Φέρ’το — ή Πάρτο; Μια ολιστική ανάλυση
Το τραγούδι ως καθρέφτης δύο κόσμων
Ναι, το «Φέρ’το» έχει δύο αναγνώσεις — και αυτό ακριβώς το κάνει ενδιαφέρον.
Η πρώτη ανάγνωση, αυτή που προβάλλεται, είναι η ανθρωπιστική: φέρ’το όπως είσαι. Φέρε τον εαυτό σου, ολόκληρο, αναλλοίωτο. Αυτό που περιγράφει ενα άρθρο στο tovima.gr — η αυθεντικότητα, η ευαισθησία ως δύναμη, η άρνηση της «safe επιλογής».
Η δεύτερη ανάγνωση όμως, αυτή που ολισθαίνει κάτω από την επιφάνεια, είναι ακριβώς αυτή που θέτει μια άλλη ανάγνωση: φέρ’το ως καταναλωτική εντολή. Θέλω το παν. Θέλω την επιτυχία, την αναγνώριση, τη δόξα, τη συγκίνηση, τον αυθορμητισμό, και την πειθαρχία — ταυτόχρονα. Είναι το «have it all» της εποχής μας, φορεμένο με φιλοσοφικό ένδυμα.
Και εδώ αρχίζει η ρωγμή.
Η γενιά που της είπαν «φέρ’τα όλα» — και δεν άντεξε
Τα δύο κορίτσια στην Ηλιούπολη δεν ήταν «αποτυχημένες» περιπτώσεις. Δεν ήταν παιδιά που δεν είχαν ονόματα στο Instagram, που δεν γνώριζαν τι θέλουν. Ήταν παιδιά 16 χρόνων που μεγάλωσαν μέσα σε έναν κόσμο που τους έστελνε ανά δευτερόλεπτο ένα μήνυμα:
Να είσαι authentic. Να είσαι επιτυχημένος. Να είσαι viral. Να είσαι ευτυχισμένος. Να είσαι παρών. Να είσαι κάτι.
Και αν δεν τα καταφέρεις όλα αυτά — ταυτόχρονα, τώρα, φωτογενώς — τότε κάτι δεν πάει καλά με σένα.
Αυτό δεν είναι ελευθερία. Είναι ένας εξαιρετικά εκλεπτυσμένος τύπος φυλακής.
Το «Χαμόγελο του Παιδιού» ανέφερε 764 περιστατικά αυτοκτονικότητας σε ένα μόνο χρόνο — αυξημένα κατά 31,6% από το 2021. Η φράση που επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά από τα παιδιά είναι: «δεν θέλω να ζω άλλο έτσι». Όχι «δεν θέλω να ζω» — αλλά «όχι έτσι». Είναι η φράση κάποιου που εξαντλήθηκε όχι από την έλλειψη ζωής, αλλά από την ποιότητα αυτής που του δόθηκε.
Η τηλεόραση, το TikTok και η βιομηχανία του κενού
Εδώ μπαίνει η αποχαύνωση — και είναι πιο λεπτή απ’ ό,τι νομίζουμε.
Δεν είναι μόνο η κακή τηλεόραση. Είναι ένα ολόκληρο οικοσύστημα παραγωγής ψευδούς έντασης: reality shows που παρουσιάζουν τον εγωισμό ως χάρισμα, influencers που πουλούν «αυθεντικότητα» με φίλτρο, και αλγόριθμοι που επιβραβεύουν ό,τι σοκάρει. Το άρθρο για τον Akylas το λέει : «το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι άλλος ένας άνθρωπος στο TikTok να μας λέει να πιστεύουμε στο σύμπαν πίνοντας matcha».
Και όμως αυτό ακριβώς είναι το βασικό content της εποχής.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά βλέπουν πολλή οθόνη. Είναι ότι η οθόνη τους δείχνει έναν κόσμο χωρίς συνέπειες και χωρίς βάθος — όπου η επιτυχία έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη, η ευτυχία φαίνεται, και όποιος δεν τη φτάνει απλώς «δεν έχει βρει τον εαυτό του ακόμα». Κι εκεί ακριβώς, στο κενό ανάμεσα στη φαινομενική ευτυχία των άλλων και στη δική τους ακατανόητη δυστυχία, χάνονται τα παιδιά.
Η έλλειψη νοήματος — το βαθύτερο αδιέξοδο
Ο Viktor Frankl, επιζών του Άουσβιτς και θεμελιωτής της λογοθεραπείας, έλεγε ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει οποιοδήποτε πώς αρκεί να έχει ένα γιατί. Η σημερινή κοινωνία έχει πλημμυρίσει με «πώς» — πώς να είσαι παραγωγικός, πώς να φαίνεσαι καλά, πώς να κερδίζεις followers — και έχει αδειάσει τελείως από «γιατί».
Τα εφηβικά χρόνια είναι η εποχή που ο άνθρωπος ψάχνει νόημα με την πιο έντονη ορμή της ζωής του. Και αν ο κόσμος που βλέπει γύρω του δεν του προσφέρει τίποτα βαθύτερο από τον επόμενο viral trend ή το επόμενο reality πρόσωπο που «ζει την καλύτερη ζωή του», τότε μένει με μια ανεξήγητη κενότητα — την οποία δεν έχει καν τη γλώσσα να περιγράψει.
Η ψυχολόγος Αντιγόνη Γινοπούλου (βλέπε kathimerini.gr) λέει κάτι εξαιρετικά σημαντικό: «η τάση της εποχής να βρεθούν στο επίκεντρο και να συζητηθούν όπως οι influencers» μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά έναν νέο άνθρωπο. Αυτό δεν είναι ματαιοδοξία — είναι αναζήτηση ύπαρξης. Είναι η ερώτηση «υπάρχω;» μεταφρασμένη στη μοναδική γλώσσα που τους έχει διδαχθεί: τη γλώσσα της ορατότητας.
Ο Akylas και η παγίδα της εξαίρεσης
Επιστρέφουμε λοιπόν στον Akylas — και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.
Η ιστορία του είναι εμπνευστική. Είναι αληθινή. Και το μήνυμά του για αυθεντικότητα και σκληρή δουλειά είναι πολύ πιο υγιές από το μέσο περιεχόμενο που καταναλώνουν οι νέοι. Όμως υπάρχει μια παγίδα σε αυτές τις ιστορίες: η εξαίρεση παρουσιάζεται ως κανόνας.
Ένα παιδί που κυνηγούσε το όνειρό του σε δρόμους και βγήκε στη Eurovision — αυτό είναι εξαίρεση. Και είναι ωραίο. Αλλά για κάθε Akylas που τα κατάφερε, υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που δούλεψαν εξίσου σκληρά, που ήταν εξίσου αυθεντικά, που αγάπησαν εξίσου βαθιά κάτι — και δεν βγήκαν ποτέ πουθενά. Σε εκείνους δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Κι αυτή η σιωπή κοστίζει.Τι τους λέμε; Ότι δεν ήταν αρκετά «φερ’το»;
Η κοινωνία που αναδεικνύει μόνο τις επιτυχίες δημιουργεί μια σιωπηλή πλειοψηφία αποτυχημένων — ανθρώπους που νιώθουν ότι κάτι βαθιά προσωπικό τους έχει αποτύχει, ενώ στην πραγματικότητα δεν τους δόθηκαν ποτέ τα εφόδια.
Τι χρειάζεται τελικά;
Όχι λιγότεροι Akylas. Περισσότεροι. Αλλά και κάτι άλλο, βαθύτερο:
- Χώρος για ανθρώπους που δεν «φέρνουν» τίποτα εντυπωσιακό — που απλώς υπάρχουν, αγαπούν, ζουν στο περιθώριο χωρίς brand.
- Εκπαίδευση σε νόημα, όχι μόνο σε παραγωγικότητα.
- Τηλεόραση και media που δεν βιομηχανοποιούν το κενό αλλά δείχνουν πραγματικές ανθρώπινες ιστορίες — με αντιφάσεις, με ήττες, με ζωή που δεν έχει πάντα αφηγηματικό τόξο. Η ζωή στα media παρουσιάζεται πάντα σαν ιστορία με δομή — πρόβλημα, αγώνας, λύτρωση, επιτυχία. Ο ήρωας υποφέρει, μετά ανθίζει. Υπάρχει νόημα, κατεύθυνση, happy ending ή έστω catharsis. Η πραγματική ζωή όμως δεν λειτουργεί έτσι. Πολλές φορές είναι απλώς… επίπεδη. Χωρίς αποκάλυψη, χωρίς μεταμόρφωση, χωρίς το «και τελικά άξιζε». Και όταν ένα παιδί έχει μάθει να περιμένει το τόξο — και δεν έρχεται — νομίζει ότι κάτι πήγε στραβά με αυτό .
- Ενήλικες που δεν φοβούνται να πουν στα παιδιά τους ότι η ζωή είναι δύσκολη — και ότι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει.
Η φράση «δεν θέλω να ζω άλλο έτσι» είναι στην ουσία μια πρόσκληση. Τα παιδιά δεν ζητούν να εξαφανιστούν — ζητούν έναν διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο που να χωράει και αυτά που δεν είναι viral, που δεν είναι εντυπωσιακά, που δεν «φέρνουν» τίποτα — εκτός από τους εαυτούς τους.
Αν εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε περνάει δύσκολες στιγμές, διατίθεται δωρεάν υποστήριξη.
Support provide by 1018 – 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία
Ανάλυση δεδομένων, πηγές: Artificial Intelligence
Επιμέλεια, προσαρμογή & έλεγχος δεδομένων: Παναγιώτης Τσακιρίδης
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
