Ηττηθήκαμε κατά κράτος

Του Πανου Τσακιρίδη

 
Ζούμε σε ένα κράτος που πληρώνει τον ίδιο του τον εαυτό για να ξεπληρώσει τα δικά του χρέη. Ένα κράτος που χαρίζει στον εαυτό του 2,04 δισ. ευρώ για οφειλές προς τη ΔΕΗ — για ρεύμα που κατανάλωσε, λες και το σκοτάδι ήταν πάντα υπόθεση άλλων. Και όλα αυτά, ενώ οι διοικήσεις των φορέων που σπατάλησαν τα χρήματα αυτά είναι διορισμένες από την ίδια κυβέρνηση που τώρα τους “διασώζει”.

Η τελευταία έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι κάτι περισσότερο από καμπανάκι· είναι κανονική σειρήνα.

Αναφέρει παρανομίες στις δημόσιες συμβάσεις, καταστρατήγηση διαδικασιών, πρόχειρες απευθείας αναθέσεις, ανυπόστατες τροποποιήσεις συμβάσεων και μια νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον δημόσιο κορβανά σαν προσωπικό πορτοφόλι. Φορείς που δεν απολογούνται, που δεν υποβάλλουν ισολογισμούς, που αποκρύπτουν ή αλλοιώνουν οικονομικά στοιχεία. Ο ΕΟΠΥΥ, ο e-ΕΦΚΑ, ο ΟΠΕΚΑ — οι θεσμοί που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται τα πιο ευαίσθητα κοινωνικά κονδύλια — δεν διαθέτουν καν εγκεκριμένες οικονομικές καταστάσεις.

Και μέσα σε αυτό το διοικητικό χάος, αναδύεται και η παλιά μας πληγή: οι «Ειδικοί Λογαριασμοί».
Προοριζόταν να καταργηθούν από το 1995, αλλά ακόμη σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά, υπάρχουν 14 τέτοιοι λογαριασμοί που διακινούν 7,7 δισ. ευρώ — χρήματα εκτός ελέγχου, εκτός θεσμικής διαφάνειας, αλλά εντός της γνωστής ελληνικής αδιαφορίας.

Κι ενώ το Δημόσιο σπαταλά και διαφεύγει ελέγχου, ο «αγρότης Φραπές» γίνεται το σύμβολο της άλλης Ελλάδας — της Ελλάδας που μαθαίνει από το ίδιο το κράτος πώς να επιβιώνει: με παραθυράκια, με πλάγιους δρόμους, με “μαύρα” εκατομμύρια. Ο συγκεκριμένος “αγρότης” βρέθηκε με περιουσία 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, 8 αυτοκίνητα και μια Jaguar. Όχι επειδή δούλεψε τη γη του με ιδρώτα, αλλά γιατί κάποιος τον δίδαξε πώς να φυτεύει στις χαραμάδες της κρατικής ανοχής.

Κανείς δεν τον εντόπισε. Καμία ελληνική Αρχή δεν παρατήρησε το αδύνατο: ότι ένας αγρότης χωρίς επιχειρηματική δραστηριότητα συσσώρευσε περιουσία εκατομμυρίων.

Χρειάστηκε να παρέμβει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ερευνώντας απάτες στον ΟΠΕΚΕΠΕ, για να ξεσκεπάσει το πλέγμα της διαφθοράς στη Βόρεια Ελλάδα και να φτάσουμε σε 37 συλλήψεις. Όχι επειδή εμείς θελήσαμε να καθαρίσουμε το βούρκο — αλλά επειδή μας καθάρισαν άλλοι.

Το ελληνικό κράτος δεν είναι απλώς δυσλειτουργικό. Είναι διπλό: ένα κράτος για τους μέσα, που αυτοχρηματοδοτείται, αυτοαθωώνεται και αυτοεπιβραβεύεται· και ένα κράτος για τους έξω, για τους πολίτες, που καλούνται να πληρώνουν τους λογαριασμούς των πρώτων, χωρίς ποτέ να δουν την απόδειξη.

Η αδράνεια και η αποφυγή ανάληψης ευθυνών έχουν γίνει θεσμός. Οι λέξεις “λογοδοσία” και “ευθύνη” έχουν καταντήσει κενά σχήματα. Στην Ελλάδα έχει καταντήσει σχεδόν φυσιολογικό ή μόνιμο φαινόμενο οι φορείς του κράτους να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, να μην απολογούνται και να μην ελέγχονται. Είναι σαν η αδράνεια, η αδιαφάνεια και η έλλειψη λογοδοσίας να έχουν ενσωματωθεί στην κρατική λειτουργία — να θεωρείται «φυσιολογικό» ότι δεν γίνεται τίποτα για τα λάθη ή τις παρανομίες.

Κι όταν το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο ομολογεί ότι το Δημόσιο λειτουργεί σαν άναρχο βασίλειο συμφερόντων, το ερώτημα δεν είναι πια αν το κράτος αποτυγχάνει — αλλά αν έχει απομείνει κάτι για να σωθεί.

Γιατί στο τέλος, το ζήτημα δεν είναι αν η Ελλάδα έχει κράτος.
Είναι ότι το κράτος έχει την Ελλάδα.
Και τη διαχειρίζεται, όπως φαίνεται, με την ίδια ανευθυνότητα που πληρώνει τον εαυτό του.

Ήττα κατά κράτος — με την πλήρη έννοια του όρου.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.