Δημόσιο σχολείο: Από θεμέλιο ισότητας σε καθρέφτη εγκατάλειψης

Το δημόσιο σχολείο, διαχρονικά, υπήρξε ο χώρος όπου οι κοινωνικές ανισότητες μπορούσαν να αμβλυνθούν∙ το σημείο εκκίνησης για τη διεκδίκηση ίσων ευκαιριών, ανεξάρτητα από την οικονομική ή κοινωνική αφετηρία κάθε παιδιού. Σήμερα, όμως, αντί να αποτελεί πεδίο έμπνευσης και ανάπτυξης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε παράδειγμα εγκατάλειψης. Το μήνυμα που λαμβάνουν οι μαθητές είναι σαφές και ανησυχητικό: «προσαρμοστείτε στη μετριότητα».

Αν αυτό είναι το ανώτερο που μπορεί να εγγυηθεί η Πολιτεία, τότε η ζημιά δεν περιορίζεται στα οικονομικά μεγέθη. Το έλλειμμα είναι πρωτίστως αξιακό. Η απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης σηματοδοτεί και την υποχώρηση μιας κοινωνίας που, αντί να πιστεύει στη δυναμική των νέων της, τους δίνει το μήνυμα πως δεν της περισσεύει όραμα.

 
Η Ελλάδα στην ουρά της Ευρώπης

Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία στην Ευρώπη ως προς τη χρηματοδότηση της Παιδείας. Την ώρα που κυβερνητικοί παράγοντες πανηγυρίζουν για μερική βελτίωση μακροοικονομικών δεικτών, η εκπαίδευση στραγγαλίζεται από τη στασιμότητα και την αδιαφορία.

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ, σε χώρες-μέλη οι μισθοί των εκπαιδευτικών αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 14,6% από το 2015 μέχρι σήμερα. Στην Ελλάδα, η αντίστοιχη αύξηση δεν ξεπερνά το 1,4%. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι άνθρωποι που διαμορφώνουν το αύριο, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, αντιμετωπίζονται περισσότερο ως «παγίδα κόστους» παρά ως επένδυση.

Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απόσταση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η δημόσια δαπάνη στη χώρα μας ανέρχεται σε 4.497 δολάρια ανά φοιτητή, δηλαδή τρεις φορές χαμηλότερη από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, που φτάνει τα 15.102 δολάρια. Αυτό σημαίνει λιγότερες υποδομές, περιορισμένη πρόσβαση σε έρευνα και καινοτομία, και εν τέλει αποδυνάμωση του ίδιου του πανεπιστημιακού ιστού που θα έπρεπε να τροφοδοτεί την πρόοδο.

 
Το διακύβευμα

Παιδεία χωρίς προτεραιότητα δεν συνεπάγεται απλώς χαμηλότερες επιδόσεις στις διεθνείς κατατάξεις· συνεπάγεται κοινωνίες πιο αδύναμες, λιγότερο δίκαιες, με μικρότερες φιλοδοξίες. Ένα κράτος που υποτιμά την εκπαίδευση, υποτιμά το ίδιο το μέλλον του.

Αντί για μετριότητα, τα παιδιά αξίζουν ένα σχολείο που να τα εμπνέει, να τα ανυψώνει, να τα προετοιμάζει για έναν κόσμο που αλλάζει γοργά. Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια· είναι κοινωνικό χρέος.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.