Δεν εκχωρούμε εθνική κυριαρχία και κρίσιμες υποδομές σε δικτατορικά καθεστώτα
Η Ελλάδα αντιμέτωπη: Η πολυδιάστατη άμυνα απέναντι στον δικτατορικό άξονα
Του Παναγιώτη Τσακιρίδη
-Η συνεργασία με τις ΗΠΑ θεμέλιο της εθνικής μας άμυνας
-Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, την οποία ορθώς επιδιώκει η χώρα, δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς ένα ισχυρό δημοκρατικό θεμέλιο. Αυτό το θεμέλιο είναι η στρατηγική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες
-Η συνεργασία με τις ΗΠΑ δεν είναι απλώς επιλογή· είναι εθνική αναγκαιότητα για την προάσπιση της δημοκρατίας και της σταθερότητας
Κύρια σημεία:
Η πολυδιάστατη και σύνθετη γεωπολιτική πρόκληση που αντιμετωπίζει η χώρα κινείται σε τρία βασικά μέτωπα
1.Με τον άξονα των αυταρχικών καθεστώτων (Κίνα & Ρωσία)
Η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί την πίεση και τη διείσδυση από δυνάμεις που λειτουργούν με δικτατορικές δομές και νοοτροπίες:
-Με την Κίνα: Αντιμέτωπη με την οικονομική διείσδυση και στρατηγική εξάρτηση που δημιουργήθηκε μέσω του ελέγχου κρίσιμων υποδομών (Πειραιάς). Η Κίνα, ως αυταρχική δύναμη, αμφισβητείται ως αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος από τη Δύση.
-Με τη Ρωσία: Αντιμέτωπη με τις ευθείες απειλές και τον εκβιασμό (βλ. δηλώσεις Ζαχάροβα) κατά της εθνικής της κυριαρχίας και του δικαιώματός της να συνάπτει συμφωνίες (π.χ. με την Ουκρανία).
- Με την ψυχροπολεμική αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας
Η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με το να αποτελεί έδαφος αντιπαράθεσης μεταξύ δύο υπερδυνάμεων. Καθώς οι ΗΠΑ (μέσω της πρέσβεως) επιδιώκουν την «παράκαμψη» του κινεζικού ελέγχου στον Πειραιά, η Αθήνα βρίσκεται στη μέση ενός εμπορικού και γεωπολιτικού «πολέμου» που επιβάλλεται από έξω, αναγκάζοντας την ελληνική διπλωματία να ακροβατεί σε λεπτές ισορροπίες.
- Με το στρατηγικό δίλημμα της θωράκισης
Η χώρα είναι αντιμέτωπη με την πρόκληση να διασφαλίσει τη στρατηγική της αυτονομία και τη δημοκρατική της ταυτότητα. Οφείλει να επιλέξει:
- Να συνεχίσει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, αλλά
- Να θέσει ως αταλάντευτο θεμέλιο τη στρατηγική της σχέση με τους δημοκρατικούς εταίρους (κυρίως τις ΗΠΑ), ως τη μοναδική αξιόπιστη θωράκιση απέναντι στις παρεμβάσεις και τις απειλές των αυταρχικών καθεστώτων.
Η συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες θεμέλιο της εθνικής μας άμυνας
Η Ελλάδα, ως ακρογωνιαίος λίθος της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν είναι απλώς θεατής, αλλά κεντρικός παίκτης σε μια σύνθετη γεωπολιτική σκακιέρα. Οι πρόσφατες αντιπαραθέσεις επί ελληνικού εδάφους –από τον «πόλεμο» ΗΠΑ-Κίνας για τον Πειραιά έως την άμεση απάντηση στη ρωσική απειλή – καθιστούν σαφές: η εξωτερική πολιτική της Αθήνας δεν μπορεί να είναι απλώς ισορροπία, αλλά στρατηγική θωράκιση. Το εθνικό συμφέρον επιβάλλει μια αταλάντευτη προσήλωση στους δημοκρατικούς εταίρους, θέτοντας τη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το θεμέλιο της εθνικής μας άμυνας απέναντι στις παρεμβάσεις αυταρχικών καθεστώτων.
Η Κινεζική διείσδυση: Από την κρίση στην εξάρτηση
Η ένταση που ξέσπασε μεταξύ των διπλωματικών αποστολών ΗΠΑ και Κίνας στην Αθήνα, με αφορμή τις δηλώσεις της Αμερικανίδας πρέσβεως, κ. Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, για την «παράκαμψη» του κινεζικού ελέγχου στο λιμάνι του Πειραιά, αποτελεί μια μικρή αλλά χαρακτηριστική πτυχή του παγκόσμιου εμπορικού πολέμου.
Η Κίνα, ένα δικτατορικό καθεστώς που ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, προωθεί τον «Δρόμο του Μεταξιού», χρησιμοποιώντας τον Πειραιά ως κεντρική πύλη εισόδου για τα προϊόντα της στην Ευρώπη. Η κινεζική πλευρά, όπως είδαμε, υπερασπίζεται την επένδυση της Cosco ως χείρα βοηθείας στην κρίση χρέους, με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να επισημαίνει ότι το 2008 «κανείς άλλος σοβαρός διεθνής παράγοντας» δεν ενδιαφερόταν για το λιμάνι.
Ωστόσο, η στρατηγική ανάλυση ξεπερνά τη λογική της απλής επένδυσης. Η εκχώρηση κρίσιμων εθνικών υποδομών σε ένα αυταρχικό κράτος εγείρει σοβαρά ζητήματα εθνικής ασφάλειας και γεωπολιτικής εξάρτησης. Η έντονη ενόχληση των Αμερικανών, οι οποίοι επιδιώκουν να επανέλθουν δυναμικά και να ελέγξουν την Ανατολική Μεσόγειο, δεν πηγάζει από τον ανταγωνισμό, αλλά από την ανησυχία ότι ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ παραχωρεί στρατηγικό έλεγχο σε αντίπαλη υπερδύναμη.
Η Ελλάδα έχει χρέος να ακολουθήσει την κατεύθυνση των ΗΠΑ και της ΕΕ: να διατηρήσει την πολυδιάστατη συνεργασία στον τομέα του εμπορίου, αλλά να μην επιτρέψει τη μονοδιάστατη εξάρτηση σε κρίσιμους τομείς υποδομών από δυνάμεις εκτός της δημοκρατικής Δύσης.
Η Ρωσική απειλή: Αυτοδικαίως απορρίπτεται
Η Ρωσία, ένα άλλο δικτατορικό καθεστώς υπό τον Βλαντίμιρ Πούτιν, επιβεβαίωσε πρόσφατα την απειλητική της στάση, μέσω των δηλώσεων της εκπροσώπου του ΥΠΕΞ, Μαρίας Ζαχάροβα, σχετικά με τη συμφωνία Ελλάδας-Ουκρανίας. Η αντίδραση της Αθήνας ήταν άμεση και υποδειγματική για το πώς μια κυρίαρχη χώρα αντιμετωπίζει τη δικτατορική νοοτροπία:
«Απειλές κατά κυρίαρχων κρατών απορρίπτονται αυτοδικαίως»
Η ελληνική απάντηση εστιάζει στην προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και στο αυτονόητο δικαίωμα κάθε κράτους να συνάπτει διακρατικές συμφωνίες, ιδίως όταν αυτές εγγυώνται την ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια.
Η ρωσική παρέμβαση, που κατηγορεί την Ελλάδα για «προκλητική, συγκρουσιακή πορεία» λόγω της στήριξης στην Ουκρανία, είναι μια κλασική απόπειρα εκβιασμού. Η Ελλάδα, όμως, ως δημοκρατική χώρα και μέλος δυτικών συμμαχιών, δεν διαπραγματεύεται την κυριαρχία της ούτε υποχωρεί σε απειλές.
Η στρατηγική θωράκιση με το εθνικό κεκτημένο των ΗΠΑ
Το στρατηγικό δόγμα της Ελλάδας οφείλει να είναι ξεκάθαρο: η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, την οποία ορθώς επιδιώκει η χώρα, δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς ένα ισχυρό δημοκρατικό θεμέλιο. Αυτό το θεμέλιο είναι η στρατηγική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορικά, η αμερικανική βοήθεια –που ξεκίνησε με το Δόγμα Τρούμαν μεταπολεμικά– ήταν καθοριστική για τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας έναντι του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Σήμερα, η σχέση αυτή, ως μέλος του ΝΑΤΟ, αποτελεί τον κύριο παράγοντα θωράκισης της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικά στον τομέα της ασφάλειας, της ενέργειας, και της αντιμετώπισης απειλών.
Η Αθήνα οφείλει να ενισχύσει κατά κόρον τη συνεργασία της με τις ΗΠΑ, διερευνώντας τρόπους εμπλοκής τους σε υποδομές όπως η Ελευσίνα. Αυτή η κίνηση δεν είναι «μονοδιάστατη» πολιτική, αλλά η συνειδητή επιλογή του δημοκρατικού κόσμου έναντι των αυταρχικών δικτύων επιρροής.
Σε ένα περιβάλλον όπου η δύναμη και οι αξίες καθορίζουν τις σχέσεις, η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να καλλιεργεί μια πολυδιάστατη προσέγγιση, αλλά με σαφή προσανατολισμό: ενίσχυση των δημοκρατικών εταίρων, διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και απολύμανση των κρίσιμων υποδομών από τον έλεγχο των δικτατορικών καθεστώτων. Η συνεργασία με τις ΗΠΑ δεν είναι απλώς επιλογή· είναι εθνική αναγκαιότητα για την προάσπιση της δημοκρατίας και της σταθερότητας.
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
