Κατόπιν εορτής ευαισθησία: Η υποκρισία της πολιτικής απέναντι στην ψυχική υγεία των νέων
Η δημόσια οργισμένη (sic) παρέμβαση (sic) της Σοφία Ζαχαράκη, με αφορμή μια ακόμη τραγωδία που αφορά νέους ανθρώπους, ήρθε να υπενθυμίσει ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα ανακαλύπτει συνήθως την «ψυχική υγεία των νέων» αφού προηγηθεί το σοκ, η απώλεια και η τηλεοπτική υπερβολή.
«Μια τραγωδία με παιδιά έγινε θέαμα χωρίς ευθύνη», δήλωσε η υπουργός. Η φράση ακούγεται σωστή. Σχεδόν αυτονόητη. Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν τα media εργαλειοποιούν μια τραγωδία. Το ερώτημα είναι βαθύτερο και πιο πολιτικό:
Τι έκανε η ίδια η Πολιτεία — και συγκεκριμένα η αρμόδια υπουργός — πριν φτάσουμε στην τραγωδία;
Διότι η ψυχική υγεία των νέων δεν είναι τηλεοπτική κατηγορία. Είναι κοινωνικός δείκτης. Και όταν μια κυβέρνηση μιλά διαρκώς για «ανθεκτικότητα», αλλά δεν δημιουργεί συνθήκες αξιοπρεπούς ζωής, τότε η συζήτηση περί ψυχικής υγείας κινδυνεύει να μετατραπεί σε επικοινωνιακή άσκηση ενοχής.
Η ψυχική πίεση δεν ξεκινά στο κινητό — ξεκινά στο σπίτι
Η κυρίαρχη πολιτική αφήγηση επιχειρεί συχνά να περιορίσει την ψυχική φθορά των νέων σε ζητήματα διαδικτύου, social media ή σχολικού άγχους. Όλα αυτά ασφαλώς υπάρχουν. Όμως η βαθύτερη πίεση βρίσκεται αλλού: στο οικογενειακό περιβάλλον που ασφυκτιά οικονομικά.
Ο νέος άνθρωπος βλέπει τον πατέρα του να μετρά το ρεύμα. Τη μητέρα του να κόβει βασικά έξοδα από το σούπερ μάρκετ. Βλέπει γονείς να εργάζονται περισσότερο και να ζουν χειρότερα. Βλέπει πτυχία χωρίς αντίκρισμα. Ενοίκια απλησίαστα. Μισθούς που εξαφανίζονται πριν τελειώσει ο μήνας.
Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι πολλοί νέοι δεν μιλούν γι’ αυτό.
Το κρύβουν. Το εσωτερικεύουν. Προσπαθούν να δείχνουν «λειτουργικοί», ενώ μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία που τους μεταδίδει διαρκώς αβεβαιότητα. Η ψυχική εξάντληση δεν είναι πάντα κραυγή· συχνά είναι σιωπή.
Ποια μετρήσιμα μέτρα ελήφθησαν;
Εδώ αρχίζει η δύσκολη συζήτηση.
Ποια συγκεκριμένα, μετρήσιμα και ανθρωποκεντρικά μέτρα πολιτικής εφαρμόστηκαν για τους νέους όσο η κυρία Ζαχαράκη συμμετέχει στην κυβερνητική διαχείριση;
- Πόσες νέες δημόσιες δομές ψυχικής υγείας δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για εφήβους και νέους;
- Πόσοι σχολικοί ψυχολόγοι προσλήφθηκαν μόνιμα και όχι περιστασιακά μέσω προγραμμάτων;
- Πόσα δωρεάν προγράμματα πρόληψης λειτουργούν σήμερα σε σχολεία και πανεπιστήμια;
- Ποια ήταν η πραγματική μείωση του άγχους των νοικοκυριών μέσω πολιτικών κατά της ακρίβειας;
- Πόσοι νέοι απέκτησαν πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγη;
- Πόσες ώρες συμβουλευτικής υποστήριξης παρέχονται δωρεάν σε οικογένειες που βρίσκονται σε οικονομική ασφυξία;
Αυτά είναι πολιτική. Όχι οι δηλώσεις μετά το γεγονός.
Γιατί η ψυχική υγεία δεν προστατεύεται με hashtags, επιτροπές και τηλεοπτικές τοποθετήσεις. Προστατεύεται όταν μειώνεις τις αιτίες που γεννούν απόγνωση.
Η νέα γενιά κουράστηκε να ακούει λόγια
Οι νέοι στην Ελλάδα μεγαλώνουν με μια αντιφατική εμπειρία: από τη μία ακούν διαρκώς ότι αποτελούν «προτεραιότητα» και από την άλλη βιώνουν μια πραγματικότητα χαμηλών προσδοκιών.
Η Πολιτεία ζητά από τους νέους ψυχική ανθεκτικότητα, αλλά δεν τους παρέχει κοινωνική σταθερότητα.
Ζητά αισιοδοξία από ανθρώπους που δεν μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους ούτε έξι μήνες μπροστά.
Ζητά εμπιστοσύνη σε ένα κράτος που εμφανίζεται κυρίως μετά την κρίση, μετά την τραγωδία, μετά την κατάρρευση.
Και τότε εμφανίζονται οι οργισμένες δηλώσεις περί «ευθύνης».
Όμως η ευθύνη δεν είναι μόνο δημοσιογραφική ή τηλεοπτική. Είναι και πολιτική. Και μάλιστα διαχρονική.
Η αληθινή πρόληψη είναι κοινωνική πολιτική
Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να μιλήσει για την ψυχική υγεία των νέων, τότε η συζήτηση πρέπει να φύγει από το επικοινωνιακό επίπεδο και να περάσει στην κοινωνική πραγματικότητα.
Η αληθινή πρόληψη σημαίνει:
- σταθερή εργασία με αξιοπρεπείς αμοιβές,
- προσβάσιμη κατοικία,
- δημόσια και δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη,
- ουσιαστική παρουσία ψυχολόγων στα σχολεία,
- πολιτικές κατά της ακρίβειας,
- ενίσχυση της οικογένειας πριν φτάσει σε οικονομική εξάντληση.
Αλλιώς, κάθε νέα τραγωδία θα ακολουθείται από τις ίδιες δηλώσεις αγανάκτησης, τις ίδιες τηλεοπτικές συγκινήσεις και την ίδια πολιτική αδράνεια.
Και τότε η υποκρισία δεν θα βρίσκεται μόνο στα τηλεοπτικά πάνελ. Θα βρίσκεται στον ίδιο τον πυρήνα της εξουσίας.
Σύνθεση & Παρουσίαση δεδομένων: Artificial Intelligence
Επιμέλεια & έλεγχος δεδομένων: Παναγιώτης Τσακιρίδης
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
