Η Κρήτη, η ανοχή στην οπλοκατοχή και η πολιτική ευθύνη

Η Κρήτη είναι τόπος με ισχυρή ταυτότητα, παράδοση και ιστορική υπερηφάνεια. Ωστόσο, πίσω από το μεγαλείο της φιλοξενίας και της πολιτισμικής της δύναμης, επιμένει μια σιωπηλή, διαχρονική πληγή: η ανεξέλεγκτη οπλοκατοχή και η κοινωνική ανοχή που τη συνοδεύει. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα φαινόμενο που έχει ριζώσει στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα, μετατρεπόμενο σε στοιχείο “κανονικότητας”.

Η οπλοφορία δεν είναι πολιτισμικό κειμήλιο· είναι υπόλειμμα μιας νοοτροπίας όπου η αυτοδικία και η ισχύς του οπλισμένου άνδρα υποκαθιστούν τον νόμο. Όταν όμως η Πολιτεία σιωπά, η σιωπή γίνεται συνενοχή. Και αυτή η συνενοχή έχει πρόσωπα, δομές και ευθύνες.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προερχόμενος από την Κρήτη και επικεφαλής μιας πολιτικής οικογένειας με ιστορική επιρροή στο νησί, δεν μπορεί να παρακολουθεί αμέτοχος ένα φαινόμενο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλων. Η ευθύνη του δεν είναι ποινική, αλλά πολιτική – και πολιτική ευθύνη σημαίνει λογοδοσία για την αδράνεια των θεσμών. Όταν η Αστυνομία φοβάται να επέμβει, όταν τα όπλα θεωρούνται “παράδοση”, όταν οι παράνομες πράξεις αντιμετωπίζονται με εθιμική επιείκεια, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι παραβάτες, αλλά το κράτος που υποχωρεί.

Η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται και σε άλλες πτυχές της δημόσιας ζωής, όπως με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η λειτουργία της διοίκησης φανέρωσε πάλι την ίδια κουλτούρα: τη συγκάλυψη και την αποφυγή ευθύνης. Ο κοινός παρονομαστής είναι η απουσία θεσμικής διαφάνειας και η επικράτηση της λογικής “να μη θίξουμε κανέναν”.

Η “πολιτική κουλτούρα” της συγκάλυψης δεν είναι καινούρια· απλώς έχει αποκτήσει πια όνομα, πρόσωπο και συνέπειες. Είναι η νοοτροπία που αντιμετωπίζει τα προβλήματα όχι με θεσμικές τομές, αλλά με επιφανειακές δηλώσεις. Που προτιμά την ακινησία από τη ρήξη. Που θεωρεί την κοινωνία ικανή να αυτορυθμιστεί χωρίς ουσιαστικούς κανόνες.

Όμως η κοινωνία των πολιτών στην Κρήτη –η πλειονότητα των πολιτών που θέλουν ασφάλεια, νομιμότητα και πρόοδο– δεν μπορεί να παραμένει όμηρος μιας μειοψηφίας που επιβάλλει το άβατό της. Και αυτή η πλειονότητα χρειάζεται προστασία, όχι κηρύγματα.

Η ανομία, όταν γίνεται ανεκτή, μετατρέπεται σε παράδοση. Και όταν η πολιτική εξουσία δεν τολμά να συγκρουστεί με τα κοινωνικά στερεότυπα που τη γεννούν, τότε η δημοκρατία χάνει την ουσία της. Η Κρήτη δεν χρειάζεται άλλο ένα “ιδιαίτερο καθεστώς”, αλλά ισονομία. Όπως και η υπόλοιπη χώρα, χρειάζεται πολιτική βούληση που να υπερβαίνει τη λογική των οικογενειακών ισορροπιών.

Η ευθύνη, επομένως, είναι θεσμική και διαχρονική: η ευθύνη μιας κυβέρνησης που ανέχεται την αδράνεια, ενός κράτους που επιλέγει τη σιωπή, και μιας κοινωνίας που κουράστηκε να βλέπει την παρανομία να βαφτίζεται παράδοση.

Αν η Ελλάδα θέλει να πάψει να ζει με “νησίδες εξαίρεσης”, πρέπει να επαναφέρει τον νόμο και την ισονομία εκεί όπου έχει εγκαταλείψει το πεδίο. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, αρχίζει πάντα από την κορυφή.

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.