Ελλάδα -η ώρα της αλήθειας
Υπό συνθήκες ακραίας πόλωσης, λόγω της διαπιστωμένης αδυναμίας του πολυπόθητου μαγικού αριθμού των 180, που οδηγεί σε εκλογές, η διάβρωση της αξιοπιστίας των βασικών πολιτικών δυνάμεων προβληματίζει περισσότερο. Και τούτο διότι είναι κάτι περισσότερο από δεδομένο, ότι κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας. Αλλά και η αυτοδυναμία ενός κόμματος, από μόνη της δεν επαρκεί για μια τέτοιας έκτασης συθέμελη αλλαγή σε όλο το εύρος της οικονομικής πραγματικότητας.
Η παρατεταμένη περίοδος πολιτικής αβεβαιότητας που θα προκύψει αποτελεί πολυτέλεια όπως και η ενασχόληση με την εκλογή ενός προέδρου της δημοκρατίας ως απλού διακοσμητικού οργάνου,η οποία έχει απορροφήσει την ελάχιστη ενέργεια του πολιτικού συστήματος.
Αντί της σοβαρής ενασχόλησης με τα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας, προκαλεί προβληματισμό η συμβατική και επουσιώδης προεδρολογία. Αντί η κυβέρνηση να βλέπει στον καθρέφτη τα ερείπια της εφαρμοζόμενης αδιέξοδης πολιτικής της ασχολείται με την έλλειψη προγράμματος της αντιπολίτευσης, γυρνώντας τον καθρέφτη και τα φώτα επάνω στην εξίσου χαοτική πολιτική της.
Αντί η κυβέρνηση να ολοκληρώσει την διαπραγμάτευση, με σοβαρότητα, αξιοποιώντας τον άφθονο χρόνο που διέθετε, για ακόμη μια φορά, σπατάλησε τον χρόνο της, ανακαλύπτοντας το υποκατάστατο μιας εξαντλητικής καταγγελτικής στάσης του μεγάλου εχθρού της, της απούσας και απογοητευτικής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρώτο λάθος.
Κυνηγώντας την αντιπολίτευση της έμοιασε, έγινε ίδια με αυτή, ταυτίστηκε και εξαναγκάστηκε να συρθεί στο σκίσιμο των μνημονίων… Δεύτερο λάθος.
Η παρελκυστική τακτική της με την προεδρική εκλογή, και η στάση της που συμπυκνώνεται στην άποψη ότι «είναι σαν να μην υπήρχε αυτό το εμπόδιο», σύμφωνα με στέλεχος της αγοράς με ιδιαίτερη γνώση των συζητήσεων, καλλιέργησε κλίμα φόβου στις αγορές και οι πράξεις της έφεραν τα πυκνά σύννεφα της πολιτικής αβεβαιότητας και αστάθειας. Τρίτο λάθος.
Η συνεχιζόμενη αστάθεια και εν τέλει η παγίδευση της οικονομίας εγκλωβίζει τους πάντες σε ένα τέλμα, που μόνο ηττημένους θα έχει. Τους πάντες. Μέγα λάθος-και τελευταίο.
Του Ειδικού Συνεργάτη
