τους υπολογισμούς.

Η ελληνική γραμμή άμυνας δεν μπορεί πλέον να βασίζεται αποκλειστικά στη θεσμική προβλεψιμότητα. Χρειάζεται:

• στρατηγική εγρήγορση
• ενίσχυση διμερών αξόνων (Ισραήλ, Γαλλία, Αίγυπτος)
• και καθαρό πολιτικό σήμα προς την Ουάσιγκτον ότι η σταθερότητα δεν χτίζεται με εξισώσεις ίσων αποστάσεων.

 
Η ελληνική ευθύνη

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της ουδετερότητας. Ούτε όμως και της άκριτης ευθυγράμμισης.
Οφείλει να εμφανιστεί ως προβλέψιμος αλλά όχι δεδομένος σύμμαχος, ως δύναμη σταθερότητας που όμως δεν αποδέχεται την κανονικοποίηση της παραβίασης διεθνούς δικαίου.

Η ειρήνη στη Γάζα μπορεί να είναι ιστορική ευκαιρία. Αλλά για την Ελλάδα, το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει ειρήνη.
Είναι αν αυτή η ειρήνη θα ενισχύσει τη σταθερότητα ή θα νομιμοποιήσει τον αναθεωρητισμό στην ευρύτερη γειτονιά της.

Και σε αυτό το ερώτημα, η ελληνική γραμμή άμυνας δεν είναι στρατιωτική.
Είναι βαθιά πολιτική.

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.