Η θεωρία του κυπέλλου από φελιζόλ
Γράφει ο Sahil Bloom
Η χειρότερη παγίδα ταυτότητας στη ζωή
«Το λάθος σου ήταν ότι πίστεψες πως οτιδήποτε από αυτά ήταν πραγματικά δικό σου.»
— Friends & Neighbors, Season 1
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, είχα τη χαρά να συναντηθώ για ένα ήσυχο δείπνο στην Ομάχα με έναν μέντορα και φίλο, τον διευθύνοντα σύμβουλο της Apple, Tim Cook.
Πρόσφατα ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από τη θέση του CEO της εταιρείας, έπειτα από μια θητεία 15 ετών.
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε η είδηση της ανακοίνωσής του, αρκετοί άνθρωποι με ρώτησαν πώς πιστεύω ότι θα διαχειριστεί αυτή τη μεγάλη αλλαγή ζωής και τη μετατόπιση της ταυτότητάς του.
Η απάντησή μου ήταν μια ιστορία από ένα δείπνο που είχαμε μοιραστεί πριν από αρκετά χρόνια — μια συγκεκριμένη στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Είχα δει πρόσφατα ένα άρθρο που κατέτασσε τον Tim δίπλα σε πρόσωπα όπως η Kim Kardashian, ο Justin Bieber και ο Leonardo DiCaprio ως διασημότητα «A-List».
Όταν του το ανέφερα, ξέσπασε σε γέλια με τη σύγκριση.
Όμως ήμουν περίεργος, οπότε τον ρώτησα πώς είχε καταφέρει να διατηρήσει τόσο χαμηλό εγωισμό παρά τη ραγδαία αυξανόμενη φήμη του από τότε που ανέλαβε τον ρόλο του CEO.
Είχε περάσει από το να είναι ένας σχετικά άγνωστος διάδοχος του θρυλικού ιδρυτή της Apple, στο να γίνει ένα παγκόσμια αναγνωρίσιμο όνομα, που θεωρείται ευρέως ένας από τους κορυφαίους CEOs στον κόσμο.
Η απάντησή του:
«Λοιπόν, όλα αυτά δεν αφορούν εμένα. Αφορούν τον ρόλο.»
Η σοφία της απάντησής του δεν με χτύπησε αμέσως. Το κατάλαβα πολύ αργότερα.
Είχε καταφέρει να διαχωρίσει την ταυτότητά του από την επιτυχία και τον τίτλο.
Ακόμη και εν μέσω μιας ιστορικής πορείας επιτυχίας, είχε την επίγνωση να διατηρεί μια ταυτότητα ξεχωριστή από τον ρόλο.
Η πιο συνηθισμένη παγίδα ταυτότητας που έχω παρατηρήσει, έπειτα από χρόνια συναναστροφής με ανθρώπους σε κάθε στάδιο ζωής και επιτυχίας, είναι το ακριβώς αντίθετο:
Η άκαμπτη προσκόλληση της ταυτότητας σε εφήμερα, εξωτερικά πράγματα.
Κατά κάποιον τρόπο, η οπτική του θύμιζε τη διάσημη διαφημιστική καμπάνια της Patek Philippe:
«Ποτέ δεν κατέχεις πραγματικά ένα Patek Philippe. Απλώς το φροντίζεις για την επόμενη γενιά.»
Ο Tim απλώς φρόντιζε την εταιρεία για την επόμενη γενιά.
Καθώς μοιραζόμουν αυτή την οπτική στο δείπνο μας το περασμένο Σαββατοκύριακο, μου θύμισε μια ισχυρή ιστορία του συγγραφέα Simon Sinek από το βιβλίο Leaders Eat Last:
Ένας πρώην Υφυπουργός Άμυνας μιλούσε σε ένα συνέδριο και αφηγήθηκε στο κοινό την εμπειρία του από τη συμμετοχή του στο ίδιο συνέδριο τα προηγούμενα χρόνια.
Στο παρελθόν, όταν ήταν εν ενεργεία Υφυπουργός Άμυνας, τον μετέφεραν αεροπορικώς στην πρώτη θέση, τον φιλοξενούσαν σε πολυτελές ξενοδοχείο, τον μετέφεραν οδηγοί και του προσέφεραν καφέ σε ένα ωραίο κεραμικό φλιτζάνι.
Εκείνη τη χρονιά όμως, πλέον ως πρώην Υφυπουργός Άμυνας, είχε ταξιδέψει στην οικονομική θέση, βρήκε μόνος του τον δρόμο προς τον χώρο του συνεδρίου και, όταν ζήτησε καφέ, τον παρέπεμψαν στη μηχανή καφέ με ένα κύπελλο από φελιζόλ.
Το δίδαγμα ήταν ξεκάθαρο:
«Το κεραμικό φλιτζάνι που μου έδωσαν πέρυσι… δεν προοριζόταν ποτέ πραγματικά για εμένα. Προοριζόταν για τη θέση που κατείχα. Εγώ άξιζα ένα κύπελλο από φελιζόλ… Όλα τα προνόμια, όλες οι παροχές και τα πλεονεκτήματα που μπορεί να αποκτήσεις λόγω του βαθμού ή της θέσης που κατέχεις, δεν προορίζονται για εσένα. Προορίζονται για τον ρόλο που υπηρετείς. Και όταν φύγεις από αυτόν τον ρόλο — κάτι που αργά ή γρήγορα θα συμβεί — θα δώσουν το κεραμικό φλιτζάνι σε εκείνον που θα σε αντικαταστήσει. Γιατί στην πραγματικότητα, το μόνο που σου άξιζε ήταν ένα κύπελλο από φελιζόλ.»
Έχω αρχίσει να το σκέφτομαι αυτό ως τη Θεωρία του Κυπέλλου από Φελιζόλ:
Η ταυτότητά σου δεν πρέπει ποτέ να συνδέεται με τους ρόλους που καταλαμβάνεις στον κόσμο.
Όλοι οι επαγγελματικοί τίτλοι, τα μπόνους, οι διακρίσεις και τα επιτεύγματα είναι εφήμερα.
Δεν είναι πραγματικά δικά σου.
Είναι εδώ σήμερα και αύριο έχουν χαθεί.
Και αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να ορίζεται από αυτά, θα εκπλαγείς οδυνηρά όταν αναπόφευκτα σου αφαιρεθούν.
Η σοφία βρίσκεται στο να διατηρείς δύο τρόπους σκέψης ταυτόχρονα:
Να αγκαλιάζεις τη χαρά και την ευθύνη που έχεις κερδίσει στην παρούσα περίοδο της ζωής σου. Να απολαμβάνεις το κεραμικό φλιτζάνι. Αλλά να μη ξεχνάς ποτέ ότι απλώς το φροντίζεις για την επόμενη γενιά.
Γιατί να θυμάσαι:
Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικό σου.
Σύνθεση & Παρουσίαση δεδομένων: Artificial Intelligence
Επιμέλεια & έλεγχος δεδομένων: Παναγιώτης Τσακιρίδης
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
