Πώς τα ακραία καιρικά φαινόμενα τροφοδοτούν το ενδιαφέρον για τη Γεωμηχανική

Οι καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν το Πακιστάν το 2022 αποτέλεσαν ένα σημείο καμπής στον παγκόσμιο διάλογο για την κλιματική αλλαγή, φέρνοντας στο προσκήνιο μια αμφιλεγόμενη τεχνολογική πρόταση: την ηλιακή γεωμηχανική. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σήμερα εξετάζεται όλο και πιο σοβαρά ως μια προσωρινή λύση απέναντι στην κλιμακούμενη ένταση των ακραίων καιρικών φαινομένων.

 
Ο καταλύτης: Μια βιβλική καταστροφή

Το 2022, το ένα τρίτο του Πακιστάν βυθίστηκε κάτω από το νερό, με ορισμένες επαρχίες να δέχονται βροχοπτώσεις κατά 500% πάνω από τον ετήσιο μέσο όρο. Η καταστροφή επηρέασε άμεσα 33 εκατομμύρια ανθρώπους. Μια επιστημονική έκθεση που δημοσιεύθηκε αργότερα επιβεβαίωσε ότι η κλιματική αλλαγή επιδείνωσε σημαντικά το πλημμυρικό φαινόμενο.

Για την πολιτικό του Πακιστάν, Hina Rabbani Khar, η ανθρώπινη τραγωδία ήταν αδιανόητη. Όπως δήλωσε, ο αριθμός που τη σημάδεψε ήταν οι 600.000 γυναίκες σε διάφορα στάδια εγκυμοσύνης που βρέθηκαν άστεγες, χωρίς την παραμικρή κάλυψη. Αυτή η εμπειρία την οδήγησε να αναθεωρήσει τις απόψεις της και να παραδεχτεί ανοιχτά ότι πλέον υποστηρίζει την έρευνα και τη διερεύνηση της γεωμηχανικής, αν και όχι ακόμη την εφαρμογή της.

 
Η Τεχνολογία και η επιστημονική αξιολόγηση

Η ηλιακή γεωμηχανική προτείνει την εσκεμμένη έγχυση σωματιδίων διοξειδίου του θείου στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Στόχος είναι η ανάκλαση ενός μικρού μέρους της ηλιακής ακτινοβολίας πίσω στο διάστημα, γεγονός που θα οδηγούσε σε μια προσωρινή ψύξη του πλανήτη.

Αν και η τεχνολογία αυτή δεν εφαρμόζεται επί του παρόντος, η επιστημονική έρευνα γύρω από αυτήν βαθαίνει. Μια σημαντική επιστημονική δημοσίευση ποσοτικοποίησε τους κινδύνους και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι θάνατοι που θα προκαλούνταν από την αμείωτη αύξηση της θερμοκρασίας λόγω της κλιματικής αλλαγής θα ήταν περισσότεροι από τους θανάτους που θα μπορούσε να προκαλέσει η πρόσθετη ρύπανση από την έγχυση του διοξειδίου του θείου στην ατμόσφαιρα.

 
Το στρατηγικό δίλημμα: Ένα “ηθικό παραθυράκι”;

Πέρα από την επιστημονική διάσταση, η μεγαλύτερη ανησυχία είναι στρατηγικής και πολιτικής φύσης. Υπάρχει ο φόβος ότι η ηλιακή γεωμηχανική θα μπορούσε να λειτουργήσει ως άλλοθι για τις χώρες-παραγωγούς ορυκτών καυσίμων και τις πετρελαϊκές εταιρείες, μειώνοντας την πίεση για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Ο David Keith, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και κορυφαίος ειδικός στο θέμα, επισημαίνει ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο. “Είναι πιθανό έθνη πλούσια σε ορυκτά καύσιμα ή εταιρείες του κλάδου να επιλέξουν σε κάποιο σημείο να υπερβάλλουν για το πόσο καλά λειτουργεί ή θα μπορούσε να λειτουργήσει η ηλιακή γεωμηχανική, προκειμένου να μειώσουν την πολιτική πίεση για περικοπή των εκπομπών,” αναφέρει χαρακτηριστικά. Ωστόσο, ο ίδιος τονίζει ότι αυτός ο “ηθικός κίνδυνος” δεν θα πρέπει να σταματήσει την έρευνα της τεχνολογίας, ειδικά για τις χώρες με χαμηλότερο εισόδημα, όπως το Πακιστάν, που υφίστανται τις πιο δυσμενείς συνέπειες της κλιματικής κρίσης.

Η συζήτηση γύρω από τη γεωμηχανική αναδεικνύει τη σύνθετη πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης. Καθώς οι φυσικές καταστροφές γίνονται συχνότερες και σφοδρότερες, η ανθρωπότητα στρέφεται σε λύσεις που μέχρι πρότινος απέρριπτε. Το δίλημμα παραμένει: αποτελεί η τεχνολογία μια σανίδα σωτηρίας ή ένα επικίνδυνο αντιπερισπασμό από την πραγματική και επιτακτική ανάγκη για ριζική μείωση των εκπομπών;

 
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη  υβριδικής νοημοσύνης.

Για  αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.

 Πηγή: axios.com