Τα ντέφια του ήλιου και τo πείσμα του δημιουργού
Στο πλευρό σου κανείς… ένα ακόμη σάπιο καλοκαίρι, μόνος, με ένα κόκκαλο ξεχασμένης χαράς και ελπίδας γυμνής, μόνος, να νοιώθεις και να ξέρεις, να λυπάσαι και να θυμώνεις, να βλέπεις, προδοσία στις σάπιες λέξεις τους, το νοιώθεις, το καταλαβαίνεις, αναβλύζει και σε πνίγει, αλλότριες λέξεις οχετός υπόδουλων, βασιλιάδες της ανίκητης ανικανότητας, θολό μυαλό ηγητόρων, ημετέρων και κολαούζων, κλυδωνίζονται στην ανυπαρξία τους, με την δάνεια δύναμη του ημιθανούς έθνους, οι δειλοί και η επίκληση του υποκατάστατου της δύναμης, οι ψεύτες και το υποκατάστατο της ανάπτυξης στα χάρτινα περιτυλίγματα, οι ανίκανοι και η επίκληση στο συναίσθημα-και η εκμετάλλευσή του, δύναμη, δώστε μου δύναμη, την θέλω, τα πάντα για μια δύναμη, το βασίλειο μου για μια δύναμη… και έπειτα σιωπή…
…και εσύ μόνος, στο πλευρό σου κανείς, μόνος στα γερασμένα κτήρια, ξεχασμένο κόκκαλο γυμνού καλοκαιριού, γραφεία αράχνες του ιδρώτα, μισοτελειωμένοι πίνακες παρουσίασης των τίμιων ονείρων σου, άφωνα συμφωνητικά, ανάσες χαράς και έργα δημιουργίας ημιτελή, βορά της βίαιης προσαρμογής στο τίποτα, σάπιες βάρκες –αλλά με κωπηλάτες ατίθασους και όμως εγκαταλελειμμένους στο πέλαγος, εξαιρετικοί συνεργάτες ήρωες -φαντάσματα παρελθόντος, ξεχασμένα όλα και όλοι, κυνηγημένοι από το κοπάδι των ικανών ηλιθίων του μονόδρομου…
…θα φτάσουμε-κάποτε, φτάνουμε-ίσως, φτάσαμε-μεταμφιεσμένος χορός ψέλνει, τηλεοπτικά καμουφλάζ, γιατί δεν το πιστεύεις; χάρη σε εσένα, και στις θυσίες σου, φτάνουμε, στον γκρεμό…
…μάθαμε να υπάρχουμε με την δόση, αλλοτριώθηκαν και τα παιδιά μας με την εικόνα της δόσης, πολιτικοί της μαύρης τρύπας και των μαύρων οριζόντων γενικά, αυτό ξέρουν αυτό κάνουν…
…αύριο , ελάτε αύριο, όταν θα χτυπήσουν τα ντέφια του ήλιου στο πρόσωπο των ελλήνων δημιουργών, όταν η ανάσα της δημιουργίας θα αγκαλιάσει όλους τους αληθινούς ήρωες συνοδοιπόρους ζωής, αύριο, όταν η βροχή θα καθαρίσει την ντροπή των πράξεων σας, αύριο όταν θα γεννηθούν οι νέοι ορίζοντες …και οι αληθινές ευκαιρίες… και η πρώτη ύλη της ελληνικής ανάπτυξης όπως πρέπει, με όσους μπορούν και δεν μπορούν αλλά με μερίδιο για όλους…
…σήμερα, θητεύουμε στην επιβίωση, με αξιοπρέπεια και υπομονή Ιώβ-ναι, υπάρχεις τελικά, με πείσμα που εξαφανίζει τους δειλούς, με πείσμα στέρεο και ατίθασο, με το δικό σου αξεπέραστο πείσμα της κάθε ημέρας, δίπλα στην δυστυχία- εσύ, δίπλα στην αδικία -το δικό σου ανάστημα, δίπλα στην αναξιοπρέπεια -το δικό σου ήθος, δίπλα στους υπονόμους της συμμορίας των ανικάνων- η δική σου παρουσία που τρομάζει και το ξέρουν, δίπλα στην ανάγκη να φωνάξεις -η σοφία της παρατήρησης και του κοινού νου, δίπλα στην οκνηρία της ευκολίας -το δικό σου δύσβατο μονοπάτι, δίπλα στους ανέμελους τυχάρπαστους -η δική σου αιματηρή πορεία, σήμερα, με τον ήλιο να καίει , μια εικόνα ήθους , η δική σου ματιά , μπορεί να κάνει την διαφορά, σήμερα, τώρα, σε έχουμε ανάγκη…
…σήμερα, με το αμείλικτο φώς του ήλιου, θα ψηθούμε για τον πλέον δύσκολο-ακόμη ένα –χειμώνα -κώμα…
Σήμερα. Θα τους νικήσεις. Θυμήσου το πείσμα σου.
Παναγιώτης Τσακιρίδης
www.My Way Press.gr
06/07/13
