Η Ελλάδα μπροστά στην agentic AI
Από την ψηφιακή ευκολία στην οικονομία της εμπιστοσύνης και των κρίσιμων υποδομών
Με αφετηρία την έρευνα Ericsson ConsumerLab «An agentic life» |
Η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη στην Ελλάδα παραμένει συχνά εγκλωβισμένη σε δύο εύκολες εκδοχές: στον ενθουσιασμό για τις δυνατότητες των νέων εφαρμογών και στον φόβο ότι οι μηχανές θα υποκαταστήσουν τον άνθρωπο. Η έρευνα της Ericsson ConsumerLab προσφέρει μια πιο ουσιαστική αφετηρία. Δείχνει ότι η αλλαγή που έρχεται δεν αφορά μόνο τη διάδοση ενός νέου ψηφιακού εργαλείου. Αφορά τη μεταφορά μέρους της καθημερινής δράσης από τον χρήστη σε συστήματα που θα μπορούν να αναλαμβάνουν πρωτοβουλία και να εκτελούν εργασίες για λογαριασμό του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το ποσοστό των χρηστών smartphones στην Ελλάδα που δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν καθημερινά την Τεχνητή Νοημοσύνη αναμένεται να αυξηθεί από 43% σήμερα σε 63% έως το 2030. Οι εντατικοί χρήστες εκτιμάται ότι θα ανέλθουν από 4% σε 21%, ενώ η χρήση AI agents –συστημάτων που μπορούν να εκτελούν αυτόνομα εργασίες– από 3% σήμερα ενδέχεται να φθάσει στο 25%. Οι αριθμοί δεν περιγράφουν μια βεβαιωμένη μελλοντική πραγματικότητα. Αποτυπώνουν τις προσδοκίες των ερωτηθέντων και, κυρίως, την κατεύθυνση προς την οποία αντιλαμβάνονται ότι κινείται η τεχνολογία.
Αυτή είναι η ουσία: η Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε περισσότερη χρήση εφαρμογών. Βρίσκεται μπροστά σε μια πιθανή αλλαγή του τρόπου με τον οποίο οι πολίτες οργανώνουν τον χρόνο τους, αναζητούν πληροφορίες, επικοινωνούν, συναλλάσσονται και παίρνουν αποφάσεις.
Από το ερώτημα στην ανάθεση: η νέα σχέση με την τεχνολογία
Η σημερινή γενιά εφαρμογών AI λειτουργεί κυρίως ως συνομιλητής, βοηθός αναζήτησης ή εργαλείο παραγωγής περιεχομένου. Ο χρήστης διατυπώνει ένα αίτημα, αξιολογεί την απάντηση και αποφασίζει τι θα κάνει. Η agentic AI μετακινεί το κέντρο βάρους: ο χρήστης δεν ζητά μόνο μια απάντηση, αλλά αναθέτει μια ακολουθία ενεργειών. Ένας ψηφιακός agent θα μπορούσε, για παράδειγμα, να συγκεντρώνει πληροφορίες, να συγκρίνει επιλογές, να οργανώνει ένα ραντεβού ή να διεκπεραιώνει επιμέρους στάδια μιας συναλλαγής, πάντοτε μέσα στα όρια των εξουσιοδοτήσεων που του έχουν δοθεί.
Η διαφορά είναι ποιοτική. Όταν ένα σύστημα απαντά λανθασμένα, ο χρήστης μπορεί να απορρίψει την απάντηση. Όταν όμως ενεργεί, ένα λάθος μπορεί να μετατραπεί σε οικονομική ζημία, αποκάλυψη προσωπικών δεδομένων, λανθασμένη κράτηση, ανεπιθύμητη αγορά ή πρόσβαση σε λογαριασμό. Η τεχνολογία περνά από τη σφαίρα της πληροφόρησης στη σφαίρα της εξουσιοδοτημένης πράξης. Γι’ αυτό και η συζήτηση για την AI δεν μπορεί πλέον να περιορίζεται στην ακρίβεια των απαντήσεων ή στην ευκολία χρήσης.
Το 25% των χρηστών smartphones στην Ελλάδα που αναμένει ότι θα χρησιμοποιεί AI agents έως το 2030 είναι σημαντικό μέγεθος, αλλά δεν πρέπει να διαβαστεί ως βεβαιότητα μαζικής υιοθέτησης. Η έρευνα μετρά προσδοκίες, όχι μελλοντικές πραγματικές συμπεριφορές. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και ως ένδειξη προσδοκιών, αποτυπώνει ότι η ανάθεση εργασιών σε ψηφιακά συστήματα αρχίζει να γίνεται κοινωνικά νοητή και όχι απλώς τεχνολογικά εφικτή.
Οι λίγοι εντατικοί χρήστες μπορεί να αλλάξουν δυσανάλογα το παιχνίδι
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα είναι η προβλεπόμενη αύξηση των εντατικών χρηστών AI στην Ελλάδα από 4% σε 21% έως το 2030. Η κατηγορία αυτή δεν περιλαμβάνει απλώς ανθρώπους που ανοίγουν συχνότερα μια εφαρμογή. Περιλαμβάνει χρήστες που αξιοποιούν την τεχνολογία σε περισσότερες δραστηριότητες και με μεγαλύτερη ένταση.
Η διεθνής εικόνα που παραθέτει η Ericsson ενισχύει τη σημασία αυτής της ομάδας: παγκοσμίως, οι εντατικοί χρήστες εκτιμάται ότι θα αποτελούν το 30% των χρηστών smartphones έως το 2030, από περίπου 10% σήμερα, ενώ ενδέχεται να προκαλούν περισσότερο από το 80% της συνολικής δραστηριότητας που σχετίζεται με την AI. Πρόκειται για στοιχείο με ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Η τεχνολογική μετάβαση δεν θα προχωρήσει ομοιόμορφα. Μια σχετικά περιορισμένη ομάδα χρηστών μπορεί να δημιουργήσει δυσανάλογα μεγάλο μέρος της ζήτησης, να πιέσει τις υποδομές και να καθορίσει τις προσδοκίες για τις υπηρεσίες της επόμενης γενιάς.
Για την ελληνική οικονομία, αυτό σημαίνει ότι η παραγωγικότητα δεν θα εξαρτηθεί μόνο από το πόσοι εργαζόμενοι ή επιχειρήσεις θα αποκτήσουν πρόσβαση σε εργαλεία AI. Θα εξαρτηθεί από το πόσο αποτελεσματικά θα τα ενσωματώσουν στις πραγματικές ροές εργασίας. Η χρήση για τη σύνταξη ενός κειμένου ή την αναζήτηση μιας πληροφορίας είναι χρήσιμη, αλλά η μεγαλύτερη αξία προκύπτει όταν η τεχνολογία μειώνει χρόνους, περιορίζει επαναλαμβανόμενες εργασίες, συνδέει συστήματα και επιτρέπει σε ανθρώπους και επιχειρήσεις να κάνουν περισσότερα με τους ίδιους πόρους.
Εδώ βρίσκεται και ο κίνδυνος μιας επιφανειακής ψηφιακής προσαρμογής: να αυξηθεί η κατανάλωση εφαρμογών χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά η οργάνωση της εργασίας, η ποιότητα των υπηρεσιών ή η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Η διάδοση της AI δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με αύξηση παραγωγικότητας. Χρειάζονται δεξιότητες, επανασχεδιασμός διαδικασιών, αξιόπιστα δεδομένα και διοικητική ικανότητα.
Η εμπιστοσύνη είναι το πραγματικό όριο της αυτόνομης AI
Το πιο αποκαλυπτικό εύρημα της ελληνικής έρευνας ίσως δεν είναι η προσδοκία για τη χρήση των agents, αλλά η ανησυχία που τη συνοδεύει. Το 53% των καθημερινών χρηστών AI στην Ελλάδα δηλώνει ότι ανησυχεί έντονα για το ενδεχόμενο ψεύτικοι ή παραβιασμένοι ψηφιακοί βοηθοί να ενεργήσουν για λογαριασμό του. Η ανησυχία αυτή δεν είναι δευτερεύουσα παράμετρος ούτε επικοινωνιακό εμπόδιο που θα εξαφανιστεί με καλύτερο σχεδιασμό εφαρμογών. Αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης ανάμεσα στον πολίτη και την ψηφιακή εξουσιοδότηση.
Για να αναθέσει κάποιος μια ενέργεια σε έναν agent, πρέπει να γνωρίζει ποιος τον δημιούργησε, ποιος τον ελέγχει, ποια δεδομένα χρησιμοποιεί, ποιες άδειες διαθέτει και πώς μπορεί να ανακαλέσει την εξουσιοδότηση. Πρέπει επίσης να υπάρχει τρόπος να αποδεικνύεται ότι ο agent είναι αυθεντικός και ότι δεν έχει παραβιαστεί. Χωρίς αυτές τις εγγυήσεις, η αυτοματοποίηση μπορεί να μετατραπεί σε νέο πεδίο απάτης και χειραγώγησης.
Η έρευνα αναδεικνύει τους παρόχους τηλεπικοινωνιών ως τον πλέον αξιόπιστο από τους φορείς που εξετάστηκαν για την επαλήθευση της ταυτότητας των ψηφιακών βοηθών. Το εύρημα έχει επιχειρηματική σημασία για τον κλάδο, αλλά δεν πρέπει να εκληφθεί ως λευκή επιταγή. Η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην αντίληψη ότι ένας οργανισμός είναι τεχνολογικά ισχυρός ή διαθέτει εκτεταμένη πελατειακή βάση. Χρειάζεται διαφανής διαδικασία πιστοποίησης, σαφής κατανομή ευθύνης, ανεξάρτητος έλεγχος και ουσιαστική προστασία του καταναλωτή.
Η ταυτοποίηση ενός agent είναι μόνο η αρχή. Εξίσου κρίσιμα είναι η καταγραφή των ενεργειών του, η δυνατότητα ελέγχου και ακύρωσης, η προστασία από κατάχρηση και η αποζημίωση όταν μια αυτοματοποιημένη ενέργεια προκαλεί ζημία. Το θεσμικό πλαίσιο οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: όταν ένας ψηφιακός βοηθός ενεργεί για λογαριασμό πολίτη ή επιχείρησης, ποιος λογοδοτεί για το αποτέλεσμα;
Τα δίκτυα γίνονται παραγωγική υποδομή – όχι απλώς κανάλι επικοινωνίας
Η μετάβαση σε υπηρεσίες που συνδυάζουν κείμενο, φωνή, εικόνα και βίντεο, και κυρίως σε συστήματα που ανταλλάσσουν δεδομένα και εκτελούν ενέργειες σε πραγματικό χρόνο, αλλάζει τις απαιτήσεις από τα δίκτυα. Το smartphone αναμένεται να παραμείνει το βασικό σημείο πρόσβασης, αλλά η χρήση AI θα επεκταθεί και σε άλλες συσκευές. Στην Ελλάδα, το 34% των χρηστών smartphones αναμένει ότι έως το 2030 θα χρησιμοποιεί AI και σε έναν επιπλέον τύπο συσκευής, έναντι 30% παγκοσμίως.
Η ταχύτητα απόκρισης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Σύμφωνα με τα στοιχεία για την Ελλάδα, ο χρόνος απόκρισης του δικτύου επηρεάζει την ικανοποίηση των εντατικών χρηστών AI σε βαθμό τριπλάσιο σε σχέση με τον μέσο χρήστη. Η διαφορά αυτή δείχνει ότι η ποιότητα ενός δικτύου δεν θα αξιολογείται μόνο με βάση την ονομαστική ταχύτητα ή την κάλυψη. Θα κρίνεται όλο και περισσότερο από τη σταθερότητα, τη χαμηλή καθυστέρηση, τη διαθεσιμότητα και την ικανότητά του να υποστηρίζει απαιτητικές, διαρκείς αλληλεπιδράσεις.
Η Ericsson παραθέτει επίσης εκτίμηση από ξεχωριστή ανάλυση του Ericsson Mobility Report: στις αστικές περιοχές, η κίνηση δεδομένων άνω ζεύξης –από τις συσκευές προς το δίκτυο– θα μπορούσε να είναι τριπλάσια το 2031 σε σύγκριση με το 2025 στο σενάριο μέτριας υιοθέτησης της AI, ενώ σε σενάριο υψηλής υιοθέτησης θα μπορούσε να πενταπλασιαστεί. Η άνω ζεύξη έχει ειδικό βάρος, επειδή η AI δεν καταναλώνει απλώς περιεχόμενο. Οι χρήστες στέλνουν φωνή, εικόνες, βίντεο, έγγραφα και δεδομένα προς επεξεργασία.
Αυτό μετατρέπει τις τηλεπικοινωνίες σε κρίσιμη παραγωγική υποδομή. Η συνδεσιμότητα δεν θα εξυπηρετεί μόνο την επικοινωνία και την ψυχαγωγία, αλλά και την εκτέλεση εργασιών, τη λειτουργία επιχειρησιακών συστημάτων και την πρόσβαση σε υπηρεσίες με άμεσες οικονομικές συνέπειες. Η ανθεκτικότητα των δικτύων, η επάρκεια χωρητικότητας και η γεωγραφική ισότητα στην ποιότητα πρόσβασης αποκτούν έτσι αναπτυξιακή και κοινωνική διάσταση.
Ωστόσο, η αναφορά στην ανάγκη συνεχών επενδύσεων, όπως διατυπώνεται από την Ericsson, πρέπει να διαβαστεί και υπό το πρίσμα του επιχειρηματικού ρόλου της εταιρείας στον κλάδο. Η κατεύθυνση είναι εύλογη, αλλά η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να σταματήσει στο αίτημα για περισσότερες επενδύσεις. Οφείλει να εξετάσει ποια ποιότητα υπηρεσιών παραδίδεται, σε ποιο κόστος, με ποια γεωγραφική κάλυψη και με ποια μετρήσιμα οφέλη για πολίτες και επιχειρήσεις.
Το ψηφιακό χάσμα μπορεί να γίνει χάσμα παραγωγικότητας
Η έρευνα εξετάζει χρήστες smartphones ηλικίας 15 έως 69 ετών. Αυτό το πεδίο είναι σημαντικό για την κατανόηση των καταναλωτικών τάσεων, αλλά δεν περιγράφει το σύνολο της κοινωνίας ούτε αποτυπώνει από μόνο του τις ανισότητες πρόσβασης, δεξιοτήτων και οικονομικής δυνατότητας. Οι προσδοκίες για το 2030 δεν πρέπει να συγχέονται με αντιπροσωπευτική πρόβλεψη για κάθε ηλικιακή ή κοινωνική ομάδα.
Η διεύρυνση της χρήσης AI μπορεί να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες, αλλά και νέες διαχωριστικές γραμμές. Όσοι διαθέτουν ψηφιακές δεξιότητες, αξιόπιστη συνδεσιμότητα και πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες θα μπορούν να εξοικονομούν χρόνο και να αξιοποιούν καλύτερα τις πληροφορίες. Όσοι δεν διαθέτουν αυτά τα εφόδια κινδυνεύουν να μείνουν πίσω όχι μόνο στην τεχνολογική κατανάλωση, αλλά στην πρόσβαση σε εργασία, εκπαίδευση, δημόσιες υπηρεσίες και οικονομικές ευκαιρίες.
Το κρίσιμο ζήτημα για την Ελλάδα δεν είναι, επομένως, να εμφανίσει υψηλά ποσοστά χρήσης. Είναι να μετατρέψει τη διάδοση της τεχνολογίας σε ευρύτερη κοινωνική και παραγωγική ικανότητα. Αυτό απαιτεί εκπαίδευση ενηλίκων και εργαζομένων, ψηφιακή υποστήριξη μικρών επιχειρήσεων, προσβάσιμες δημόσιες υπηρεσίες, προστασία όσων είναι πιο ευάλωτοι σε απάτες και μηχανισμούς ανθρώπινης παρέμβασης όταν οι αυτοματοποιημένες αποφάσεις αποτυγχάνουν.
Η εκτίμηση της mywaypress.gr
Η έρευνα της Ericsson ConsumerLab περιγράφει μια μετάβαση που αξίζει να αντιμετωπιστεί ως ζήτημα εθνικής ετοιμότητας και όχι ως ακόμη μία τεχνολογική τάση. Τα στοιχεία για την Ελλάδα δείχνουν ότι η καθημερινή χρήση της AI μπορεί να γίνει πλειοψηφική πρακτική πριν από το τέλος της δεκαετίας. Η χρήση αυτόνομων agents ενδέχεται να διευρυνθεί, ενώ μια μικρότερη αλλά ιδιαίτερα ενεργή ομάδα χρηστών θα διαμορφώνει μεγάλο μέρος της ζήτησης και των απαιτήσεων από τα δίκτυα.
Η θετική ανάγνωση είναι ότι η χώρα έχει μπροστά της μια ευκαιρία να επιταχύνει την παραγωγικότητα, να αναβαθμίσει υπηρεσίες και να δημιουργήσει νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Η αυστηρή ανάγνωση είναι ότι τίποτε από αυτά δεν προκύπτει αυτόματα. Η αγορά μπορεί να προσφέρει εφαρμογές, οι πάροχοι να αναβαθμίσουν δίκτυα και οι πολίτες να υιοθετήσουν νέα εργαλεία. Αν όμως απουσιάζουν η ψηφιακή παιδεία, η ασφάλεια, η λογοδοσία και η στρατηγική για τις υποδομές, η διάδοση της AI θα είναι πολύ ταχύτερη από την ικανότητα της χώρας να την αξιοποιήσει.
Χρειάζεται, συνεπώς, ένα συνεκτικό πλαίσιο πολιτικής με συγκεκριμένες προτεραιότητες: αξιόπιστες και ανθεκτικές υποδομές, μετρήσιμη ποιότητα συνδεσιμότητας, σαφείς κανόνες ταυτοποίησης και εξουσιοδότησης των agents, προστασία δεδομένων, δυνατότητα ανθρώπινης παρέμβασης και συστηματική ενίσχυση δεξιοτήτων. Παράλληλα, η Πολιτεία πρέπει να αξιοποιήσει την AI στις δικές της λειτουργίες με διαφάνεια και έλεγχο, ώστε να μην απαιτεί από την κοινωνία μια ψηφιακή ωριμότητα που η ίδια δεν έχει κατακτήσει.
Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στο κράτος. Οι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι, οι τεχνολογικές εταιρείες, οι επιχειρήσεις και οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί πρέπει να αναλάβουν σαφείς δεσμεύσεις. Οι επενδύσεις οφείλουν να αξιολογούνται με βάση την πραγματική τους συμβολή στην αξιοπιστία, στην προσβασιμότητα και στην παραγωγικότητα – όχι μόνο με όρους τεχνικής αναβάθμισης ή εμπορικής επέκτασης.
Το ουσιαστικό συμπέρασμα είναι ότι η επόμενη ψηφιακή μετάβαση θα κριθεί λιγότερο από το πόσο εντυπωσιακά είναι τα εργαλεία και περισσότερο από το πόσο αξιόπιστοι είναι οι θεσμοί και οι υποδομές που τα περιβάλλουν. Η τεχνολογία μπορεί να αναλάβει περισσότερες εργασίες. Δεν μπορεί, όμως, να υποκαταστήσει τη δημόσια ευθύνη, την κοινωνική εμπιστοσύνη και την ανθρώπινη κρίση.
Πέρα από το προφανές: Η διάσταση που δεν πρέπει να μας διαφύγει
Το βαθύτερο διακύβευμα δεν είναι αν ο Έλληνας πολίτης θα χρησιμοποιεί έναν AI agent για να κλείνει ένα ραντεβού ή να οργανώνει τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Είναι ποιος θα ελέγχει την αλυσίδα εξουσιοδότησης πίσω από αυτή την απλή πράξη. Ποιος θα πιστοποιεί την ταυτότητα του ψηφιακού βοηθού; Ποιος θα έχει πρόσβαση στα δεδομένα; Ποιος θα ορίζει τα όρια των ενεργειών του; Και ποιος θα αναλαμβάνει την ευθύνη όταν κάτι πάει λάθος;
Οι agents μπορούν να γίνουν η νέα διεπαφή ανάμεσα στον πολίτη και στην αγορά, στις τράπεζες, στις επιχειρήσεις και στο κράτος. Αν αυτό συμβεί, η ισχύς δεν θα βρίσκεται μόνο στην κατοχή των δεδομένων ή στην ανάπτυξη των αλγορίθμων, αλλά και στον έλεγχο των ψηφιακών διαμεσολαβητών που ενεργούν για λογαριασμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Πρόκειται για ζήτημα οικονομικής ισχύος, ανταγωνισμού και δημοκρατικής λογοδοσίας.
Η Ελλάδα οφείλει να προετοιμαστεί εγκαίρως. Όχι για να ακολουθήσει απλώς την τεχνολογική εξέλιξη, αλλά για να διασφαλίσει ότι η αυτοματοποίηση θα λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας και της παραγωγικής οικονομίας. Στην εποχή της agentic AI, η εμπιστοσύνη δεν θα είναι ένα συμπληρωματικό χαρακτηριστικό μιας υπηρεσίας. Θα είναι η βασική υποδομή πάνω στην οποία θα στηρίζεται κάθε ανάθεση εξουσίας σε μια μηχανή.
Σημείωση τεκμηρίωσης
Το άρθρο βασίζεται στο δελτίο Τύπου της Ericsson Hellas, 5 Νοεμβρίου 2026, με ευρήματα της έρευνας Ericsson ConsumerLab «An agentic life: How consumer AI usage is shaping future network needs». Η έρευνα βασίζεται σε διαδικτυακή έρευνα με περισσότερους από 43.000 χρήστες smartphones ηλικίας 15–69 ετών σε 27 αγορές. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν τον Ιούνιο–Αύγουστο 2025 και τον Φεβρουάριο–Μάρτιο 2026. Οι τιμές για το 2030 αποτυπώνουν προσδοκίες των ερωτηθέντων και όχι βεβαιωμένες προβλέψεις. Οι στρατηγικές και κοινωνικές προεκτάσεις του άρθρου αποτελούν δημοσιογραφική αξιολόγηση των διαθέσιμων στοιχείων.
Συντακτική σημείωση & πολιτική AI: Κάθε δημοσιευμένο άρθρο της mywaypress.gr αποτελεί προϊόν ουσιαστικού συντακτικού ελέγχου και ανθρώπινης επιμέλειας, η οποία φέρει την αποκλειστική συντακτική ευθύνη του περιεχομένου (EU AI Act, Art. 50.4). Τηρούμε πλήρως τους κανόνες διαφάνειας και τις εκάστοτε οδηγίες των Εθνικών Αρχών Εποπτείας της Αγοράς.
Φωτογραφία / Εικονογράφηση: Δημιουργήθηκε με χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (AI Generated Image).
Ανάλυση και σύνθεση: mywaypress.gr
© 2026 mywaypress.gr — Από το τι συμβαίνει στο τι σημαίνει
