Η φούσκα, ο κυνισμός, ο μηδενισμός και η εντροπία: Μια χώρα σε ελεύθερη πτώση

Η φούσκα του επιτελικού κράτους έσκασε με πάταγο εδώ και καιρό – μόνο που κάποιοι κάνουν πως δεν ακούνε το θόρυβο. Το αφήγημα που στήθηκε με γυαλιστερό περιτύλιγμα δημοσίων σχέσεων και επικοινωνιακές κορδέλες αποδείχθηκε πως ήταν φτιαγμένο από το πιο εύθραυστο γυαλί. Ο τίτλος «επιτελικό κράτος» έγινε το φανταχτερό σήμα κατατεθέν της κυβέρνησης, διαφημιστικό μότο στο μίξερ της πολιτικής ψηφοθηρίας. Το τραγικό είναι πως ο ίδιος ο Μητσοτάκης την πίστεψε – μαγεύτηκε από την ιδέα ενός τίτλου που με λίγη γραβάτα και μελιστάλακτο υφάκι θα μπορούσε να καλύψει το κενό. Σαν να αρκεί το μάρκετινγκ εκεί που χρειάζεται ουσία, σαν να φτιάχνεις βιτρίνα σε ερειπωμένο μαγαζί. Αποτέλεσμα; Φιάσκο ολκής, πολιτική τραγωδία, κοινωνικό κόστος.

Ο πολιτικός κυνισμός έχει γίνει πια η δεύτερη φύση της εξουσίας. Μόλις σκάει η τραγωδία, βγαίνει το manual: “Προχωράμε μπροστά, υλοποιούμε το κυβερνητικό έργο, το ξεπερνάμε γρήγορα, αναλαμβάνω την ευθύνη, πάμε παρακάτω, το διεθνές περιβάλλον επιβάλλει σταθερότητα”. Ξαναζεσταμένα επιχειρήματα, ίδια και απαράλλαχτα, είτε πρόκειται για τα Τέμπη είτε για οποιαδήποτε άλλη συμφορά. Και τότε, μετά από τρεις μήνες, έρχονται εκλογές – η μνήμη κοντή, το χαλί πάντα πρόχειρο να σκεπάσει τα αποκαΐδια. Τώρα με δύο χρόνια ως τις επόμενες κάλπες, ο επικοινωνιακός πειραματισμός έχει ακόμη περισσότερο χώρο να ξεδιπλωθεί. Ο κυνισμός γίνεται η τέχνη του να μην αναλαμβάνεις ποτέ πραγματική ευθύνη, μόνο να σπρώχνεις το χρόνο μπροστά- ακριβή αγορά χρόνου και χωρίς ορατές πράξεις,  λόγια που κοστίζουν ακριβά

Έτσι, φτάνουμε στον πολιτικό μηδενισμό. Το δόγμα του «δεν τρέχει τίποτα». Η ανάληψη ευθύνης είναι πια τελετουργικό χωρίς περιεχόμενο, το κράτος ταυτίζεται με το πρόσωπο του ηγέτη, ο λογαριασμός δεν δίνεται ποτέ. Κι όμως, ο λογαριασμός για όλα αυτά είναι τεράστιος: απευθείας αναθέσεις, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, επιδοτήσεις σε προπαγανδιστικές μηχανές όπως η περιβόητη Ομάδα Αλήθειας, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, Ταμείο Ανάκαμψης και πάει λέγοντας. Ένας ωκεανός σκανδάλων που πνίγει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι πως ο πολιτικός μηδενισμός γεννά τον κοινωνικό μηδενισμό. Η κοινωνία αλλοτριώνεται, η αδιαφορία γίνεται νόρμα, η συλλογική παραίτηση καθημερινότητα. Η χώρα μοιάζει με οργανισμό που έχει πάψει να αντιστέκεται στη νόσο της εντροπίας – στην αργή, αλλά σταθερή αποσύνθεση των πάντων. Αν συνεχίσουμε έτσι, η πολιτική εντροπία θα οδηγήσει σε αυτοκαταστροφή: το σύστημα που δεν μπορεί να αυτοδιορθωθεί, που αναπαράγει μόνο παρακμή, είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει υπό το βάρος της ίδιας του της ανεπάρκειας.

Ο υπερσυγκεντρωτικός πρωθυπουργός έστησε και πίστεψε το μεγαλύτερο ψέμα: πως μπορείς να χτίσεις «επιτελικό κράτος» χωρίς να έχεις πρώτα φτιάξει κράτος – αληθινό, λειτουργικό, για πραγματικούς ανθρώπους με πραγματικές ανάγκες. Το ψέμα αυτό διαλύεται πλέον με πάταγο, η απαξίωση είναι οριστική και αμετάκλητη. Το τίμημα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη θα είναι βαρύ – και για άλλη μια φορά, θα το πληρώσουν οι πολίτες.

Ώρα να τελειώνουμε με τις φούσκες, τους κυνισμούς και τα μηδενικά. Αρκετά με τις δοκιμές, με το επικοινωνιακό περιτύλιγμα, με την πολιτική εντροπία που ροκανίζει το μέλλον. Ο πρωθυπουργός οφείλει να συντομεύσει τις αποφάσεις του και να ανοίξει τον δρόμο, να αποσυρθεί. Η χώρα δεν αντέχει άλλο να είναι θύμα της φαντασίωσης. Αρκετά.

mywaypress.gr – Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής