Η κατοχή της Κύπρου και η Ουκρανία: Μια εθνική υποχρέωση για σύνδεση και διεκδίκηση
Ίσως έχει έρθει η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τη δομή της εθνικής πολιτικής
Σε μια περίοδο όπου η διεθνής κοινότητα συγκλονίζεται από πολεμικές συρράξεις και παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει θεατής ούτε να αρκείται σε ρόλο κομπάρσου. Η υπόθεση της κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία δεν είναι απλώς μια ιστορική πληγή· είναι ζήτημα ανοιχτής παραβίασης ευρωπαϊκού εδάφους και σοβαρότατο ζήτημα διεθνούς δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση όφειλε και οφείλει να συνδέει αδιάκοπα και ξεκάθαρα το Κυπριακό με το ζήτημα της Ουκρανίας, σε κάθε διεθνές βήμα, και κυρίως στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ.
Δεν νοείται να υπάρχει ανοχή σε κατοχικές δυνάμεις στην Κύπρο και να μην αναδεικνύουμε αυτή την αδικία σε κάθε δυνατό φόρουμ. Η ελληνική διπλωματία δεν μπορεί να είναι αυλική και δουλική. Η εκτίμηση των συμμάχων κερδίζεται μέσα από τη διεκδίκηση και τη σαφή προβολή των εθνικών συμφερόντων, όχι μέσα από τη σιωπή ή την παθητική στάση. Η δεδομένη συμμαχία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ οφείλει να συνοδεύεται από απαιτήσεις και επιμονή σε θέματα που χρονίζουν και αφορούν το εθνικό μας συμφέρον.
Η άμεση και πολυεπίπεδη σύνδεση της κατοχής της Κύπρου με την εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι απλώς επικοινωνιακό εργαλείο· είναι στρατηγική επιλογή που μπορεί να πολλαπλασιάσει την αξία της Ελλάδας ως συνομιλητή και συμμάχου. Η στάση της Τουρκίας έχει υποβαθμίσει τη θέση της στο ΝΑΤΟ και στη Δύση. Η Ελλάδα οφείλει να εκμεταλλευτεί το παράθυρο ευκαιρίας: να απαιτήσει απτά αποτελέσματα για χρόνιες «πληγές» όπως η κατοχή της Κύπρου, τονίζοντας ότι πρόκειται για ευρωπαϊκό έδαφος που παραμένει υπό ξένη στρατιωτική κατοχή.
Τα κενά στην εθνική στρατηγική, είτε στα εξωτερικά είτε στην οικονομική ανάπτυξη, τα εκμεταλλεύεται η Τουρκία – όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στη Λιβύη και αλλού. Παρομοίως, το έλλειμμα ενιαίας, μακροπρόθεσμης γραμμής στην ανάπτυξη έχει κοστίσει ευκαιρίες και έχει αφήσει χώρο σε τρίτους να καθορίζουν τις εξελίξεις.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα πρακτικά του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών που αποκαλύφθηκαν, ο πρώην πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, στο παραπέντε των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ζήτησε τη διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής. Το ερώτημα είναι, όμως, γιατί αυτή η ανάγκη επισημάνθηκε τόσο αργά και όχι πριν ξεκινήσουν οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις; Το παράδειγμα αυτό αναδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την καθυστέρηση και την απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Και για αυτό, τόσα χρόνια μετά, παραμένει αναγκαία μια εθνική στρατηγική στα βασικά πεδία της χώρας – στην οικονομία και στην εξωτερική πολιτική – με υπερκομματικούς υπουργούς, πλήρως ανεξάρτητους, με λογοδοσία και ίσως και έλεγχο από την Ευρώπη.
Ίσως έχει έρθει η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τη δομή της εθνικής πολιτικής. Ένας μόνιμος, υπερκομματικός υπουργός Εξωτερικών, βασισμένος σε μια ενιαία, ολοκληρωμένη εθνική γραμμή,και με ειδικό επιτελείο, θα ενίσχυε τη διαχρονικότητα και τη συνέχεια στις διεκδικήσεις μας. Παράλληλα, ένας μόνιμος υπουργός Εθνικής Οικονομίας, στηριγμένος σε μια πραγματική εθνική αναπτυξιακή στρατηγική, και με εδικό επιτελείο, θα διασφάλιζε τη σταθερή υποστήριξη των επενδύσεων και της ανάπτυξης, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε κυβερνητικές εναλλαγές.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει χαμένες ευκαιρίες. Η κατοχή της Κύπρου δεν είναι μόνο ζήτημα Κυπριακό· είναι ζήτημα ελληνικό, ευρωπαϊκό, διεθνές. Η σύνδεσή του με την Ουκρανία αποτελεί όχι μόνο στρατηγική ορθότητα, αλλά και ηθική υποχρέωση. Καιρός να διεκδικήσουμε με αυτοπεποίθηση τη θέση που μας αξίζει και να απαιτήσουμε σεβασμό και πράξεις – όχι μόνο λόγια – από τους συμμάχους μας.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
