Η νέα στρατηγική του Λευκού Οίκου: Διαβάζεται σαν ρωσική λίστα επιθυμιών για την Ευρώπη

Η Διατλαντική συμμαχία σε σταυροδρόμι

Η συμμαχία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της παγκόσμιας σταθερότητας για δεκαετίες. Βασισμένη σε κοινές αξίες και αμοιβαία συμφέροντα, άντεξε στον Ψυχρό Πόλεμο και διαμόρφωσε τον κόσμο μετά από αυτόν. Ωστόσο, μια αίσθηση ανησυχίας διαπερνά πλέον αυτή τη σχέση, καθώς ένα νέο έγγραφο Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας (NSS) από τον Λευκό Οίκο φαίνεται, μετά από προσεκτικότερη εξέταση, να υπονομεύει την ίδια τη βάση αυτής της συμμαχίας.

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει τα πιο σοκαριστικά και αντιφατικά συμπεράσματα αυτού του εγγράφου. Ένα κείμενο που, αντί να μοιάζει με αμερικανική στρατηγική, μοιάζει περισσότερο με μια «ρωσική λίστα επιθυμιών για την Ευρώπη», προτείνοντας πολιτικές που ευθυγραμμίζονται ανησυχητικά με τους μακροπρόθεσμους στόχους του Κρεμλίνου.

 
Η διάγνωση της «ασθένειας» της Ευρώπης έρχεται απευθείας από το εγχειρίδιο του Κρεμλίνου

Η αξιολόγηση των προβλημάτων της Ευρώπης που παρουσιάζεται στο έγγραφο της NSS παρουσιάζει μια εντυπωσιακή ομοιότητα με τις πάγιες αφηγήσεις της ρωσικής προπαγάνδας. Η στρατηγική ισχυρίζεται ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια σειρά από υπαρξιακές απειλές, οι οποίες τυχαίνει να είναι ακριβώς οι ίδιες που η Μόσχα προβάλλει εδώ και χρόνια για να υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ενότητα.

Συγκεκριμένα, το έγγραφο αναφέρεται σε «πολιτισμική εξάλειψη», υποστηρίζει ότι οι μεταναστευτικές πολιτικές «μεταμορφώνουν την ήπειρο», επισημαίνει τους «καταρρέοντες δείκτες γεννήσεων» και την «απώλεια των εθνικών ταυτοτήτων». Αυτά τα θέματα δεν είναι καινούργια. Αντιθέτως, απηχούν τις ιδέες του Ευρασιατιστή Aleksandr Dugin, ο οποίος διαγιγνώσκει μια «πολιτισμική κρίση» στην Ευρώπη, και ενισχύονται συνεχώς από τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης όπως το RT και το Sputnik, καθώς και από τις ομιλίες του ίδιου του Πούτιν.

Κατά ειρωνικό τρόπο, κατηγορεί την Ευρώπη ότι επηρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες, ενώ ταυτόχρονα απηχεί έντονα αφηγήσεις που προωθούνται εδώ και καιρό από τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης και το στρατηγικό δόγμα.

Το γεγονός ότι ένα αμερικανικό στρατηγικό έγγραφο υιοθετεί το πλαίσιο ενός πρωταρχικού γεωπολιτικού αντιπάλου δεν είναι απλώς περίεργο. Το γεγονός αυτό δεν θέτει απλώς υπό αμφισβήτηση, αλλά αποκαλύπτει μια επικίνδυνη αποτυχία της αμερικανικής ηγεσίας να διακρίνει τον σύμμαχο από τον αντίπαλο.

 
Η «λύση» για την Ουκρανία είναι να δοθεί στη Ρωσία αυτό που θέλει

Η προσέγγιση της NSS για την Ουκρανία δεν αποτελεί απλώς αλλαγή πολιτικής—ισοδυναμεί με στρατηγική συνθηκολόγηση. Το έγγραφο δεν ζητά την ήττα του επιτιθέμενου, αλλά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.

Οι συγκεκριμένες συστάσεις περιλαμβάνουν την «ταχεία παύση των εχθροπραξιών», την «επαναφορά της στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία» και τον «τερματισμό της αντίληψης και την αποτροπή της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας». Στην πράξη, αυτό θα σήμαινε ότι η Ουκρανία θα αναγκαζόταν σε εδαφικές παραχωρήσεις, ενώ η πορεία της (καθώς και της Γεωργίας) προς το ΝΑΤΟ θα μπλοκαριζόταν οριστικά, αφήνοντάς τες εκτεθειμένες στον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Πρόκειται για μια σοκαριστική ανατροπή της προηγούμενης πολιτικής, μια κίνηση που θα παραχωρούσε στη Ρωσία μια σφαίρα επιρροής που δεν μπόρεσε να κερδίσει στο πεδίο της μάχης.

Αυτό μοιάζει σε όλα με μια νέα Γιάλτα, που ουσιαστικά μοιράζει την Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής, όπως ακριβώς συνέβη στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προωθώντας ακριβώς αυτό που η Ρωσία απαιτεί και την εκπλήρωση των πιο τρελών στρατηγικών στόχων του Πούτιν.

 
 Η στρατηγική σηματοδοτεί ένα πρωτοφανές σχέδιο παρέμβασης στην ευρωπαϊκή πολιτική

Το έγγραφο δεν περιορίζεται στην εξωτερική πολιτική, αλλά προτείνει έναν ενεργό ρόλο των ΗΠΑ στη διαμόρφωση της εσωτερικής ευρωπαϊκής πολιτικής. Αυτό απορρέει από μια σταθερά αντι-ΕΕ στάση, που φτάνει στο σημείο της επιθυμίας για την καταστροφή της, με εσωτερικές συζητήσεις να κάνουν λόγο για χρήση διμερών διαπραγματεύσεων για την αποδυνάμωση της νομιμοποίησης της ΕΕ. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται στο κείμενο είναι αποκαλυπτική, καθώς μιλά για «καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης».

Αυτό μεταφράζεται σε υποστήριξη προς φιλορωσικά, ακροδεξιά και αντι-ΕΕ πολιτικά κινήματα και ηγέτες, όπως ο Viktor Orban, ο Robert Fico, ο αποτυχημένος υποψήφιος πρόεδρος της Ρουμανίας George Simion και κόμματα όπως το AfD στη Γερμανία. Η στρατηγική δεν είναι θεωρητική, καθώς ενισχύεται από τη συγκρουσιακή στάση του Πρέσβη Kushner στη Γαλλία και την ανοιχτή υποστήριξη του Προέδρου σε συγκεκριμένες πολιτικές φιγούρες.

Σε ένα έγγραφο τόσο πλούσιο σε ειρωνεία και χωρίς καμία αυτογνωσία ή εκτίμηση για τη ρωσική οργουελιανή νεογλώσσα, η NSS κατηγορεί την ΕΕ ότι «υπονομεύει την πολιτική ελευθερία», ενώ ταυτόχρονα εξομαλύνει την ιδέα της εμπλοκής των ΗΠΑ στη διαμόρφωση των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη.

Καθώς το έγγραφο προωθεί μοντέλα όπως αυτό της Ουγγαρίας, η πραγματικότητα το διαψεύδει: σύμφωνα με ευρέως αναγνωρισμένες μετρήσεις, η Ουγγαρία είναι πλέον το φτωχότερο κράτος της ΕΕ, με την πιο απότομη πτώση του δείκτη γεννήσεων στην Ένωση για το 2023-2024, φτάνοντας σε ιστορικό χαμηλό.

 
Προσδιορίζει λανθασμένα την απειλή, ανταλλάσσοντας τη ρωσική επιθετικότητα με τη γραφειοκρατία της ΕΕ

Το κεντρικό στρατηγικό σφάλμα του εγγράφου είναι ότι, μέσω ενός γκροτέσκου τεχνάσματος, προσδιορίζει σκόπιμα λανθασμένα την πρωταρχική απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ενώ η στρατηγική του Λευκού Οίκου εμμονικά στοχοποιεί τη μεταναστευτική πολιτική και τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ως υπαρξιακές απειλές, η πραγματική, απτή απειλή εκδηλώνεται καθημερινά: η Ρωσία κόβει υποθαλάσσια καλώδια, παραβιάζει τον ευρωπαϊκό εναέριο χώρο, διεξάγει έναν πόλεμο παραπληροφόρησης και έχει προκαλέσει τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Ουκρανία.

Το έγγραφο παρουσιάζει τα ακροδεξιά, συχνά φιλορωσικά, κόμματα ως «πατριώτες» που υπερασπίζονται τον πολιτισμό. Στην πραγματικότητα, πολλά από αυτά λειτουργούν ως «εσωτερική πέμπτη φάλαγγα», δηλαδή ως εσωτερικοί σύμμαχοι που υπονομεύουν την ευρωπαϊκή ασφάλεια προς όφελος της Μόσχας. Αυτό το πλαίσιο είναι, όπως υποδηλώνει η πηγή, «ακατανόητο», εκτός αν το δει κανείς «μέσα από τον φακό μιας ρωσικής λίστας επιθυμιών».

 
 Το έγγραφο είναι γεμάτο υποκρισία και συγκατάβαση

Πέρα από το περιεχόμενό της, η στρατηγική διακρίνεται για τον τόνο και τις εσωτερικές της αντιφάσεις. Ο τόνος είναι «εκπληκτικά συγκαταβατικός» και πατερναλιστικός, με φράσεις όπως «Προωθώντας το Ευρωπαϊκό Μεγαλείο» και τον ισχυρισμό ότι «θέλουμε η Ευρώπη να παραμείνει Ευρωπαϊκή», λες και αυτό είναι ένα δώρο που μπορούν να προσφέρουν οι ΗΠΑ.

Η υποκρισία είναι διάχυτη. Το έγγραφο κατηγορεί την Ευρώπη για ζητήματα που οι ίδιες οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν σε μεγαλύτερο βαθμό:

• Επικρίνει την «πολιτισμική αυτοπεποίθηση» της Ευρώπης, ενώ οι ΗΠΑ παλεύουν με την κρίση της φαιντανύλης, τους θανάτους από όπλα και το εκπαιδευτικό χρέος.
• Επισημαίνει τη «ρυθμιστική ασφυξία» της Ευρώπης, ενώ οι ΗΠΑ επιβάλλουν τους δικούς τους δασμούς και υποφέρουν από «διάβρωση των θεσμικών ελέγχων».
• Προειδοποιεί ότι ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ θα γίνουν «κατά πλειοψηφία μη-Ευρωπαϊκά»—μια υποκριτική στάση για ένα έθνος μεταναστών.
• Κατηγορεί την ΕΕ για «λογοκρισία», ενώ η κατάταξη της ελευθερίας του Τύπου στις ΗΠΑ έχει πέσει στην κατηγορία «προβληματική».

Ακόμη και η οικονομική λογική που χρησιμοποιεί είναι λανθασμένη. Επισημαίνει ότι το μερίδιο της Ευρώπης στο παγκόσμιο ΑΕΠ μειώθηκε, αλλά αυτό συνέβη μόνο λόγω της ανόδου της Κίνας, ενώ την ίδια περίοδο το μερίδιο των ΗΠΑ μειώθηκε κατά ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό.

 
Μια επικίνδυνη σύγχυση συμφερόντων

Εν κατακλείδι, η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου έχει απορροφήσει τόσο πλήρως το αφήγημα της Μόσχας που φαίνεται ανίκανη να διακρίνει μεταξύ του εθνικού συμφέροντος της Αμερικής και αυτού της Ρωσίας. Αυτή η σύγχυση δεν είναι απλώς ένα ακαδημαϊκό ζήτημα—είναι μια επικίνδυνη εξέλιξη που απειλεί να αποσταθεροποιήσει τη διατλαντική συμμαχία και να υπονομεύσει την ασφάλεια ολόκληρης της ηπείρου.

Το τελικό ερώτημα που μένει να αναλογιστούμε είναι το εξής: Όταν η στρατηγική ενός συμμάχου ευθυγραμμίζεται τόσο απόλυτα με τους στόχους ενός αντιπάλου, τι μέλλον επιφυλάσσεται για την ασφάλεια της Ευρώπης και την ακεραιότητα της Δύσης;

mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.