Κάθε νέο σκάνδαλο επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος δικαίου, αλλά πειρατικό λιμάνι με σημαία Ε.Ε.
Αντί να χτυπάμε καμπάνες ανάπτυξης στη ΔΕΘ, θα έπρεπε να χτυπάνε οι καμπάνες της ντροπής. Διότι 80 δισ. ευρώ αρπαχτής δεν είναι απλά αριθμός. Είναι χαμένα έργα, χαμένες θέσεις εργασίας, χαμένες ευκαιρίες για την κοινωνία. Είναι ο λόγος που οι διεθνείς επενδυτές μας κοιτούν καχύποπτα. Είναι ο λόγος που η χώρα παραμένει στάσιμη, εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο διαφθοράς και αναξιοπιστίας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί όρθια όσο η «αρπαχτή» παραμένει το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης. Και όσο ο Μητσοτάκης περιορίζεται στο να παριστάνει τον «αυστηρό επιτηρητή», ενώ στην πραγματικότητα ανέχεται και αναπαράγει το ίδιο το σύστημα που τρέφει την παρακμή.
Η Ελλάδα των 80 δισ. και η επενδυτική φρίκη
Η καθαρή εικόνα: αρπαχτές ύψους 80 δισ. ευρώ – 55 δισ. σε «δήθεν επενδύσεις», 23 δισ. από κομπίνες στον ΟΠΕΚΕΠΕ – όλα με υπογραφή κράτους, κυβερνήσεων και «θεσμών». Και ενώ μοιράζουν στον λαό ψίχουλα επιδομάτων 1,5 δισ., η μεγάλη ληστεία περνά με το χαμόγελο της «ανάπτυξης».
Να το πούμε καθαρά: ποιος σοβαρός επενδυτής θα ρισκάρει σε μια χώρα που μετατρέπει το ΕΣΠΑ και το Ταμείο Ανάκαμψης σε ταμείο-μαύρη τρύπα; Που αφήνει τους κομματικούς μηχανισμούς να κατασπαράζουν κεφάλαια και μετά κάνει πως σοκάρεται όταν «αποκαλύπτονται» οι κομπίνες; Που χρειάζεται την παρέμβαση ευρωπαϊκών δικαστικών αρχών για να βρεθούν τα μισά από τα κλεμμένα;
Και όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν διστάζει να εμφανίζεται στη ΔΕΘ με την ταμπέλα της «σταθερότητας» και της «μεταρρυθμιστικής σοβαρότητας». Σταθερότητα όμως για ποιον; Για τους επενδυτές ή για τους κομπιναδόρους που ξέρουν ότι το κράτος θα τους κλείνει το μάτι; Η ζημιά δεν είναι μόνο οικονομική – είναι υπαρξιακή. Γιατί κάθε νέο σκάνδαλο επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος δικαίου, αλλά πειρατικό λιμάνι με σημαία Ε.Ε.
Αυτό που καλλιεργείται δεν είναι εμπιστοσύνη, αλλά κυνισμός. Και ο κυνισμός σκοτώνει επενδύσεις. Ποιος θα ρίξει κεφάλαια σε μια χώρα που μετατρέπει τα 80 δισ. σε τροφή για τους «ημέτερους»;
Η ευθύνη βαραίνει όλες τις κυβερνήσεις, αλλά ειδικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που επένδυσε την εικόνα του ως «σοβαρού μεταρρυθμιστή». Όταν όμως η σοβαρότητα καταρρέει κάτω από το βάρος των αρπαχτών, μένει μόνο η γυμνή αλήθεια: μια χώρα που τρώει τα παιδιά της και χάνει τους επενδυτές της.
Οργανωμένη λεηλασία
Η χώρα που διαφημίζει τον εαυτό της ως «Ελλάδα των ευκαιριών», καταφέρνει να γίνει η Ελλάδα της αρπαχτής. Ο λογαριασμός δεν είναι απλά βαρύς· είναι εξοργιστικός: 55 δισ. ευρώ σε δήθεν επενδύσεις που δεν έγιναν ποτέ, 23 δισ. από κομπίνες στον ΟΠΕΚΕΠΕ, και μόλις 1,5 δισ. σε επιδόματα για να «χρυσώσουμε το χάπι» στον λαό. Αυτή δεν είναι οικονομική στρατηγική. Είναι οργανωμένη λεηλασία.
Και ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να πείσει τους διεθνείς επενδυτές ότι η χώρα προσφέρει σταθερότητα, τι πραγματικά δείχνουμε; Ένα κράτος ανίκανο να προλάβει τις κλοπές, ένα κομματικό μηχανισμό που μοιράζει δισεκατομμύρια χωρίς λογοδοσία, ένα πολιτικό σύστημα που σιωπά ή «ξεχνά». Ποιος σοβαρός επενδυτής θα εμπιστευτεί ένα περιβάλλον όπου το κράτος αντί να λειτουργεί ως θεματοφύλακας του δημοσίου χρήματος, πρωταγωνιστεί σε κομπίνες και αδιαφάνεια;
Αντί να χτυπάμε καμπάνες ανάπτυξης στη ΔΕΘ, θα έπρεπε να χτυπάνε οι καμπάνες της ντροπής. Διότι 80 δισ. ευρώ αρπαχτής δεν είναι απλά αριθμός. Είναι χαμένα έργα, χαμένες θέσεις εργασίας, χαμένες ευκαιρίες για την κοινωνία. Είναι ο λόγος που οι διεθνείς επενδυτές μας κοιτούν καχύποπτα. Είναι ο λόγος που η χώρα παραμένει στάσιμη, εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο διαφθοράς και αναξιοπιστίας.
Η ευθύνη δεν είναι απρόσωπη. Ανήκει σε κυβερνήσεις που άφησαν το πελατειακό κράτος να λειτουργεί ως πλυντήριο δισεκατομμυρίων. Ανήκει και στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που ενώ επαγγέλλεται «μεταρρυθμίσεις» και «επενδυτικό άλμα», στην πράξη παραδίδει τη χώρα στην εικόνα του Ελλαδιστάν της αρπαχτής.
Και όσο αυτή η εικόνα μένει, επενδύσεις δεν θα ’ρθουν. Ούτε ανάπτυξη. Μόνο νέα σκάνδαλα.
Πλυντήριο κομπιναδόρων
Πώς είναι δυνατόν να ζητάμε από διεθνείς επενδυτές να εμπιστευτούν την Ελλάδα, όταν η εικόνα που προβάλλουμε είναι μιας χώρας-ζούγκλας, όπου το κράτος λειτουργεί ως πλυντήριο κομπιναδόρων; Ποιος σοβαρός επιχειρηματίας θα φέρει κεφάλαια, όταν ξέρει ότι δίπλα στα «αναπτυξιακά πακέτα» φυτρώνουν κομματικά δίκτυα και ψευτοσχέδια που ρουφάνε τους πόρους σαν μαύρη τρύπα;
Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Δεν είναι «κάποιων αόρατων μηχανισμών». Έχει ονοματεπώνυμο. Γιατί ο ίδιος ο πρωθυπουργός επέλεξε να χαρίσει τα κλειδιά της ανάπτυξης σε ένα κρατικό τέρας που παράγει μόνο σκάνδαλα, ανικανότητα και αναξιοπιστία.
Η ζημιά δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι βαθιά πολιτική και θεσμική. Τα 80 δισ. δεν είναι απλώς λεφτά που χάθηκαν. Είναι η χαμένη εμπιστοσύνη της κοινωνίας, είναι η χαμένη αξιοπιστία απέναντι στους Ευρωπαίους και τους διεθνείς επενδυτές. Και αυτή η ζημιά δεν αποκαθίσταται με φιέστες στη ΔΕΘ, ούτε με διαγγέλματα περί «μεταρρυθμίσεων».
Η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί όρθια όσο η «αρπαχτή» παραμένει το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης. Και όσο ο Μητσοτάκης περιορίζεται στο να παριστάνει τον «αυστηρό επιτηρητή», ενώ στην πραγματικότητα ανέχεται και αναπαράγει το ίδιο το σύστημα που τρέφει την παρακμή.
Με πληροφορίες από άρθρο του Γιώργου Κράλογλου (capital.gr)
mywaypress.gr –Περιεχόμενο αξίας με την υποστήριξη υβριδικής νοημοσύνης.
Για αναγνώστες με μεγάλο εύρος προσοχής.
