Η τριτοκοσμική καθημερινότητα της ελληνικής ακτοπλοΐας – Το απαγορευτικό απόπλου ως άλλοθι κυβερνητικής ανεπάρκειας

Όσο η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από «ανωτέρα βία» και κανονισμούς μισού αιώνα, η ελληνική ακτοπλοΐα θα παραμένει έρμαιο και η νησιωτική Ελλάδα θα βουλιάζει στην ακινησία. Το ερώτημα είναι απλό: θέλουμε μια χώρα-πρωταγωνίστρια στη θάλασσα ή μια χώρα που φοβάται να λύσει κάβους;

 
Η Ελλάδα, μια χώρα που αυτοπροσδιορίζεται ως ναυτική δύναμη, συνεχίζει να δίνει εικόνα τριτοκοσμικής ακτοπλοΐας. Με καράβια που περιμένουν δεμένα στα λιμάνια λόγω «απαγορευτικού απόπλου», με επιβάτες εγκλωβισμένους, με τουρισμό και τοπικές οικονομίες σε ασφυξία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να πορεύεται χωρίς εθνικό σχέδιο νησιωτικής ανάπτυξης και προστασίας.

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι: δυνατοί άνεμοι, προβληματικές υποδομές, και μια γραφειοκρατία που λειτουργεί με κανονισμούς της δεκαετίας του ’70. Ο μηχανισμός έκδοσης απαγορευτικού απόπλου –τελευταία φορά επικαιροποιημένος πριν 30 χρόνια– λειτουργεί σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Στην πράξη, η λιμενική αρχή, συνήθως το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά, αποφασίζει με βάση δελτία καιρού της ΕΜΥ, αλλά χωρίς να λαμβάνονται επαρκώς υπόψη οι πραγματικές δυνατότητες των σύγχρονων πλοίων.

 
Η υποκρισία του «για την ασφάλεια»

Η επίσημη γραμμή είναι ότι το απαγορευτικό εκδίδεται «για την ασφάλεια». Κανείς όμως δεν μιλά για την πραγματική αιτία: λιμάνια με υποδομές παρωχημένες, προβλήτες που δεν αντέχουν ούτε μέτριο κυματισμό, επικίνδυνες διαδικασίες πρόσδεσης ακόμα και χωρίς απαγορευτικό. Έμπειροι καπετάνιοι προειδοποιούν ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο καιρός, αλλά οι υποδομές που η κυβέρνηση αδιαφορεί να εκσυγχρονίσει. Έτσι, ακόμα και πλοία 200 μέτρων, που σε άλλες χώρες ταξιδεύουν με ασφάλεια σε 9 μποφόρ, μένουν δεμένα επειδή το λιμάνι-προορισμός θυμίζει… δεκαετία ’60.

 
Οι επιβάτες στο έλεος της αυθαιρεσίας

Το απαγορευτικό θεωρείται «ανωτέρα βία», άρα οι εταιρείες δεν έχουν υποχρέωση αποζημίωσης. Στην καλύτερη περίπτωση, ο επιβάτης θα πάρει πίσω τα χρήματα ή ένα εισιτήριο για άλλο δρομολόγιο — εφόσον βρει θέση. Το αποτέλεσμα; Ο τουρίστας εγκλωβίζεται, ο επαγγελματίας χάνει δουλειές, ο νησιώτης μένει αποκομμένος. Οι τοπικές κοινωνίες πληρώνουν το τίμημα μιας πολιτικής ανικανότητας που, χρόνο με τον χρόνο, στραγγαλίζει την νησιωτική Ελλάδα.

 
Μια χώρα χωρίς σχέδιο

Η Ελλάδα έχει απορροφήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για «νησιωτική ανάπτυξη». Πού πήγαν; Σίγουρα όχι σε νέα λιμάνια, σίγουρα όχι σε σύγχρονα συστήματα ασφαλούς πρόσδεσης, σίγουρα όχι σε ενίσχυση του στόλου. Η κυβέρνηση συνεχίζει να διαχειρίζεται τη νησιωτική πολιτική σαν φιλανθρωπία έκτακτης ανάγκης, χωρίς όραμα, χωρίς υποδομή, χωρίς στρατηγική. Και το τίμημα το πληρώνουν τόσο οι μόνιμοι κάτοικοι όσο και οι τουρίστες, που βλέπουν την «τουριστική χώρα» να καταρρέει μπροστά στα μάτια τους.

Η εικόνα της Ελλάδας σήμερα στην ακτοπλοΐα είναι αυτή μιας υπανάπτυκτης νησιωτικής επικράτειας:

• Χωρίς σύγχρονα λιμάνια.
• Χωρίς σταθερή ακτοπλοϊκή σύνδεση.
• Χωρίς σχέδιο για την ασφάλεια και την εξυπηρέτηση των πολιτών.
• Χωρίς σοβαρή κυβερνητική βούληση.

Όσο η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από «ανωτέρα βία» και κανονισμούς μισού αιώνα, η ελληνική ακτοπλοΐα θα παραμένει έρμαιο και η νησιωτική Ελλάδα θα βουλιάζει στην ακινησία. Το ερώτημα είναι απλό: θέλουμε μια χώρα-πρωταγωνίστρια στη θάλασσα ή μια χώρα που φοβάται να λύσει κάβους;

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.

mywaypress.gr – Ανθρωποκεντρικής Τεχνητής Νοημοσύνης

 Με πληροφορίες από kathimerini.gr