Ακινησία και κατάψυξη

Η περιδίνηση της μη βιωσιμότητας και η δυσλειτουργική διαχείριση (τoυ χρέους, της οικονομίας, της αναπτυξιακής πολιτικής) όπως το αποτυπώνουν οι αναλύσεις, το αποδεικνύουν οι αποφάσεις και το αντιμετωπίζει η αμείλικτη αγορά, θα ενταθεί.

Γιατί το σκεπτικό που τη δημιούργησε παραμένει αναλλοίωτο- το ανέγγιχτο παραγωγικό μοντέλο θα ακυρώνει κάθε απόπειρα διευθέτησης- ο περίγελος των δήθεν μεταρρυθμίσεων έχει γίνει αντικείμενο σύντομου ανεκδότου.

Όλα όσα έπρεπε να γίνουν, θάβονται κάτω από το χαλί της αβλαβούς εικόνας. Όλα όσα έπρεπε να γίνουν αυτονόητα, αποτελούν πλέον ύβρη. Η δε επίκληση των θυσιών ύβρη πρώτου βαθμού.

Η συναισθηματική και αλλοπρόσαλλη  προσέγγιση μιας ζοφερής πραγματικότητας, την οποία γεννάει η ευθυνόφοβη νοοτροπία του πολιτικού συστήματος, δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ ικανή να αντισταθμίσει την πλήρως πιστοποιημένη έλλειψη επαρκούς βούλησης, εθνικού σχεδίου, στρατηγικής και σύνθεσης. Η μόνιμη ενασχόληση με την υποδαύλιση της ανούσιας πολιτικής βεντέτας φανερώνει πολύ περισσότερα. Και επιχορηγείται από τις θυσίες… Αυτοπροστασία δια της αυτοσυντηρήσεως…

Το  κέρδος του ταμείου; Επενδυτικά σχέδια στην κατάψυξη,  νέες αποχωρήσεις ομίλων για το εξωτερικό, η ελληνική βιομηχανία  ενεργειακά παγιδευμένη, σειρά υγιών επιχειρήσεων στραγγαλισμένη λόγω έλλειψης ρευστότητας.

Το ιστορικό της εφαρμοζόμενης πολιτικής έχει φτάσει στο σημείο της μη παραγωγής  αποτελεσμάτων.

Η ακινησία είναι οδυνηρή, δεν μας ευνοεί.

Η κατάψυξη δεν είναι λύση για ζωντανούς οργανισμούς.

Ούτε ο νοητικός  μηρυκασμός είναι πολιτική.

Παναγιώτης Τσακιρίδης