Γιατί η Ελλάδα άκουγε με προσοχή στη Σύνοδο Rubio: Από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας στην Ανατολική Μεσόγειο

Η έμφαση που έδωσε ο Υπουργός Rubio στις «παράνομες και εκτεταμένες θαλάσσιες διεκδικήσεις» της Κίνας ηχεί εξαιρετικά οικεία στην Αθήνα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει επί δεκαετίες μια ανάλογη αναθεωρητική συμπεριφορά στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Η πάγια επίκληση της Ελλάδας στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ως μοναδική βάση για την επίλυση διαφορών ταυτίζεται απόλυτα με το πνεύμα της συνόδου.

 
Για την Ελλάδα, η διεθνής κινητοποίηση για την προάσπιση του UNCLOS δεν είναι μια θεωρητική άσκηση, αλλά η κύρια διπλωματική της γραμμή άμυνας απέναντι σε διεκδικήσεις που αμφισβητούν την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η σύνδεση της γεωπολιτικής σταθερότητας με την οικονομία γίνεται εδώ ακόμα πιο σαφής: η ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο είναι προϋπόθεση για την ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας και της Ευρώπης, επιτρέποντας την απρόσκοπτη έρευνα και εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων που μπορούν να διαφοροποιήσουν τις πηγές εφοδιασμού της ηπείρου.

 
Όταν η Θαλάσσια ασφάλεια σημαίνει οικονομική επιβίωση και εθνική κυριαρχία

Την ώρα που ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Rubio φιλοξενούσε τους ομολόγους του από περισσότερες από 35 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, για να συζητήσουν την «Ενίσχυση της Συνεργασίας για την Επίτευξη ενός Ασφαλούς και Σταθερού Θαλάσσιου Τομέα», οι συζητήσεις στην Αθήνα είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Για την Ελλάδα, οι αρχές που τέθηκαν επί τάπητος—η ελευθερία της ναυσιπλοΐας, η αντιμετώπιση παράνομων θαλάσσιων διεκδικήσεων και η διασφάλιση της παγκόσμιας εμπορικής ροής—δεν αποτελούν απλώς σημεία εξωτερικής πολιτικής. Αποτελούν τον πυρήνα της εθνικής της στρατηγικής, τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής της ευημερίας και την ασπίδα της εθνικής της κυριαρχίας.

 
Η παγκόσμια σκακιέρα και ο Ελληνικός στόλος

Η αφετηρία για να κατανοήσει κανείς τη σημασία της συνόδου για την Ελλάδα είναι απλή: η ελληνόκτητη ναυτιλία είναι η μεγαλύτερη του κόσμου. Οποιαδήποτε αναταραχή σε μια θαλάσσια οδό, από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας που αναφέρθηκε ονομαστικά από τον κ. Rubio, μέχρι τα στενά του Ορμούζ ή την Ερυθρά Θάλασσα, προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις που φτάνουν άμεσα στα λογιστικά βιβλία των ναυτιλιακών εταιρειών του Πειραιά. Η διασφάλιση της γεωπολιτικής σταθερότητας στις παγκόσμιες θάλασσες μεταφράζεται ευθέως σε προβλέψιμο λειτουργικό κόστος και ασφάλεια για τα πληρώματα. Όταν ο Αμερικανός Υπουργός μιλά για την προστασία εμπορικών οδών από τις οποίες διακινούνται τρισεκατομμύρια δολάρια, στην πραγματικότητα περιγράφει την καθημερινή λειτουργία του σημαντικότερου παραγωγικού κλάδου της ελληνικής οικονομίας.

 
Γεωστρατηγικό σταυροδρόμι και ενεργειακός κόμβος

Η σημασία της θαλάσσιας ασφάλειας για την Ελλάδα, ωστόσο, υπερβαίνει την εμπορική ναυτιλία. Η χώρα βρίσκεται σε ένα γεωπολιτικό σταυροδρόμι, ελέγχοντας θαλάσσιους δρόμους που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο και την Ανατολική Μεσόγειο με τη Δυτική Ευρώπη. Αυτή η μοναδική θέση καθιστά την Ελλάδα έναν κρίσιμο παίκτη για την περιφερειακή σταθερότητα.

Ταυτόχρονα, η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου εξελίσσεται σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο. Η σταθερότητα είναι απόλυτη προϋπόθεση για την ασφάλεια των υφιστάμενων και μελλοντικών ενεργειακών υποδομών (αγωγοί, τερματικοί σταθμοί LNG), οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια τόσο της Ελλάδας όσο και ολόκληρης της Ευρώπης. Μια αποσταθεροποιημένη περιοχή θέτει σε κίνδυνο τις επενδύσεις και την απρόσκοπτη ροή ενέργειας.

 
Αντιμετώπιση του αναθεωρητισμού: Ένας κοινός αγώνας

Η έμφαση που έδωσε ο Υπουργός Rubio στις «παράνομες και εκτεταμένες θαλάσσιες διεκδικήσεις» της Κίνας ηχεί εξαιρετικά οικεία στην Αθήνα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει άμεσα τις “παράνομες θαλάσσιες διεκδικήσεις” και τις “αποσταθεροποιητικές” πρακτικές από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Η κατάσταση παρουσιάζει σαφείς αναλογίες με τις προκλήσεις που περιγράφηκαν στη σύνοδο για τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Για την Ελλάδα, η υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS) δεν είναι θεωρητική, αλλά αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής της πολιτικής για την προάσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Η συμμετοχή σε μια διεθνή συμμαχία που θέτει το UNCLOS στο επίκεντρο ενισχύει τη θέση της χώρας, μετατρέποντας μια διμερή διαφορά σε ένα ζήτημα που αφορά τη διεθνή έννομη τάξη.

Συμπερασματικά, η ατζέντα της συνόδου για έναν «Ασφαλή και Σταθερό Θαλάσσιο Τομέα» αποτελεί αντανάκλαση των ζωτικών συμφερόντων της Ελλάδας. Για μια χώρα που η ιστορία, η οικονομία και το μέλλον της είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη θάλασσα, η γεωπολιτική σταθερότητα δεν είναι απλώς μια επιθυμητή κατάσταση, αλλά μια απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την οικονομική της επιβίωση, την ενεργειακή της ασφάλεια και την εθνική της κυριαρχία.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.